Illustration by Mark Alan Stamaty

Google, veruit de grootste zoekmachine ter wereld, bouwt aan een imperium dat ongekende informatie bevat. Alleen in Nederland wordt al bijna 95 procent van alle zoekopdrachten uitgevoerd met Google. Google weet meer over zijn gebruikers dan de gebruikers zelf ooit kunnen vermoeden. Google weet wat we doen, zelfs wat we denken. Maar er is ook: Google Earth, dat satellietbeelden van elke uithoek op aarde toont, e-mailservice G- mail, chat-dienst Google Talk en Blogger voor internetdagboeken, Google Books zoekt digitale boeken en Google Nieuws. En de nieuwste ontwikkeling is Google Plus waar ook gezichtsherkenning software in zit verwerkt. Op internet laten we vanalles zien over onszelf en de reikwijdte ervan is gigantisch.
Dat lijkt op het eerste oog een zegen voor de internetter. De zoekmachine van Google speelt de politie in de kaart bij de opsporing van criminelen. Rechercheurs maken dankbaar gebruik van de informatie die de gezochte verdachten vaak zelf openbaar maken op de digitale snelweg. Door het combineren van hun informatie met die van politiesystemen kan de politie met behulp van Google heel veel van je achterhalen: je identiteit, maar nog veel meer. Vooral trefwoorden zijn uitermate privacygevoelig. Hieronder wordt een rechtszaak uit Amerika beschreven waarin de rol van Google een prominente plaats heeft in een opsporingsonderzoek.

Rond 03:45 op 24 maart, maakt iemand in Fort Lauderdale, Florida, gebruik van een mobiele telefoon en typt in Google Search “chemicals to passout a person.” Daarna zocht deze persoon op  Ask.com naar “mensen flauw laten vallen.” Daarna weer op Google: op  “manieren om mensen te doden in hun slaap ‘,’ hoe je iemand verstikt,” en “hoe iemand te vergiftigen.”

De telefoon was van de 23-jarige Nicole. Later die ochtend heeft zij volgens de politie samen met haar vriend de 19-jarige Juliana gewurgd toen ze daar allen sliepen in hun appartement. De Google-zoekopdrachten, samen met belastende tekstberichten tussen Nicole en haar vriend, kwamen aan het licht toen de politie de dood van het slachtoffer onderzochten. Maar wat als de politie gewaarschuwd had kunnen worden voor de verdacht klinkende zoekopdrachten? Zouden ze met spoed naar het appartement gegaan kunnen zijn om het leven van het meisje te redden?

In Minority Report, gebruikt de politie paranormaal begaafde mutanten om moorden te voorspellen voordat ze gebeuren en de toekomstige moordenaars te arresteren. Deze paranormaal begaafde mutanten zijn fantasie, maar als hoe vaker we horen over gevallen waarin mensen hun misdaden Googlen voordat ze deze begaan is het concept van een politie “pre-crime” unit misschien niet meer zo vergezocht. Interessant wordt het als het gebruiken van zoekopdrachten op het web legaal wordt om op deze manier moorden te kunnen voorspellen.

Minority Report trailer

De politie maakt reeds gebruik van andere soorten gegevens om te anticiperen op misdaden. Politiediensten in Chicago, Los Angeles en Santa Cruz, Californië, hebben geëxperimenteerd met “predictive policing“, waarin computeralgoritmes enorme hoeveelheden van criminaliteitsgegevens scannen om te voorspellen waar en wanneer misdaden waarschijnlijk zijn. Daarin is nog een lange weg te gaan, maar het lijkt al redelijk overeenkomstig met het gedachtegoed van de pre-cognitie van Minority Report. Het werkt nu alleen nog voor relatief voorspelbare misdrijven zoals inbraak of autodiefstal, en het zegt niets over mogelijke beramingen.

Uitzending op de Amerikaanse TV over Predective Policing

In de zaak van Casey Anthony vertelden de openbare aanklagers aan de jury dat ze Anthony’s computer doorzochten en 84 zoekopdrachten vonden over “chloroform” in haar browser geschiedenis. Het  bevestigende hun theorie dat Anthony de chemische stof had gebruikt om daarmee haar 2 jarige dochter Caylee te doden. (Anthony werd vrijgesproken van de moord, en later bleek dat op het trefwoord slechts eenmaal was gezocht-en Casey Anthony’s moeder kwam in beeld om te zeggen dat zij degene was die ernaar gezocht had. Ze zei dat ze probeerde te zoeken op “chlorofyl “om te zien of plantaardig materiaal gevaarlijk voor haar hond was om te eten.

En Google heeft meer diensten die bijdragen aan opsporing, zoals Google Street View:

En dan nog de nieuwste telg: Google Plus (+). Deze wordt nu nog niet veel gebruikt. Slechts een 18 tal korpsen in de USA gebruiken het op moment van dit schrijven, zoals de Cambridge Police. Google lanceerde Google+ in 2011. De lancering werd door verschillende experts gezien als een poging om de dominante positie van Facebook aan te vallen. Er zijn meer dan 500 miljoen mensen aangemeld op Google+, waarmee Google+ het op één na grootste sociale medium is

Google+ heeft ook een groep video-chat functie genaamd Spots en groepsSMS functie genaamd Huddle of Hangout. Sparks is de Google+ nieuws aggregator die gebruikers in staat stelt op specifieke onderwerpen nieuws te volgen.  Het creëren van Cirkels (kringen) in Google+ laat de politie diverse doelgroepen bedienen en gerichte inhoud delen met die groepen. Zo zijn er Cirkels voor buurtwacht groepen, groepen van de politie academie of andere belangengroepen in de gemeenschap.

Hoewel het nog relatief nieuw is, heeft de IACP al een mooie handreiking gemaakt:

 

Gerelateerde berichten:

Tagged with →  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *