Tagarchief: Demos

Dark Web: Donkere digitale wereld zonder wetten

1 reactie

dark web3

Waar koop je de beste hero?ne? En hoe vind je een geschikte huur?moordenaar? Gewoon vanachter de computer, terwijl je volledig anoniem surft op het ?dark web?. Opsporingsdiensten krijgen er nauwelijks greep op.

Nederland is wereldwijd koploper in de online verkoop van drugs. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van instituut RAND Europe in Brussel. De handel op internet in allerlei soorten verdovende middelen groeit explosief. En voor de politie is het niet makkelijk om grip te krijgen op deze schimmige wereld.

De grote hoeveelheden drugs worden verkocht via illegale marktplaatsen op internet. Cryptomarkten, heten ze in jargon. Deze websites zijn verstopt achter een TOR-browser voor extra anonimiteit. De drugs worden na betaling met bitcoins vaak gewoon via de post verstuurd.
Nederlandse verkopers zijn verantwoordelijk voor minstens 8 procent van de wereldwijde maandelijkse online drugsomzet. Vooral XTC en speed zijn favoriete exportproducten.
De online handel in drugs floreert ook wereldwijd. Tussen 2013 en 2016 is het aantal drugstransacties verdrievoudigd. In EenVandaag spreken we hierover met Gert Ras, die aan het hoofd staat van het Team High Tech Crime van de Landelijke Eenheid. Ook een gesprek met IT-specialist en ?ethisch hacker? Arjen Kamphuis.

De Duitse politie gaat zich meer richten op de bestrijding van criminaliteit op het ‘dark web’. Het wapen dat gebruikt werd bij de recente schietpartij in M?nchen werd via een digitale zwarte markt gekocht.

Voor zuivere drugs tegen een betaalbare prijs surfen de slimste verslaafden met een speciale internetbrowser naar een online zwarte markt. Silk Road is met zijn miljarden aan omzet en gelikt design ongetwijfeld de bekendste illegale onlinemarktplaats. Met een beetje geluk en heel veel mankracht kreeg de Amerikaanse opsporingsdienst FBI de eigenaar van de website in het vizier. Maar ook talloze andere handelsplekken, met namen als Alphabay, Abraxas en Nucleus, trekken maandelijks honderdduizenden duistere bezoekers. De 18-jarige jongeman die twee weken geleden een aanslag pleegde in M?nchen, kocht zijn wapen op het ?dark web?.

Je kunt het zo gek niet bedenken of het is te koop op deze marktplaatsen. Niet alleen wapens, drugs en kinderporno, maar ook het Amerikaanse staatsburgerschap, een vals paspoort of een onherleidbare creditcard worden via deze plaatsen bemachtigd.

Betalen kan er met de virtuele bitcoin. Anonimiteit van ver?zender en ontvanger zijn daarmee gegarandeerd. Het product belandt enkele dagen na bestelling via de post op de deurmat. Dankzij de reviews van andere gebruikers zijn verkopers zeer betrouwbaar.

Toen Jamie Bartlett zich in de krochten van het web begaf, viel het hem vooral op hoe klantvriendelijk de dealers zijn. ?Ze adverteren met kwaliteit, stunten met prijzen en sturen zeer correcte berichten.? Niet zo verwonderlijk, want klant?beoordelingen zijn de enige manier om zich op die verder volledig anonieme marktplaats te kunnen onderscheiden. ?Er was zelfs iemand die fairtradedrugs aanbood. Niet die van drugs?baronnen, maar van Colombiaanse boeren. De verkoper beloofde zelfs 20 procent van de opbrengst te investeren in educatieprogramma?s?, zei hij op een conferentie van Technology, Entertainment en Design (TED) in september vorig jaar. Op die jaarlijkse TED-bijeenkomst worden vooraanstaande mensen gevraagd om laag?drempelig een ?goed idee? met het grote publiek te delen. Ondertussen vloeien er miljarden euro?s over de internationale zwarte markt. Volledig buiten het zicht van de bovenwereld.

Lesje cybercrime

Drugsdealers en -gebruikers hoeven dankzij het dark web hun stoel niet meer uit. Er zijn geen rivaliserende straatbendes, geen overlastgevende dealers en geen vervuilde drugs. De concurrentie is internationaal. ?Zeecontainers worden de wereld rond gestuurd tussen producerende, bestellende en doorvoerlanden?, ervaart de internationale politieorganisatie Interpol. ?Om deze criminaliteit en bedreiging voor de volks?gezondheid te bestrijden, moeten wetshandhavingsinstanties hun eigen cybercrime-eenheden ontwikkelen?, stelt de organisatie in een rapport uit februari vorig jaar.

Het duistere internet is voor de politie een groot internationaal probleem. Toch wagen opsporings?instanties pogingen om criminelen te ontmoedigen gebruik te maken van deze onlineplatforms. Volgens Rolf van Wegberg, cybercrimeonderzoeker en verbonden aan de Technische Universiteit Delft en het onderzoeksinstituut TNO, moet de nadruk niet enkel liggen op het ?vangen van boeven?, maar dient de politie te proberen ?hun ecosysteem om zeep te helpen.? Hij traint regelmatig klassen van twintig internationale politie- en opsporingsmedewerkers om criminelen online het leven zuur te maken.

Anonimiteit is volgens de 28-jarige wetenschapper de voedingsbodem voor illegaal gedrag. Deze vorm van criminaliteit is volgens hem interessant voor lieden met onzuivere bedoelingen omdat ze gegarandeerd buiten het zicht van politie en justitie kunnen handelen en betalen. De politie moet uit die anonieme infrastructuur juist haar kracht putten, vindt Van Wegberg.

Als voorbeeld neemt hij de Zweedse politie. ?Toen zij een illegale marktplaats offline wilde en kon halen, zorgde ze er eerst voor dat ze de gebruikersnamen van de twintig grootste handelaren in beeld had. Daarna haalden ze de site offline. Voordat een crimineel zich kon registreren op een nieuwe website, die vaak binnen enkele dagen of weken na een ?takedown? online komt, registreerde de politie een account met de gebruikersnaam van de crimineel. Daarachter zetten ze, in grote letters: politie.?

Data vangen boeven

Op die manier richt de politie in ??n keer de zorgvuldig online opgebouwde reputatie van een crimineel te gronde, volgens Van Wegberg. ?Zo?n boef moet weer bij nul beginnen. Zo maak je het dark web minder aantrekkelijk voor criminele activiteiten.?

Zo nu en dan worden er ook boeven gevangen. Meestal personen die nooit eerder in aanraking kwamen met politie en justitie. Van Wegberg kreeg inzicht in een database van arrestanten die in verband werden gebracht met drugshandel en het dark web. ?Vaak zijn het jonge mannen. Verder kan ik er niet veel over zeggen, omdat er gewoon te weinig mensen zijn opgepakt.?

Een crimineel is in deze om?geving vaak alleen op te pakken wanneer hij een foutje maakt. De eigenaar van zwartemarktplaats Silk Road liep tegen de lamp toen hij ergens op een forum zijn e-mailadres liet rondslingeren in combinatie met zijn gebruikers?naam. Een tweede kiest een gebruikersnaam die lijkt op zijn echte naam, en een derde wisselt de bitcoins waarmee drugs zijn verkocht in tegen euro?s. Ook pedofiel Robert M. was actief op het dark web. Na zijn arrestatie in 2013 werkte hij mee met het politieonderzoek. De politie dook in zijn onlinenetwerk en bracht meer dan 500 kinderpornozaken aan het licht.

Bitcoins zijn volledig anoniem, maar de politie heeft ??n voordeel; het kasboek is openbaar. Van ieder account is precies bekend hoeveel bitcoins erop staan, wie er geld op de virtuele rekening stort en aan wie geld wordt toegestuurd. Het enige wat niet bekend is, is het antwoord op de vraag van welk ?natuurlijke persoon? de rekening is.

Met ?big data?-analyses probeert de politie daar de vinger achter te krijgen. Alle gegevens worden op ??n hoop gegooid en door de politie geanalyseerd. Zo weet ze welke rekeninghouders met elkaar samenwerken, en of het om een handelaar of een koper gaat.

En eens wil een crimineel zijn bitcoins weer omzetten in valuta waarmee hij een auto kan kopen, of een broodje bij de bakker. Daar raakt de virtuele wereld de werkelijke wereld. Een foutje is zo gemaakt, en met een beetje geluk pakt de politie dan niet alleen een enkel crimineel individu, maar rolt ze het hele netwerk op dat ze met die analyse in kaart bracht.

Kopten

Op deze manier internet afspeuren, kost opsporingsinstanties wel veel meer mankracht dan wanneer mensen met Firefox, Google Chrome of Internet Explorer op het web surfen. ?Steeds vaker zijn we niet in staat om te achterhalen wat terroristen met elkaar bespreken. Dat geeft hun een enorme voorsprong op ons?, klaagde FBI-directeur James Comey vorig jaar over het dark web.

?Dat is te kort door de bocht?-reageert Van Wegberg. ?Het is op zich zuiver om gebruik te maken van technologie?n die je communicatie versleutelen. Sinds kort heeft ook WhatsApp een ?encrypted? berichtenservice. Niet om gebruikers dingen te laten doen die het daglicht niet kunnen verdragen, maar om hun privacy te gunnen. Het is kortzichtig om te roepen dat het vervelend is wanneer gesprekken tussen onverdachte individuen de strijd tegen terrorisme bemoeilijken.?

Interpol stelt in zijn werelddrug?rapport uit 2014 dat de onlinemarktplaats voor drugs steeds groter en brutaler wordt. ?Als deze trend doorzet, heeft het dark web met verboden goederen het potentieel om uit te groeien tot een populaire koopplaats?, waarschuwt de UNODC, de VN-organisatie tegen drugs en misdaad.

Toch is het dark web niet enkel aantrekkelijk voor criminelen, pedo?fielen en rekruterings?websites van Islamitische Staat. ?Voor alle minderheidsgroeperingen in een ondemocratische samenleving kan anoniem surfen meerwaarde hebben.? Jaap-Henk Hoepman, universitair hoofd?docent digital security aan de Radboud Universiteit Nijmegen: ?Ik kan me voorstellen dat ook de kopten in Egypte een eigen website op het dark web zouden willen.?

?Anonieme browser bevordert democratie?

Iets wat via het anonieme Tor-netwerk wordt verstuurd, reist via een aantal wille?keurige servers van het netwerk. Tor staat voor The Onion Router, omdat het netwerk de versleutelde bestanden als een ui laag voor laag afpelt en decodeert. De Amerikaanse marine ontwikkelde de technologie in de jaren 70 van de vorige eeuw om veilig te kunnen communiceren.

Jaap-Henk Hoepman, universitair hoofddocent digitale veiligheid aan de Radboud Universiteit Nijmegen, biedt vrijwillig zijn computer aan als tussenstation. Op zijn weg op internet bevat het verstuurde bestand slechts de informatie van een verzendende server en een ontvangende server. De berichten zijn bovendien versleuteld, zodat geen van de servers de inhoud kan lezen.

Hoepman erkent dat er via het Tor-netwerk bestanden verstuurd worden die het daglicht niet kunnen verdragen. ?Maar dat gebeurt op het normale internet ook. Ik bied een snelweg aan waarover mensen met hun bestanden kunnen reizen. Dat ze daar vervolgens ook misbruik van kunnen maken, is hun eigen verantwoordelijkheid.?

Voor Hoepman is privacy de belangrijke motivatie om onderdeel te zijn van het Tor-netwerk. ?De opsporingsdiensten van nu kunnen meer dan de Stasi uit toenmalig Oost-Duitsland. Denk alleen al aan het feit dat de politie van iedereen met een smartphone precies kan zien waar je de hele dag bent geweest.?

Anoniem surfen is voor Hoepman dan ook ?een druppel op een gloeiende plaat.? Meewerken doet hij uit ide?le overwegingen. ?Het helpt te voorkomen dat veiligheidsdiensten in bulk ?lle informatie over ieder??n verzamelen. Dat kan vooral schadelijk zijn voor kwetsbare groepen in de samenleving.?

 

Jamie Bartlett zei in zijn TEDTalk in september vorig jaar al de voordelen van het Tor-netwerk te zien voor burgers die bezorgd zijn over hun privacy. ?In de jaren 70 is internet begonnen als een militair project. In de jaren 80 ontdekten academici het. In de jaren 90 omarmden commerci?le bedrijven internet, en in 2000 kwamen de socialemedianetwerken op. En nu evolueert internet weer.?

Het ?nieuwe? internet is volgens Bartett ?veilig, volledig anoniem en moeilijk te censureren.? Dat is goed nieuws als je illegale pornografie wilt bekijken of ongestraft goede drugs wilt bestellen. Maar het is ook goed nieuws als je geeft om vrijheid en democratie.

E?n praktisch nadeel heeft surfen via de Tor-browser tot nu toe wel. Doordat informatie via servers over de hele wereld wordt gestuurd, is het snel bekijken van een YouTubefilmpje er vooralsnog niet bij.

?Oprollen Silk Road verdient geen schoonheidsprijs?

Met veel bombarie maakte de Amerikaanse opsporingsdienst FBI in oktober 2013 bekend dat hij de ?drugsmarktplaats? Silk Road 1.0 had opgerold. ?Niet zo slim?, oordeelt Rolf van Wegberg. Enkele weken daarna ging Silk Road 2.0 online. Die marktplaats trok ?mede door de media-aandacht en FBI-pers?berichten? meer gebruikers dan zijn voorganger.

Twee, drie beheerders van Silk Road 1.0 werden opgepakt. ?Bepaald geen label voor succes?, vindt Van Wegberg. ?De FBI had daar veel meer uit kunnen halen?, stelt de onderzoeker, die verbonden is aan de TU Delft en TNO. ?Op de site waren minimaal 5000 handelaren actief. De FBI was succes?vol ge?nfiltreerd in de website. Ze konden de achterkant van de website in kaart brengen. De administratie, de bitcoin?adressen, alles.?

Ze deden het niet. Dat het probleem Silk Road niet was opgelost, bleek toen er enkele weken later een nieuwe versie van de marktplaats op het dark web verscheen. ?De server van Silk Road 2.0 stond in Nederland. De Nederlandse politie heeft, voordat die website werd opgedoekt, daar een kopie van gemaakt. Die data worden nu geanalyseerd.?

Inmiddels is Silk Road 3.0 in de lucht.

De documentaire “Down the Deep, Dark Web” verkent de kansen?en de gevaren van de dit deel van het web dat niet?ge?ndexeerd wordt door zoekmachines. Yuval Orr, een Isra?lische journalist, werd gefascineerd door het Dark Web en voerde?maandenlang gesprekken?met technische experts en crypto-anarchisten over de diverse mogelijkheden ervan. In bovenstaand fragment is?Orr aan het begin van zijn reis: een niet-gereglementeerde markt, een ruimte voor verborgen revoluties, drugs, terrorisme en kinderporno.

https://www.youtube.com/watch?v=Ct_tb0UVaWg

Bronnen: Reformatorisch dagblad, The Atlantic

Moordenaar in de maak

Geef een reactie

?Aan wiens kant sta jij, als de onthullingen zich opstapelen?? Die vraag wordt gesteld in de trailer van de bloedstollende Netflixdocumentaire Making a Murderer. Kijkers over heel de wereld vragen zich dat nu af. Maar ook: wat vertelt de documentaire niet? De nasleep van een onvoorstelbaar true crime-verhaal.
Een stuk van Rens Lieman

making-murderer-netflix

Vermoorde onschuld
In de kerstvakantie schreeuwden we naar onze televisie. We vloekten. Verafschuwden. En praatten nog lang na.
Netflix had een tiendelige documentaire van twee New Yorkse filmmakers gekocht. Tien jaar geleden begonnen Moira Demos en Laura Ricciardi, dan nog studenten, de ontwikkelingen in en rondom een rechtszaak tegen Steven Avery te volgen, die zich afspeelde in de Amerikaanse staat Wisconsin. Avery had twaalf jaar lang onterecht in de gevangenis gezeten. Twee jaar na zijn vrijlating werd hij in een nieuwe zaak vervolgd voor moord, verkrachting en verminking van een lichaam.
Goed getimed (koud en donker buiten, het kantoor gesloten) zette Netflix vlak voor kerst alle tien de afleveringen online. Het duurde maar een paar dagen voordat de stormachtige nasleep begon.

Onterecht gevangen
In Making a Murderer is Steven Avery de protagonist. Avery is een buitenbeen in het stadje Two Rivers in Manitowoc County in Wisconsin. Hij werkt op Avery?s Auto Salvage, de autosloperij van zijn familie, en leeft in een trailer op hetzelfde terrein. Avery bezit weinig geld of intellect. Voordat hij in de gevangenis belandt, heeft hij een bescheiden strafblad. Two Rivers is een klein stadje met een homogene bevolking (95% van de 11.000 inwoners is blank) dat uitkijkt over Lake Michigan, een van de vijf Grote Meren in de Verenigde Staten. ?Catch our friendly waves? is het motto van Two Rivers, en wie netjes deelneemt aan het dorpse leven (groente koop je op de boerenmarkt, er wordt gekeken naar de kerstparade) kan inderdaad meesurfen op die vriendelijkheid.
Tegen de onberispelijke kustlijn van Lake Michigan, met barretjes, klassieke snoepwinkels en restaurants, steekt Avery?s Auto Salvage schril af: zestien hectare autowrakken, maar Steven Avery beleeft er een prettige jeugd. Avery wordt een beroemdheid wanneer hij op 43-jarige leeftijd vroegtijdig wordt vrijgelaten uit de gevangenis. Nieuw DNA-onderzoek had hem vrijgepleit. Achttien jaar zat hij vast, waarvan twaalf jaar voor misdaden waar hij geen schuld aan had: poging tot moord, seksueel misbruik en gevangenhouding van buurtlieveling Penny Beerntsen.

In de serie wordt duidelijk dat de plaatselijke sheriff en diens agenten Avery achter de tralies w?lden hebben. Een meer voor de hand liggende verdachte (Gregory Allen, de uiteindelijke dader) was immers genegeerd, er was geen fysiek bewijs en nauwelijks gelegenheid voor Avery om de misdaden te begaan, bleek uit verklaringen van zestien getuigen. Maar officier van justitie Denis Vogel stond in het proces vooral stil bij de gewelddadige aard van de misdaad. Hij speelde in op de emotie, wat zijn effect had op de jury.

Met deze wetenschap is wat volgt des te schokkender. Avery, dan verwikkeld in een rechtszaak tegen de Manitowoc County, sheriff Kocourek en Vogel om financieel gecompenseerd te worden (met 36 miljoen dollar, destijds 29 miljoen euro), wordt twee jaar na zijn invrijheidstelling opnieuw opgepakt. Voor wapenbezit, maar de eigenlijke verdenking: het verkrachten en vermoorden van beroepsfotografe Teresa Halbach, en het verminken van haar lichaam.

Halbach had op de dag dat ze verdween een afspraak met Avery om een auto te fotograferen – het was haar laatste afspraak. Op Avery?s terrein wordt later te midden van de autowrakken haar auto teruggevonden. In de auto wordt bloed van Avery aangetroffen. Voor Avery?s trailer, bij een brandplaats, vinden agenten Halbachs botrestanten, tanden en stukjes van een fotocamera en telefoon. Vier maanden later omschrijft Avery?s neef Brendan Dassey in een verhoor dat hij die avond naar Avery?s trailer was gelopen, uitgenodigd werd om binnen te komen en in de slaapkamer op het bed Halbach aantrof, aan handen en voeten vastgebonden. Op uitnodiging van zijn oom zou hij seks hebben gehad met Halbach. Daarna zou Avery Halbach gestoken hebben, zou Dassey met hetzelfde mes haar keel hebben doorgesneden en zou Avery – inmiddels in de garage – meerdere keren op Halbach hebben geschoten. Het lichaam en haar bezittingen zouden daarop zijn verbrand op de brandplaats.

Alles wijst erop dat Halbach aan een gruwelijk einde is gekomen in de trailer van Avery. Maar Avery claimt wederom onschuldig te zijn.

makingamurderer

Samenzwering
Hier komt Making a Murderer echt los. Laura Ricciardi, samen met Mori Demos maker van de serie: ?Avery?s eerste zaak werd voor ons de lens om de tweede zaak door te bekijken. In zaak 1 is hij veroordeeld maar uiteindelijk onschuldig bevonden. Zouden in zaak 2 dezelfde fouten worden gemaakt??

Met de camera vooral op Avery?s verdediging en familie gericht, groeit per aflevering het geloof in Avery?s onschuld. Door de spannende opbouw van de serie – die niet noodzakelijkerwijs de werkelijke chronologie volgt – belandt de kijker van de ene in de andere verbazing. Detectives blijken op slinkse wijze de belastende bekentenis aan neef Brendan Dassey te hebben ontfutseld (hij trekt die verklaring later ook weer in; Dassey?s zaak wordt in de serie ook behandeld). Het fysieke bewijsmateriaal tegen Avery lijkt andermaal erg dun of te betwisten. Andere verdachten worden niet of nauwelijks onderzocht. Belangrijk bewijsmateriaal wordt dagenlang over het hoofd gezien, om vervolgens onder verdachte omstandigheden gevonden te worden door een agent die eigenlijk geen deel zou uitmaken van het onderzoek omdat hij persoonlijk bij Avery?s vorige zaak betrokken was. Er komt in de documentaire steeds meer aan het licht dat de samenzweringstheorie onderschrijft die Avery?s advocaten in de rechtbank bepleiten.

En dan is er nog Ken Kratz, de officier van justitie van het nabijgelegen Calumet County die de special prosecutor werd in de Halbach-zaak. Nog voordat de rechtszaak is begonnen, houdt hij een persconferentie. Met zijn typische, geknepen stem: ?Het is niet langer de vraag, in ieder geval voor mij niet, wie verantwoordelijk is voor de dood van Teresa Halbach.? Later, in Kratz? slotbetoog in het proces: ?Toen we begonnen met vervolgen hadden we al een vrij goed beeld van wat voor een persoon meneer Avery was.?
Avery wordt ook in deze zaak door de jury schuldig bevonden en belandt andermaal in de gevangenis. Tegen het einde van de serie is er voor veel kijkers desalniettemin geen twijfel meer mogelijk: Avery is onschuldig, Kratz en de zijnen zijn – we kuisen hier enigszins – onderkruipsels.

Op Twitter wordt met de hashtag #freeAvery het gemoed samengevat, er wordt gelinkt naar petities voor een presidentieel pardon of een heropening van de zaak (meer dan 250.000 handtekeningen voor de een, 90.000 voor de ander; op het moment van schrijven) en er zijn liefdesbetuigingen voor de toch weinig sexy, maar intelligent ogende advocaten van Avery.
Nieuwe Revu spreekt in New York filmmakers Demos en Ricciardi. Ze zijn ?heel blij? met alle reacties, maar zouden liever zien dat de discussie zich concentreert op ?de grotere vragen?. Demos: ?Groter dan de vraag of Avery het gedaan heeft, ja. Er spelen zoveel factoren een rol bij veroordelingen. Bewijs staat niet altijd bovenaan op die lijst – zeker niet in Avery?s zaak. We wilden de vraag opwerpen: functioneert ons rechtssysteem wel zoals het bedoeld is??

Ricciardi vult aan: ?Hoe kunnen we een tunnelvisie voorkomen, bij de aanklager ?n bij juryleden? Krijgt iedereen wel eenzelfde, goede verdediging, ongeacht economische status of huidskleur? Hoeveel impact heeft een beschuldiging, kan een verdachte zich daar wel goed genoeg tegen verdedigen??

Zweet onder de motorkap
Er is ook kritiek op de serie. Voormalig officier van justitie Ken Kratz vindt dat Demos en Ricciardi een eenzijdig beeld hebben gegeven. In antwoord op vragen van Nieuwe Revu mailt Kratz ?negen feiten om in overweging te nemen?, die wel in de rechtszaak, maar niet in de documentaire aan bod kwamen. Dat niet alleen de botten, maar ook restanten van de telefoon, camera en digitale agenda van het slachtoffer op het terrein van Avery zijn gevonden. Dat Avery – onder een andere naam – speciaal om Halbach had verzocht bij het fotobureau. Dat niet alleen Avery?s bloed in de auto van het slachtoffer zat, maar dat ook zijn zweet is aangetroffen onder de motorkap en op de sleutel.

Kratz besluit: ?Ik ben geen officier van justitie meer. Het is niet mijn plicht aan te tonen wat voor nonsens die samenzweringstheorie is. De feiten die ik hier noem stroken niet met de theorie dat Avery en Dassey erin geluisd zijn, maar je wil natuurlijk een film over een mooie samenzwering niet vertroebelen met wat er daadwerkelijk gebeurd is.? Op vervolgvragen reageert Kratz niet meer. Kritiek is er ook van voormalig verslaggever Tom Tomaszewski die destijds dagelijks voor de lokale radio verslag deed van de zaak-Avery. Hij vindt de uitvoering van de documentaire, die hij liever ?infotainment? noemt, ?erg gebrekkig?. ?De filmmakers kregen veel toegang tot Avery?s familie en verdediging, maar hebben verzuimd bij die interviews kritisch door te vragen. Ik vermoed om de goede relatie niet in gevaar te brengen. Door de eenzijdige weergave heeft de serie alleen maar voor opwinding gezorgd, voor boosheid. Het geeft geen antwoorden. Dat doet het misschien goed bij de kapper, maar in de echte wereld leidt het tot openlijke beschuldigingen en doodsbedreigingen. Een gemiste kans om het Amerikaanse rechtssysteem ?cht ter discussie te stellen.?

Levenslang vast
Demos reageert: ?We hebben niemand inhoudelijke vragen over de rechtszaak gesteld. Ons doel is nooit geweest om de zaak op te lossen, of om te beoordelen of Steven Avery het gedaan heeft of niet. We documenteerden slechts wat er zich afspeelde. Dat was onze rol, we zijn geen advocaten.? Het duo zegt gepoogd te hebben het meest overtuigende bewijs van het Openbaar Ministerie tegen Avery in de documentaire op te nemen. De aanvullende feiten die Kratz noemt kennen ze, maar vonden ze minder overtuigend dan dat wat de documentaire wel gehaald heeft.

Over de kritiek dat Kratz en de zijnen minder aan bod komen dan de verdediging, zegt Ricciardi: ?We hebben Kratz drie keer gevraagd om een interview. De eerste keer per brief, in september 2006. Hij reageerde daar aanvankelijk niet op, maar twee maanden later probeerde hij onze beelden in beslag te laten nemen omdat we een verlengstuk zouden zijn van de verdediging. (De rechter oordeelde in zijn nadeel, red.) Later gaf hij aan onze beelden in te willen zien voordat hij eventueel aan een interview zou meewerken. Dat weigerden we, zoals we dat bij iedereen weigerden. We hebben daarop zoveel mogelijk van Kratz? uitspraken in het proces en tijdens persconferenties gefilmd en in de documentaire opgenomen. ? Ricciardi besluit: ?We zijn ervan overtuigd dat we in redelijkheid, grondig en accuraat gewerkt hebben.?

De filmmakers onderhouden nog altijd contact met Steven Avery, die in een maximum security-gevangenis zijn levenslange straf uitzit. Ricciardi en Demos hebben Avery ook na het uitkomen van de serie gesproken. Ze hadden het niet over het overrompelende succes ervan, omdat, zegt Ricciardi, ?juridische experts ons gewaarschuwd hebben dat het gevaarlijk kan zijn als een gevangene weet dat hij een beroemdheid is?.

De bekendheid die Avery nu geniet, brengt hem in ieder geval niet dichter bij een nieuw proces. Er zijn die petities, waar om een presidentieel pardon wordt gevraagd, maar dat is onuitvoerbaar: de Amerikaanse president kan alleen gratie verlenen in federale zaken, Avery?s straf is door de staat opgelegd. Avery?s advocaat Buting in Making a Murderer: ?Alleen met nieuw ontdekt bewijs zou Avery kans maken op een nieuw proces.?

Bronnen: Revu