SocialMediaDNA richt zich op kennisdeling rondom social media, politie en maatschappelijke veiligheid. Onderwerpen vari?ren van de online aspecten van openbare orde, opsporing, vervolging, rechtspraak tot crisisbeheersing en communicatie.
Je mening geven op een blog of forum, via KaZaA de nieuwste muziek downloaden, even een scriptie kopi?ren van internet of op een gedeelde map in andermans computer rondkijken. Gewoon wat klikken, of zware internet criminaliteit?
En hoe zit het met een webwinkel die niet doet wat hij belooft? Internet is al lang geen plek meer waar een select gezelschap computerexperts discussieert over StarTrek, of zelfs maar een medium waar een professionele redactie zorgvuldig geselecteerde informatie beschikbaar stelt aan een braaf consumerend publiek. Internet is interactief en daarmee voor iedereen en vooral d??r iedereen te gebruiken.
En dan wordt de vraag ?mag?dat eigenlijk wel? ineens relevant voor iedereen.
Dit boek geeft op een overzichtelijke manier weer hoe het in de wet zit.
Internet verandert snel, maar wetgeving een heel stuk langzamer. Dat maakt internetrecht zowel voor leken als voor juristen een lastig vakgebied. Dit boek legt in heldere taal uit hoe je als internetter om moet gaan met deze regels.
Aan de hand van vele voorbeelden en rechtszaken wordt uitgelegd wat de consequenties zijn van bijvoorbeeld de privacywetgeving, de Wet Koop op Afstand of de strafbepalingen over computercriminaliteit voor een weblogger of forumsite. Ook voor wie muziek of films op internet wil plaatsen, biedt dit boek een goede houvast.
Snel, G., & P. Tops (Eds.) (2011). Een wereld te winnen…. Sociale media en de politie, een eerste verkenning. Politieacademie, Apeldoorn.
B?ij de opening van het academisch jaar 2011-2012 biedt de Politieacademie geinteresseerden een boekje aan waarin de relatie tussen politie en sociale media centraal staat. Het onderwerp is actueler dan ooit en heeft belangrijke consequenties voor blauw vakmanschap. Recente gebeurtenissen laten zien dat sociale media een steeds belangrijkere rol gaan spelen in het politiewerk, of dat nu de opsporing, de wijkgerichte politiezorg of de handhaving betreft. Bij de grote brand in Moerdijk, bijvoorbeeld, hebben sociale media een belangrijke rol in de crisiscommunicatie gespeeld, wijkagenten twitteren er inmiddels lustig op los en opsporingsinstanties gebruiken sociale media om burgers bij de opsporing te betrekken.
In dit boekje wordt een aantal aspecten van het gebruik van sociale media nader verkend. We spreken nadrukkelijk over een eerste verkenning. Er is immers nog veel onderzoek en durf nodig om de mogelijkheden van sociale media ten volle te benutten, maar ook om de gevaren en risico?s in hun volle omvang te leren kennen. Het boekje schetst een aantal relevante ontwikkelingen maar heeft niet de pretentie volledig te zijn. Een aantal werkvelden van de politie komen nu niet aan bod, zoals de twitterende wijkagent, maar zullen in vervolgverkenningen worden beschreven.
In deze eerste verkenning beschouwen Stavros Zouridis en Pieter Tops de betekenis van sociale media vanuit twee perspectieven; als bron van collectieve wijsheid, maar ook als bron van sociale verstoring. Beide doen zich tegelijkertijd voor. Cees Sprenger en Eddy Lassche doen verslag van een verkenning in Zeist waar zij met burgers meekeken met politiemensen in de uitvoering
van het werk. Samen zagen zij tal van nieuwe mogelijkheden om door middel van sociale media effectiever en herkenbaarder te werken.
Mari?lle den Hengst wijst op consequenties van sociale media, zoals het ontstaan van nieuwe vormen van criminaliteit, maar ook van nieuwe
communicatiemiddelen en een ongekende hoeveelheid informatie, die input is voor het intelligenceproces.
Nicolien Kop schetst de kansen voor de opsporingspraktijk. Zij belicht de diverse mogelijkheden van sociale media om burgers een rol in op-sporingsprocessen te laten spelen.
Menno van Duin richt zich tenslotte op de rol van sociale media bij het ontstaan maar ook het beteugelen van crises.
Dit boekje maakt duidelijk dat sociale media in het politiewerk een steeds belangrijker rol spelen en dat onderzoek daarnaar nog slechts in de kinderschoenen staat. Tegelijkertijd kunnen we ook constateren dat er al veel in gang is gezet en dat er talloze praktische toepassingen zijn ontwikkeld. Belangrijk is deze initiatieven ook met elkaar te delen. Ook hierbij kunnen sociale media een nuttige rol spelen, maar ook een boekje als dit (ook al is het een ?oud medium?). Uiteraard is de tekst van dit boekje ook online via PKN beschikbaar. Met de komst van sociale media is een dimensie aan het politievak toegevoegd die niet genegeerd kan en mag worden, maar waar tegelijkertijd nog een wereld te winnen valt?
Durftevragen maakt het mogelijk om te laten lukken wat jij wilt dat lukt.
Omdat het w?l kan!
Durftevragen heeft verschillende?werkvormen?ontwikkeld om zo veel mogelijk mensen te laten ervaren dat ook zij kunnen laten lukken wat ze Echt Willen.
Durftevragen is echt iets voor jou of jouw organisatie als je:
op persoonlijk of professioneel vlak iets voor elkaar wilt krijgen en wel wat hulp, tips, idee?n of contacten kan gebruiken
het gevoel hebt dat er toch meer mogelijk moet zijn met de kansen die de nieuwe media en de netwerk- en informatiesamenleving ons biedt
een inspiratieboost kan gebruiken omdat je het zat bent om elke keer geconfronteerd wordt met muren, beren, zwartkijkers, nee-schudders etc.
In elke Durftevragen werkvorm vind je een aantal basiselementen die elke keer terug komen.
Je weet meer dan je weet dat je weet.
Noem eens 5 onderwerpen waar je veel van af weet? Vaak zijn dit de onderwerpen waar je het vaakst met mensen over praat. Bij Durftevragen ervaar je dat je hoofd vol zit met kennis, kennissen, ideeen, mogelijkheden & verbindingen waarvan je het bestaan al bijna vergeten was. Durftevragen maakt je hoofd en creativiteit (extra) wakker, zodat je zelf makkelijker dingen in beweging kan zetten, maar ook anderen, met extreem weinig moeite en veel plezier kan helpen met hun plannen en vraagstukken.
Crowdsourcing?is een?Engelstalig?neologisme, gebruikt om een recente ontwikkeling aan te duiden, waarin organisaties (overheid, bedrijven, instituten) of personen gebruikmaken van een grote groep niet vooraf gespecificeerde individuen (professionals, vrijwilligers, ge?nteresseerden) voor?consultancy,?innovatie, beleidsvorming en?onderzoek.?Hoewel?crowdsourcing?niet noodzakelijk via het internet hoeft te gebeuren, is dit wel de meest gebruikte manier. De crowdsourcingfilosofie kwam dan ook begin 21e eeuw op gang, ten tijde van het?web 2.0, onder meer door het boek?The Wisdom of Crowds?van?James Surowiecki.[1]?Het is een ontwikkeling die voortvloeit uit de eerdere ontwikkeling van?user-generated content. De term werd het eerst gebruikt door?Jeff Howe?in Wired en ontstond uit een samenvoeging van de term?outsourcing?met?crowd, het Engelse woord voor menigte.
Veltman, L. (2011). Twitterende wijkagenten en de beleving van burgers: een onderzoek naar de effecten van een twitterende wijkagent. Universiteit Twente (Public administration) en Politie Groningen.
Thaens, M. & A. Meijer (2012). Sociale Media: Wat kan en moet de Politie ermee?. In: P. Reenen, van (Ed.), Voer voor kwartiermakers. Wetenschappelijke Kennis voor de inrichting van de Nationale Politie (pp. 191-205). Politie en Wetenschap, Apeldoorn
Sprenger, C. & E. Teeuwisse, E. e.a. (2010). Bouwen aan een community of Intelligence. Succesvolle samenwerking rond IntelligenceGestuurd politiewerk. Politieacademie, Apeldoorn.
