Er is ook een “check-in” functie die de veiligheid van de gebruiker checkt. Het controleert op vooraf ingestelde intervallen de gebruiker van de telefoon met een berichtje “Gaat het?” Als de gebruiker niet op de knop klikt of “Nee” antwoord, dan stuurt het apparaat automatisch een bericht naar?de politie.
De ontwikkelaars?leerden elkaar kennen in 2009 toen ze op dezelfde slaapzaal verdieping aan CMU, waar – zoals bij bijna elke andere universiteit in Amerika -campus veiligheid is uitgegroeid tot een prominente business?in de afgelopen jaren. Ze?”kenden?mensen op de campus die seksueel waren?misbruikt, wiens zaken werden nooit goed opgelost, omdat er geen bewijs was, en?er geen concrete gegevens waaruit bleek dat als er iets gebeurd is en hoe het is gebeurd.”
In feite, trokken zij hun inspiratie rechtstreeks uit de ervaring van Leah yingling, een vriend van hen uit CMU, die werd aangevallen op een dagje wandelen in de bergen waar ze?op klaarlichte dag in haar woonplaats van Johnstown, Pennsylvania werd aangerand, en?er op?een of andere manier in geslaagd was om tijdens de aanval haar telefoon te ontgrendelen en 911 te bellen?en?haar aanvaller deed?vluchten.
Als het gaat om geweld, en in het bijzonder aanranding, is Yingling’s geval?nogal?ongewoon. De meeste vrouwen worden?niet aangevallen door onbekenden of in het openbaar. Tweederde van het seksueel geweld wordt gepleegd door iemand die het slachtoffer kent, waardoor ze bovendien flink ge?ntimideerd worden. In deze gevallen zal een knipperend, schreeuwende iPhone natuurlijk niet helpen. Maar in sommige?gevallen kan het op zijn minst een gevoel van veiligheid bieden, zo niet een potentieel slachtoffer zelfs?helpen.
Bronnen:?The Atlantic,?Lifeshel
.jpg&h=366&w=550)
