AmateurSleuth

Daniel Luke jaagt op een moordenaar.

Hij doet dat met behulp van een laptop en gratis Wifi in een goedkope hotel kamer, met gelige muren die ongelijk verlicht zijn door een paar wandlampen. Boven het eenpersoonsbed met verticaal gestreepte deken hangt ingelijste hotel kunst: een pastelkleurige bloemschikking. De deken past bij de gordijnen. Al het meubilair is hetzelfde lichte hout, onverwoestbaar. Daniel Luke‘s MacBook staat open op het bureau, naast een kartonnen koffiebeker. De kamer ziet er nauwelijks bewoond uit, zoals wel meer goedkope hotelkamers ongevoelig zijn voor eventuele blijvende sporen van hun bewoners. Een sneetje brood ligt op een plankje onder een staande lamp. In de mini-koelkast heeft hij wat mayonaise, gesneden ham, en een pak melk.

Het is een zondagavond begin januari, en Luke gaat zitten. Klaar om het verhaal te vertellen over hoe hij hier terecht is gekomen, honderden kilometers van zijn eigen leven in Portland (Oregon), dat begon met de jacht op een moordenaar vanaf zijn computer. Hij vindt het zelf niet zo gek, maar hij realiseert zich dat de meeste mensen van boven de veertig niet staan te popelen om zich te onttrekken van hun normale leventje en naar de andere kant van het land zouden vliegen – zelfs op kerstavond – nadat ze gegrepen werden door een documentaire op televisie. Hij is een ruime een meter tachtig en heeft brede schouders; het woord dat hij gebruikt om zijn vroegere lichaam te beschrijven is “formidabel”. Hij past nu niet echt meer in de bureaustoel van het hotel, dus hij schopt de stoel aan de kant en kruist zijn benen.

“Ik denk dat ik me verveelde,” begint hij. “Ik kijk helemaal niet veel naar Netflix. Ik heb een abonnement omdat een vriend van mij in Californië ervan houdt, en zij logt in op mijn account om het te kijken”. Zoekend op zijn Netflix account werd hij geïntrigeerd door een nieuw programma, dat hem deed denken aan een van zijn favorieten, Forensic Files.

Die show was natuurlijk Making a Murderer. Net twee dagen eerder gelanceerd, zonder al teveel aandacht. Maar de timing daarvan lijkt nu geniaal: een 10-uur durige docu serie, over de fijne kneepjes en de tekortkomingen van Amerika’s strafrechtelijk systeem, werd gelanceerd vlak voor de vakantieperiode. 10 afleveringen die tijdsbestek van meer dan een decennium bestrijken van filmmakers Moira Demos en Laura Ricciardi vertellen het verhaal van Steven Avery. Een man uit Wisconsin die ten onrechte is veroordeeld voor seksueel misbruik in 1985. Avery zat daarna 18 jaar vast voordat DNA-bewijs hem vrijpleet. Vervolgens spande hij een civiele rechtszaak aan tegen de Manitowoc County die zijn zaak had behandeld. Kort daarna werd hij gearresteerd voor de moord op een jonge fotografe, Teresa Halbach. Avery en zijn neef, Brendan Dassey, werden apart berecht voor het misdrijf, veroordeeld en zijn beiden vandaag de dag nog in de gevangenis.

Making a Murderer volgt de ontwikkelingen die deze zaak kende en laat kijkers met een ongemakkelijk gevoel achter: waarheidsvinding en rechtvaardigheid lijken ver te zoeken. Sinds het debuut van de serie is de media schijnbaar overal al geweest, zo is er gesproken met de officier van justitie, met de advocaten en met de filmmakers die konden toelichten wat ze hoopten te bereiken (“om in deze zaak opheldering te krijgen en het Amerikaanse strafrechtsysteem ter discussie te stellen en een dialoog te starten over mogelijke verbeteringen”). De filmmakers zochten op hun beurt ook contact met het publiek en deden dit via Twitter met een AMA (Ask Me Anything). Vele opiniestukken hebben het oordeel, het proces, en de documentaire in deze zaak uitvoerig besproken; anderen hebben de zaak gebruikt om meer aandacht te krijgen voor de bredere problematiek van identificatie van verdachten en politieverhoortechnieken die kunnen leiden tot valse bekentenissen, met name onder jongeren. Anonymous was naar verluidt bezig met een “op” (operation) om de zaak van Avery en Dassey te kraken, totdat bleek dat het slechts een hoax was. Middels crowdfunding kon men documenten uit de zaak aanschaffen die vervolgens online werden gezet. Dit gaf bij elkaar voldoende leesvoer voor de vele online Do-It-Yourself detectives die onder andere op een forum van Websleuths en een speciale subreddit samenwerken en inmiddels diverse scenarios over de zaak hebben verkend.

Deze amateurspeurders hebben de aandacht gevestigd op mogelijke aanwijzingen die over het hoofd zijn gezien. Maar geen van hen doet nu wat Daniel Luke doet: afreizen met het vliegtuig en een crowdfunding campagne starten om hem daar lokaal onderzoek te laten doen. Om te toetsen wat er waar is van de theorieën die er zijn over de mogelijke echte moordenaar. Zelf heeft Daniel ook wel een idee wie het gedaan kan hebben.

Velen verklaren hem voor gek, en laten dit op zijn webpagina ook weten. De pagina maakte hij speciaal om zijn voortgang te documenteren. Maar hij krijgt ook steun. Dus de meest voor de hand liggende vraag lijkt te zijn: Waarom? Wat bezielt een burger om zijn eigen leven even los te laten en zich te storten op zo’n complexe zaak?

“Ik weet niet wat het is. Ik ben gewoon zo. Wat het ook in godsnaam is, het zit gewoon in me. “

Hij heeft eigenlijk geen antwoord op die vraag. Hij kan wel vertellen over hoe hij gegrepen werd door de documentaire en over het corrupte en falende strafrechtsysteem, over de macht van de staat. Iets waar hij zelf ook ervaring mee heeft, maar nooit aan anderen kon vertellen. Over hoe er twee onschuldige mannen in de gevangenis zitten, een moordenaar die vrij rondloopt, en een gemeenschap die is verscheurd door onrecht. Over hoe hij delen van zichzelf herkent in diegene die hij aanwijst als de echte verdachte, over hoe mensen apathisch toekijken en over het feit dat hij zelf niets te verliezen heeft. Soms zelfs over hoe hij zich misschien voor zichzelf kan bewijzen en onrecht weer recht zou kunnen buigen. Hij kan laten zien dat iemand als hij – een normale man, die in afzondering leeft en niet erg geliefd is – misschien zijn eigen redding kan creëren. “Het is bijna alsof het performance art is,” zegt hij, “net als een circus show, weet je … Ik weet niet wat het is. Ik ben gewoon zo. Wat het ook in godsnaam is, het zit gewoon in me. ”

Daniel Luke outside his hotel

Het begon rond 20u in de avond op 20 december, toen hij de Netflix TV serie aanzette. Hij had JavaScript zitten leren die dag, voordat hij terugkwam in het appartement van zijn moeder waar hij verblijft. Dat is tegen de huurregels, en hij verwacht dat als iemand het meldt hij zal moeten vertrekken. Soms is zijn moeder boos en dreigt hem er ook uit te gooien; hij heeft zelfs een jaar lang in een auto geslapen. Hij verdiende geld met het schoonmaken van huizen voor vermogende bewoners uit Portland, met de auto van zijn moeder reed hij rond , maar toen nam ze een baan als (inval)lerares, waardoor hij zonder vervoer kwam te zitten.

Hij zegt dat het grootste deel van het verdiende geld opging aan de lessen op Treehouse, Lynda, Code School, en andere online leeromgevingen. Hij werkte genoeg om de basisvoorzieningen te dekken en stortte zich op programmeren en webdesign, hopend op een meer lucratieve carrière. Hij deelde een van zijn ideetjes online over het ‘opnieuw uitvinden van hoe we het internet gebruiken’. “Letterlijk een van tientallen ideeën die ik elke dag heb”. Hij beschrijft zijn toekomstige internet als Zuckerberg’s droom waar alles standaard wordt gedeeld, waar geen geïsoleerde internetters zijn, maar alles met elkaar verbonden is. “Wat als we de online ervaring meer konden openstellen, zodat anderen erin mee kunnen doen? Wat als anderen over onze schouders konden meekijken en konden zien en interacteren met wat we online doen, terwijl we het doen?”

Weer thuis van een dagje leren programmeren, keek hij Netflix. Hij zegt dat het nu moeilijk is terug te halen hoe zich voelde, maar hij beschrijft een woede die niet voor te stellen was omdat hij Avery en Dassey in de gevangenis ‘voelde’ zitten. Hij was zeer geschokt en boos. Want hij kende het gevangenissysteem beter dan de meesten, en dat was een dubbel gevoel. Hij was boos, en toch ook een beetje blij omdat hij wist hoe dit kon gebeuren. Hij vergelijkt deze hele gebeurtenis met een meteoriet die net op de aarde insloeg; hij zit nu gesmolten in de grond, is nog warm en blijft wel even gloeien, het kan nog 20 jaar duren voor we alles volledig begrijpen.

Nadat hij alles gezien had, belde hij met het kantoor van de Manitowoc County Sheriff. Hij kreeg te horen dat hij de sheriff niet aan de lijn zou krijgen, en herinnert zich wat hij aan de receptioniste vertelde: “Ik zag de documentaire, waarom maken jullie het leven van deze man kapot? Hij is duidelijk onschuldig. Zoiets zei ik”. Hij doet dat veel en vindt het belangrijk om iemand aan te spreken als hij wangedrag ziet. Het is een manier om je stem te laten horen. “Ik weet niet waarom bijna niemand dat doet. Het is zeldzaam, denk ik” zegt hij. Hij zou willen dat mensen proactiever waren, en bijvoorbeeld massaal een ​​nieuwe hoorzitting zouden eisen. “Ik doe het niet om een reactie te krijgen. Ik doe het omdat ik echt gehoord wil worden, en ik wil die persoon laten weten dat ten minste één persoon echt geeft om wat er is gebeurd. ”

Hij vergelijkt het met contact leggen via Twitter of Facebook, en het duurde dan ook niet lang voordat hij online over de documentaire begon te berichten. “Dus. Dit is geen entertainment. Het is een oproep tot actie”, schreef hij. En: “Er is niets ongewoons aan deze zaak. Dit is ons rechtssysteem. Het gebeurt elke dag in elk gerechtsgebouw​.​”

Pas na de tweede keer dat hij de docu weer zag, twitterde hij: “Ik denk dat ik de zaak Teresa Halbach opgelost heb!”

In eerste instantie had hij niet echt gelet op Ryan Hillegas, de ex-vriend van Teresa, die hielp bij het organiseren van de zoektocht naar Teresa Halbach (en wat controversiëler, ook hielp om haar telefoongegevens op te vragen) . “Ik ben erg kien op woordgebruik,” zegt Lucas. Hij let erg veel op woorden en taalgebruik, en er was iets in de manier waarop Ryan Hillegas sprak, en de woorden die hij koos voor zijn getuigenis waren de doorslag voor Luke. Hij herkende iets. Hij herkende een bepaald soort mens. En, zegt hij, “ik lijk op hem, omdat, weet je, ik wurgde mijn vrouw.”

Avery Road in Two Rivers, Wisconsin

Daniel Lucas zegt dat hij zijn verleden niet probeert te verbergen. Op zijn blog staat wat onder het kopje “Iets over mezelf” met daarop een arrestatiebevel van de Portland politie dd 5 december 2010. Zijn ‘mug shot’ staat erop, zijn lengte en gewicht, en vervolgens een lijst van 28 aanklachten, waaronder mishandeling, poging tot moord, bedreiging, inbraak en dwang. “We kunnen hierover praten als je wilt,” schrijft hij. “Je bent vrij om mij te bellen, of mij te beschuldigen van wat dan ook, maar niets zal me stoppen om te bespreken wat ik wil bespreken: Wie doodde Teresa Halbach?” Hij vindt dat zijn verleden voor de arrestatie en zijn daaropvolgende tijd in de gevangenis zijn kracht is en schrijft: “Mensen willen weten welke kennis en ervaring ik heb, of ik wel voldoende gekwalificeerd ben voor deze zaak. Ik denk dat ik precies weet hoe criminelen denken, en als je lang genoeg in de buurt bent van ze, ben je beter in staat om erachter te komen hoe ze denken. ”

Luke

Zijn website geeft geen verdere details of verklaringen over wat er gebeurd is; enkel zijn strafblad staat er op. Maar in het verhaal dat hij vertelt over zijn leven, zit misschien wel zijn grootste gat, het gat waarvoor hij nu invulling zoekt.

Hij beschrijft een jeugd waarin hij grotendeels verwaarloost is – een alcoholische vader en een moeder die zich “probeerde te ontlasten” van haar kinderen – waarin hij weggleed tussen zijn ouders, en meer leunde op familie en vrienden, en uiteindelijk geplaatst werd in een weeshuis. “Ik had eindelijk een familie gevonden”. Hij ontmoette later zijn vrouw en kreeg twee kinderen. “Ik was niet de beste persoon op die plek in mijn leven toen,” zegt hij. “Ik had op zijn minst een betere echtgenoot kunnen zijn, maar ik was een goede vader. Een echt goede vader, dat is een feit.”

Toen zijn vrouw in 2007 scheiding aanvroeg, zegt hij dat hij in een neerwaartse spiraal kwam. Hij had gezien wat de schade van een echtscheiding in zijn eigen familie had aangericht en wilde niet weer in die situatie terecht komen. Hij beschrijft een “psychologische klap die verwoestend werd”, een emotionele wond die niet meer kon worden genezen. Hij keek naar zijn kinderen die op probeerden te kijken naar een vader die gefaald had. Hij voelde een psychologische knock-out. Hij werd dakloos en is dat eigenlijk nog steeds. “Ik denk dat je me een semi-dakloze kan noemen op dit moment”, zegt hij. De jaren die volgden waren het dieptepunt, en hij wist niet beter. “Ik voelde me als een enorme mislukking. In feite voel ik dat nog steeds. Ik ben nooit echt ergens in geslaagd.”

Zijn absolute dieptepunt kwam volgens hem in 2010. Hun kinderen waren bij hem op bezoek. “Mijn ex-vrouw had een vriendje, en dat alleen al maakte me gek,” zegt hij, “Ik ging naar het huis, trapte de deur in en ging naar binnen. Ik viel mijn ex fysiek aan en zette mijn handen rond haar nek en kneep. Je weet wel, ‘wurging’ heet dat. Hoewel ze niet het bewustzijn verloor, ik wist niet … weet je, ze was niet gewond ofzo. Uhm. Er waren een paar plekken hier en daar door mijn toedoen, door …, je weet wel, het fysieke tumult van de situatie. Ik probeer het niet te bagetaliseren. Ik probeer u een idee te geven van de ernst van de aanval.”

Wat echt tot een gevangenisstraf leidde was dat hij de deur ingetrapt had, waardoor er sprake was van een inbraak. “Anders,” zegt hij, “was het slechts een 90-daagse reis naar de provinciale gevangenis en waarschijnlijk niet veel meer.” In plaats daarvan kreeg hij nu twee jaar. Zijn vrouw zorgde ervoor dat hij de afgelopen vijf jaar zijn kinderen niet meer kon zien.

Hij geeft toe dat deze aanval niet zijn eerste worsteling met de wet was. Er was eerder een woordenwisseling met een taxichauffeur die een wapen trok toen een dronken Luke weigerde te betalen. En er was een vrouw waarop hij verliefd was die hij, alweer dronken, had aangevallen op een feestje nadat ze een sigaret uit zijn mond pakte. Ook haar greep hij bij de hals. “Ze heeft niet het bewustzijn verloren,” zegt hij. “Ik heb nooit geprobeerd om mijn daden te verbloemen, maar het was niet leuk, het was gewoon verschrikkelijk.”

“Dit is een verhaal zo oud als de tijd – wreed vriendje.”

“Ik heb echt geen haatgevoelens voor vrouwen”, zegt Lucas. “Totaal niet.” Hij omschrijft zichzelf meer als een zwakke man, maar hij zegt erover: “Zwakke mannen zijn gevaarlijke mannen. Mannen die vernederd zijn, hebben niets te verliezen. Mannen die afgewezen zijn maakt ze gevaarlijk. Vooral tegenover vrouwen.” Hij ziet veel van zijn eigen problemen ontstaan door zijn temperament, niet door vrouwenhaat. Hij hoopt dat hij gaandeweg milder wordt, een gerijpte man zal zijn die nooit een deur in zou schoppen om zijn woede te uiten. (Anger management cursussen hielpen hem ook niet vond hij, maar antidepressiva deed wonderen).

Tijdens het kijken van Making A Murderer zag Lukas een vertrouwd soort woede. “Ik heb mezelf altijd gezien als een zwak persoon” zegt hij. “Zeker niet het typische alpha-mannetje of wat dan ook. En ik begon Ryan [Hillegas] ook op die manier te zien”. Hij hield van de parallellen. Hij zag Hillegas als een afgewezen man, zoals Lucas zelf ook ooit was. Hillegas was een verpleegster; Luke is ook een verpleegster (door zijn justitiële avontuur ontspoorde die carrière bijna). Zelfs nu nog merkt Lucas dat deze baan zijn mannelijkheid aantast, want waarom werkt hij niet in de metaalindustrie of een ander typisch mannelijk beroep? Hillegas en Lucas hebben zelfs hetzelfde merk auto: een Toyota Corolla. “Dit is een verhaal zo oud als de tijd”, zegt hij. “wreed vriendje.”

Al snel twitterde hij zijn theorie over Hillegas. Hillegas, zo meent hij, had toegang tot Halbach’s telefoonnummer en -rekening; ze hadden vijf jaar een relatie en echtgenoten delen vaak accounts. Dat kan hem een unieke inzage hebben gegeven in Halbach’s verblijfplaats. En als verpleegkundige had hij misschien toegang tot het bloed van Steven Avery dat hij daarna op het plaats delict aanbracht. “Het is een beetje raar als je de waarheid denkt te kennen over iets waar de hele wereld mee bezig is en je niet verder komt,” twitterde hij, en al snel maakte hij plannen om naar Wisconsin te gaan.

Hij kon gelukkig een goedkope vlucht naar Milwaukee vinden met aankomst op eerste kerstdag. (Hij kocht onderweg ook een harige hoed zoals die in Wisconsin populair is). Hij was van plan om Steven Avery’s familie te bezoeken en hen uit te leggen dat hij dacht te weten wie Teresa Halbach vermoord had. Het bewijs was volgens hem de enige manier om Avery te bevrijden.

De bussen van Milwaukee naar Manitowoc zouden hem te laat in de nacht voor hun voordeur afzetten, waarop hij een vriendelijke taxichauffeur vond om hem 90 mijl te vervoeren. Hij kwam aan in het donker (de zon ging al om 16u onder) en nam een ​​foto van de “Dead End”, het bord aan het begin van Avery Road, die leidt naar de autowerf van Avery’s. Zoals hij later schreef, verwelkomde de familie hem, om enige tijd later aan de politie te vragen om hem van het terrein te begeleiden. Hij volgde gewillig en plaatste het politierapport ervan online. (De familie vertelde de politie dat ze telefoongesprekken van hem ontvingen rond 16:30). Na het bezoek aan de Avery’s liet de politie hem weer gaan in een hotel in het centrum van Manitowoc, vrij om zijn onderzoek te vervolgen, zolang het maar niet op het terrein van het Avery’s was.

 

Downtown Manitowoc

 

“Het centrum van Manitowoc is schilderachtig en gastvrij. Er is onder andere een ‘Familie Video’ winkel, een maritiem museum, en een bar genaamd ‘The Fat Seagull’. Een sneeuwstorm verliet de stad iets na kerst en liet het met het bedekt met sneeuw achter. Tijdens mijn bezoek begin januari, had de lucht een mooie kleurschakering van brons naar lichtblauw, en er waren grote wolken die onheilspellend boven Lake Michigan uitstegen. Op weg naar de werf van Avery passeerde ik skeletachtige bomen die zich aan de lucht vastklemden en verlaten schuren met silo’s die van steen leken. Met dit soort landschap denk je aan een omgeving die het lot bepaald.”

Daniel Luke bleef er tot 10 januari, totdat zijn geld op was. Hij vertelt hoe hij het grootste deel van die tijd in zijn kamer het onderzoek online voortzette (hoewel er wat uitstapjes waren naar Capone’s Pub and Grill en de gevangenis). Hij plaatste een blog op Sheboygan Craigslist en schreef: “Als iemand Ryan Hillegas kent of kende zou ik graag vertrouwelijk met u spreken. Ik wil graag zijn alibi vaststellen voor 31 oktober 2005. En ik heb nog vele andere vragen”. Hij verzamelde informatie en begon met scenariodenken.

Zijn website heeft inmiddels tienduizenden bezoekers gehad; zijn GoFundMe campagne steekt echter nog op 155 $. Ondertussen heeft Steven Avery een nieuwe advocaat, Kathleen Zellner, met een uitstekende reputatie voor het vrijpleiten van onterecht veroordeelden. Ook zij zet Twitter in om zijn onschuld te bewijzen, en beweert dat hij erin geluisd is.

Weer terug in Portland, verblijft Luke weer bij zijn moeder en heeft hij gezworen zijn werk voort te zetten. Hij is voortdurend bezig met zijn website en op zoek naar nieuwe informatie. Hij is hoopvol, maar realistisch of zelfs een beetje fatalistisch. Hij heeft niets te verliezen, zo vindt hij, en alles te winnen als iemand die onrecht weer recht probeert te zetten. Hij zou iets aan zichzelf en de wereld kunnen bewijzen. Een punt maken over hoe de huidige macht en rechtvaardigheid werkt in Amerika, over hoe we allemaal onrecht laten gebeuren door eenvoudigweg onoplettendheid. Voor zichzelf wil hij bewijzen dat hij iets goeds kan doen. “Ik heb zeer complexe motieven om hier te zijn,” zegt hij, “die veel verder gaan dan het legitieme motief om een moordenaar te vinden enzo. Dit is een zeer persoonlijke odyssee voor mij. ”

“Ik verwacht te falen,” zegt hij, “maar als dat niet gebeurd, zal het een zeer spannende, en aangename verrassende wending in mijn leven zijn.”

Bronnen: Dailydot, Overthrow

Gerelateerde berichten:

Tagged with →  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *