SocialMediaDNA richt zich op kennisdeling rondom social media, politie en maatschappelijke veiligheid. Onderwerpen vari?ren van de online aspecten van openbare orde, opsporing, vervolging, rechtspraak tot crisisbeheersing en communicatie.
Pedojagers lokken man naar ‘date met 12-jarig meisje’, passant schopt hem tegen het hoofd
Een groep zogenoemde ‘pedojagers’ uit Tilburg heeft een man naar een parkeerplaats in hun stad gelokt en hem vastgehouden totdat de politie kwam. De groep noemt zichzelf Madeguys. De mannen willen naar eigen zeggen zonder geweld pedofielen ‘arresteren’. Arnout de Vries, onderzoeker maatschappelijke veiligheid bij TNO, is kritisch op hun aanpak.
Een pedofiel opsporen, naar een openbare plek lokken en zonder geweld een ‘burgerarrestatie’ verrichten. Dat is wat de pedojagers van Madeguys uit Tilburg zeggen te doen. Jori is een van hen. Hij richtte de groep samen met drie vrienden op. Pedohunters Tilburg, noemen ze zichzelf ook wel. Ze vinden dat het rechtssysteem faalt. Pedofielen lopen te makkelijk vrij of weer vrij rond in Nederland, zeggen ze.
“We kregen informatie van iemand uit Breda over deze man”, verklaart Jori de actie van de pedojagers. “Hij zou daar al een keer veroordeeld en mishandeld zijn vanwege pedofiel gedrag. Nu zou hij dit in Tilburg doen. We hebben bewijs en alles. Screenshots van gesprekken met een meisje van 14 waar hij het over seks heeft en haar foto’s stuurt van zichzelf met zijn geslachtsdeel in zijn hand.”
Openbare plek
Jori en zijn vrienden legden contact met de man, deden zich voor als een 12-jarig meisje en spraken met hem af. Dit deden ze op een parkeerplaats bij winkelcentrum Westermarkt in Tilburg. “Bewust op zo’n openbare plek. Met camera’s en alles. Het is onze bedoeling om zo iemand te pakken zonder geweld. Als we iemand total loss zouden willen slaan, zouden we niet daar afspreken.”
De man confronteren en vervolgens vasthouden tot de politie komt. Dat was het plan. Maar toen een omstander vroeg waarom ze hem tegen de grond hielden, knapte er volgens Jori iets bij die man. “Hij begon te huilen en vertelde dat hij zelf ook seksueel misbruikt was. Hij heeft ‘m daarom tegen zijn kop geschopt.”
De pedojagers zouden de man die de schop gaf erop hebben gewezen dat ze geen geweld willen gebruiken. De politie heeft de omstander aangehouden. De man die Jori en zijn vrienden als pedofiel zien, is niet opgepakt.
“We zien steeds meer burgers die helpen in de opsporing. En het is op zich prima dat als burgers rare dingen op internet zien, ze informatie verzamelen, een dossier maken en aangifte doen. Wat niet oké is, is dat burgers ook tot vervolging overgaan”, meent De Vries.
De pedojagers deden zich voor als meisje van twaalf jaar. Ze spraken woensdagavond af bij een parkeerplaats bij winkelcentrum Westermarkt in Tilburg. Naar eigen zeggen wilden ze de man zonder geweld arresteren via een burgerarrestatie. Dat ging fout. Een omstander die hoorde wat de man gedaan zou hebben, schopte hem tegen zijn hoofd.
Herkenbaar op internet
Bovendien zetten de pedojagers beelden van de arrestatie op internet, waarbij de man herkenbaar was. “Zo’n man is beschadigd voor het leven, nog even los van de vraag of er daadwerkelijk wat aan de hand was. Hij staat voor de rest van zijn leven te boek als pedofiel”, zegt De Vries.
“Ik snap de motivatie van de burgers, je wilt niet dat er mensen aan je kinderen komen. Maar ze hadden beter het belastend beeldmateriaal en de chat die ze met de man hadden, kunnen inleveren bij de politie, zodat die in actie kon komen.”
Een burgerarrest is toegestaan als je iemand op heterdaad betrapt. De Vries: “Maar je mag geen geweld gebruiken. Ook zijn bij deze arrestatie te veel mensen betrokken.”
‘Smaad en laster’
De politie liet de man gaan, de omstander die hem getrapt had werd wel opgepakt. De pedojagers deden later aangifte op het politiebureau waarbij ze screenshots van een gesprek met een 14-jarige en ander materiaal aan de agenten gaven. Die doen onderzoek.
De Vries: “Als de man wel schuldig is aan pedoseksualiteit, is de kans groot dat hij een lagere straf krijgt, doordat de beelden op internet staan. En als hij niet schuldig is, kan hij de pedojagers aanklagen voor smaad en laster.”
Bekijk de uitzending van Omroep Brabant:
‘Spelen voor eigen rechter’
De politie bevestigt het verhaal over de arrestatie en de uitleg van de pedojagers. “Wij raden dit sterk af”, geeft een woordvoerder aan. “Er wordt al snel voor eigen rechter gespeeld. Dat merk je nu ook. Ook al is het een omstander die het heeft gedaan. De kans is gewoon groot dat er een strafbaar feit wordt gepleegd.”
Volgens de woordvoerder blijft het voorlopig alleen bij de aanhouding voor de mishandeling. “Ik ben echt ontzettend teleurgesteld”, zegt Jori. Hij en zijn vrienden zijn daarom naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. Het bewijs en materiaal dat ze hebben verzameld, hebben ze aan agenten gegeven. “Ze gaan ernaar kijken”, zegt hij. “Op dat moment pleegde hij geen strafbaar feit en daarom werd hij niet opgepakt.”
Jori en zijn vrienden zijn niet de enigen die op pedofielen jagen. Er zijn steeds meer groepen die ze willen ontmaskeren. In Arnhem werden zaterdag vijf pedojagers en hun doelwit opgepakt. In Groesbeek en Zwolle ontstonden heksenjachten naar aanleiding van filmpjes die werden geplaatst van confrontaties.
UK Paedos Exposed is een groep vrijwilligers die vanuit?diverse locaties in het Verenigd Koninkrijk actief zijn. Gezamenlijk speuren zij naar?informatie uit verschillende bronnen en gaan af op signalen die ze ontvangen over veroordeelde pedofielen die weer moeten herintreden in de maatschappij. Ze?kunnen zich moeilijk in het huidige beleid vinden dat deze mensen weer teruggeplaatst worden in de buurt van scholen en kinderspeelplaatsen, om nog maar niet te spreken over de online speeltuin die zij tot hun beschikking krijgen. Ze willen de pedofielen die opnieuw in de fout gaan op heterdaad betrappen zodat ze opnieuw veroordeeld kunnen worden, met hun foto?en naam op het web zodat iedereen kan zien wie ze zijn.
Dat publiceren (naming&shaming) doen ze alleen bij veroordeelde overtreders en ze keuren eigenrichting of burgerwachten sterk af. De openbare publicaties en aanpak zien zij als middel?om het bewustzijn te vergroten over de mogelijke risico’s in de buurten die het betreft. Ze zijn er zat van dat ze keer op keer in de krant moeten lezen dat er weer een pedofiel actief is geweest in een bepaald gebied, maar er geen naam of informatie bij staat. Zij willen ze uit de anonimiteit halen, en vooral als ze nog steeds op een bepaalde manier met kinderen lijken om te gaan. Dat moet wat hen betreft echt stoppen, en als hun aanpak daarbij kan helpen, “dan moet dat maar zo” stellen ze op hun website met als motto: “Het zijn uw kinderen, mijn kinderen, onze kinderen!”
Een groepje ouders heeft gezamenlijk?een?team opgericht, The Hunted One?, om online kinderlokkers aan te pakken. Op hun website staat: “Wij zijn The Hunted One, wij vinden je, we stellen je bloot…”?De groep heeft zelfs een app (alleen op?Android?want op iOS werden ze niet toegelaten door Apple).
Het is onbekend welke ouders allemaal precies in de groep zitten. Ze besloten hun eigen netwerk op te richten nadat ze een idee kregen “hoe veel pedofielen?online actief waren, die gewoon hun gang lijken te kunnen gaan?voor hun eigen seksuele bevrediging” in navolging van groepen als Dark Justice en OPIT. Het doel van de groep is online groomers te vinden en dan hun identiteit te achterhalen. Alle bewijzen worden verzameld en doorgestuurd naar de autoriteiten, om ze veroordeeld te krijgen. Z eplaatsen op de website video’s en foto’s van de daders en er is een deel op de website waar mensen kunnen zien of ze in de buurt wonen van een pedofiel. Ze hebben tot nu to al 43 mensen ontmaskert en de laatste vangst was kindermisbruiker Neil Prior. Nog niet iedereen is veroordeeld, sommigen zijn nog in afwachting van juridische procedures.?Mark McKenna werd veroordeeld tot vijf jaar nadat hij toegaf dat hij de intentie had om seksuele handelingen met een kind te verrichten. McKenna vertelde in de rechtzaal dat hij dacht dat hij met een?11-jarig meisje te maken had die vermoedelijk alleen thuis was, en hij stuurde haar een foto van een ongeopende condoom en een video van zichzelf waarin hij seksuele handelingen verrichtte.
E?n The Hunted One’s vertelt: “We gaan door met onze strijd om een positieve wending te geven, om kindermishandeling te bestrijden en deze?kinderen levenslange?pijn en trauma te besparen. We surveuilleren op?internet fora en social media, om deze “seksuele roofdieren” te verwijderen en alle benodigde gegevens?aan de politie door te spelen.?Helaas moeten we vulgaire en verachtelijke gesprekken voeren met ze, dat is het negatieve deel in het proces, maar we zijn er mentaal klaar voor, want we hebben het ultieme doel voor ogen met hopelijk positief resultaat, want we hebben liever dat deze mensen met ons praten dan met ons kind.”
Hoe kijkt de politie en het OM tegen deze?DIY Detectives aan?
Op de vraag waarom ze de politie niet eerder kunnen betrekken bij hun zoektocht zei deze pedojager groep: “De makkelijkste manier blijkt dat wij in gesprek raken en dan meteen de politie bellen, zodat we weten dat de politie onderweg is.” Een voormalig politieman zei dat de vrouwen die in de groep de gesprekken voeren ongetraind zijn en allerlei dingen zouden kunnen zeggen die niet helpen. Hij was het wel eens met de stelling dat er niet?genoeg agenten zijn om pedofielen te vangen, maar gaf als suggestie dat deze vrouwen en andere groepen bij de politie getraind kunnen worden.
Na de?vermeende kindermishandelingen van Westminster en de schandalen van de?cover-ups?in het Verenigd Koninkrijk waar nog steeds verhalen over naar buiten komen, besloot?hackersgroep Anonymous om de strijd aan te gaan met internationale pedofielnetwerken. Ook zij willen?bewijs verzamelen en zijn een burgeropsporingsinitiatief gestart onder de?naam?’Operation Death Eaters‘ (naar Voldemort’s netwerk van kwade?volgelingen uit?de Harry Potter-reeks)?om daders voor de rechter te krijgen. Via social media roept de groep om opsporingshulp om deze netwerken te ontmaskeren.
Deze plannen komen kort?nadat Anonymous eerder al de oorlog verklaarde tegen Jihadisme waarin ze antwoord wilden geven op de aanslagen in Parijs en Brussel. In dit nieuwe initiatief?willen ze een database aanleggen van pedofielen om deze ‘ internationale cult’ van kindermisbruik en mensenhandel voorgoed te ontmaskeren. Er is veel controverse rondom het?onderwerp, want tegengeluiden zijn er ook, ?zoals in onderstaand filmpje duidelijk wordt:
Op Tumblr heeft Anonymous?alvast de campagne ingezet in allerlei landen:
?
Op de Britse versie van de Anonymous website staat: “Het?CSA onderzoek in het Verenigd Koninkrijk is een poging van deze machtige sekte om elk incident als ge?soleerde incidenten van “seksueel misbruik” te doen overkomen. ?De medeplichtige Britse media is bezig met een enorme propagandacampagne om marteling en moord te vervangen door?”pedofilie” en vraagt meer begrip voor het fenomeen?”pedofilie”. Dit betreft geen?trieste groep pedofielen die hulp en begrip nodig hebben. Dit is een cultgroep van?dood en verderf met een van de meest?krachtige wereldwijde mensenhandel netwerken”.
Het?Westminster pedofielen-netwerk is een van de vele zaken waar?Operation DeathEaters in zal duiken, omdat het volgens hen anders door de Britse elite onder de mat wordt geveegd. Ze?hopen informatie publiekelijk te kunnen delen?(voordat het verdonkeremaand wordt) zodat er een onafhankelijk onderzoek kan plaatsvinden waarin ook getuigenverklaringen kunnen komen en hulp voor slachtoffers wordt geboden waar nodig.
Uit cijfers van de EU Global Alliance tegen seksueel misbruik van kinderen online blijkt dat elk jaar opnieuw?50.000 nieuwe beelden van kindermisbruik online komen te staan (vooral ook op het?Dark Web), waarvan meer dan 70 procent beelden kinderen te zien zijn met een?leeftijd van onder de 10 jaar.
Heather Marsh, auteur van?Binding Chaos (zie hieronder), die samenwerkt met Anonymous zegt erover: ‘Ons doel is om onafhankelijk, internationaal onderzoek te doen voor slachtoffers en de medeplichtigen te ontmaskeren die de normale rechtsgang belemmeren en zorgen voor cover-ups in pedofilie en kinderhandel’.
De leden van Anonymous, beter bekend als?’Anons’, staan bekend als moderne digitale Robin Hoods die cyberterroristen maar ook bedrijven en overheden aanpakken waar en wanneer zij dat nodig achten. In 2008 pakten zij met?protesten en digitale acties de Scientology kerk aan in ‘ Project Chanology’ vanuit hun moederbasis 4Chan?na een uitgelekte video van Tom Cruise. ?Daarna kozen ze doelwitten zoals de overheden van de VS, Isra?l, Tunesi? en Uganda maar ook organisaties als de Westboro Baptist Church, Paypal, Mastercard, Visa en Sony. In 2013 verklaarden ze?de oorlog tegen diverse chatsites waar pedofielen foto’s verhandelden. ?En vorig jaar traden ze op tegen de Ku Klux Klan die het incident in?Ferguson aangrepen om hun punt te maken. Toch zijn er ook tientallen arrestaties geweest onder leden van Anonymous. Er zitten zgn white hat hackers bij, maar ook grey hat hackers die de randen opzoeken van de huidige wetgeving en ethiek.
Er is iets nogal onsmakelijke en scheef over aanwerven gebruikers van sociale media als ereleden van de politie.
Ook een artikel USA Today vanaf 2012 gedocumenteerd hoe meer dan 40 politie-afdelingen in de Verenigde Staten al naar YouTube en andere sociale sites had gedraaid, met de Philadelphia politie waaruit blijkt dat sociale media hen had geholpen oplossen 85 gevallen tussen februari 2011 en juni 2012 ( de datum van publicatie van het artikel). Een paar jaar later, de Internationale Vereniging van hoofden van politie kondigde aan dat 95 procent van de politiekorpsen in de Verenigde Staten gebruik maken van sociale media in een of andere hoedanigheid, en dat 82,3 procent van de krachten ondervraagden dienst dergelijke media met het oog op het nastreven van criminele onderzoeken.
Met andere woorden, social media gebruik is nu een gevestigde onderdeel van de dag-tot-dag politiewerk. In feite is een indicatie van hoe goed gevestigde deze praktijken zijn, en hoe geco?pteerd in de strijd tegen de misdaad de gebruikers van sociale media zijn geworden, kunnen worden glimp als je zoekt Twitter accounts voor “de politie.” Hier vindt u een lijst van bijna alle grote politie-afdelingen en organisaties in de Engels-sprekende wereld te zien: de Metropolitan Police (Groot-Brittanni?), de Politie van Toronto (Canada), de Mumbai politie (India), de Zuid-Afrikaanse politie , New South Wales Police (Australi?) en de Nigeria politie. Deze instellingen en nog veel meer zijn nu een bezoek aan social media sites dagelijks, tweeten over gaat en op ‘wilde’ mensen, het plaatsen van foto’s van vermiste personen en het delen van diverse mededelingen van de overheid.
De “Soft” Police State
Nog afgezien van de praktische gebreken en nadelen van de technologische ommekeer in policing (meer informatie over deze binnenkort), is er iets nogal onsmakelijke en scheef als een kwestie van principe over inhuren gebruikers van sociale media als ereleden van de politie. Gezien het feit dat ongeveer 72 procent van de online Amerikaanse bevolking gebruik van sociale media sites (en 62 procent van de hele volwassen bevolking van de VS gebruikt Facebook), dit komt neer op een vrij groot netwerk van slapende informanten, mogelijk – en soms onbewust – verraden op hun shifty- buren kijken.
Deze tactieken zijn onsmakelijke omdat ze ernstige gevolgen hebben voor de burgerlijke vrijheden. Omdat gebruikers van sociale media als een percentage van de totale bevolking zijn zo groot, en omdat social media zijn zo alomtegenwoordig, de integratie ervan in routine politie-operaties heeft de enorme capaciteit om de natie te vormen tot een “zachte” politiestaat, althans voor zover zij en de politie zullen genieten van de buurt-constante toegang tot elkaars. Binnen deze hypothetische toestand, zal de politie te kunnen verwerken en controleren online activiteiten van het publiek, zonder het verlaten van hun hoofdkantoor, terwijl het publiek een zeer onmiddellijke en moeiteloze manier van melden van “verdacht” gedrag of “nuttige” informatie aan de autoriteiten moeten. Als een dergelijk scenario gerealiseerd, dan zou de politie een constante, als zeer discreet, de aanwezigheid in ons leven, in staat om te waken over ons en maken het makkelijker voor ons om te waken over onszelf geworden.
Dat gezegd hebbende, of alle 72 procent van de online Amerikaanse bevolking zal worden part-time snitches zal uiteindelijk een kwestie van hoe effectief de politie in hen aan te moedigen maken de meeste van de nieuwe kanalen geopend door het internet, en dit op zijn beurt zal een zaak van de politie middelen en beleid. Toch, als er genoeg van de 72 procent ge?nteresseerd zijn, en als de politie verder verhogen van hun ingreep in de sociale media, dan kunnen we uiteindelijk het invoeren van een aantal al te echte parodie van 1984 (als de National Security Agency ons nog niet heeft gebracht er).
Uitgebreid gebruik van sociale media heeft de potentie om de gemarkeerde raciale ongelijkheid die al het strafrecht wrack verergeren.
De infiltratie door de politie van sociale media en daarmee “het sociale domein ‘in de abstracte vertegenwoordigt al iets van een schending van de privacy, een overtreding van de private-sociale domein door het publiek-politieke. Facebook’s missie, bijvoorbeeld, stelt dat de social media site is gewijd aan “mensen” en hun vermogen om “verbonden te blijven met vrienden en familie.” Het zegt niets over het verstrekken van de overheid met een directe toegang lijn naar zulke mensen, of de middelen van het aanboren van de netwerken en sociale ruimtes die ze hebben ontwikkeld als een bron van informatie over criminele activiteiten (nogmaals, het is al algemeen bekend dat Facebook heeft verraden zijn eigen zelfverklaarde missie in andere opzichten). Toch is dit precies wat Facebook en andere soortgelijke sites aan het doen zijn: waardoor sociale netwerken te bouwen, zodat ze direct kunnen worden gepenetreerd door de politie en de verschillende initiatieven.
Een dergelijke massale schaal opening van sociale groepen om de aanwezigheid van de politie is een ongekende ontwikkeling, en in zijn kielzog, kan het misschien wel stimuleren de proliferatie van gebruikers van sociale media die zich part-gewone civiele en part-vigilante overwegen. In Australi?, bijvoorbeeld, was er het geval van een bezorgde moeder die ten onrechte dacht een man die een foto van haar kinderen in een winkelcentrum als er in feite hij was gewoon het nemen van een selfie naast een beeld van Darth Vader. De moeder nam toen een foto van hem, gepost op Facebook en meldde hem aan de politie, die sprong naar de ongefundeerde conclusie dat hij een pedofiel was.
Nog meer alarmerend, is er de ontwikkeling van Facebook op basis van burgerwachten in landen vari?rend van het Verenigd Koninkrijk en Duitsland, waar mensen elkaar nu zijn bemoedigend om potenti?le inbrekers en seksuele aan intimidatie begrijpen, vaak in toenemende mate gewelddadige manieren Peru.
Er is zelfs de mogelijkheid dat social-media-gebaseerde eigenrichting zelf fokken van een meer algemene, onvoorbereid cultuur van self-policing, waardoor mensen worden beschaamd en berispte zelfs voor meer persoonlijke peccadilloes. Bijvoorbeeld, in juli 2015, was er het verhaal van de twee zussen die beelden van een getrouwde vrouw sexting een andere man getweet zittend naast haar echtgenoot bij een honkbalwedstrijd. Het is waarschijnlijk dat de toegenomen zichtbaarheid en de activiteit van de politie op social media, dit soort toevallige internet activisme zal alleen worden aangemoedigd en verder gemotiveerd, wat resulteert in een klimaat waarin een groeiend aantal overijverige mensen zijn “policing” en intimiderend elkaar in de nastreven van voorkeuren en retweets.
Trigger-Gelukkig Identifications en Onrechtmatige Overtuigingen
Afgezien van de mogelijke effecten op de cultuur en de samenleving, zijn er verschillende juridische en technische problemen met de toenemende afhankelijkheid van de politie-instanties op social media. Ten eerste is er de mogelijkheid dat, verre van betrouwbare, ontvangen informatie van het publiek wordt gekweld onnauwkeurigheden en vervormingen. Door het openen van zichzelf tot miljoenen gebruikers op Facebook en Twitter, politie potentieel opent zich tot een grotere hoeveelheid verkeerde informatie en speculatie. Voorbeelden van dergelijke misleidende lawaai in overvloed als het gaat om het internet en sociale media, zoals de meeste schril onthuld door de Boston Marathon bombardementen en de initi?le verkeerde identificatie van de personen die verantwoordelijk zijn voor de gruweldaad. Er zijn vele soortgelijke episodes van mensen ten onrechte bestempeld als moordenaars via social media. Als gevolg daarvan moet de politie om extra middelen te besteden te ziften door middel van een uitgebreide massa van junk. Deze situatie werpt ook de verontrustende mogelijkheid dat onterechte veroordelingen kan toenemen in parallel.
Dat een toename van onrechtmatige overtuigingen te verwachten valt, wordt dag gelegd door het feit dat volgens het Innocence Project, 72 procent van de onterechte veroordelingen zijn het resultaat van ooggetuige verkeerde identificatie. Wat deze verkeerde identificatie, zij over het algemeen ontstaan doordat mensen gevoelig zijn voor het hebben van hun adviezen over wie zij zagen en die zichtbaar is in bewijskracht beeldspraak be?nvloed door in te grijpen suggesties, zoals in de goed gedocumenteerde 1984 verkrachting van Jennifer Thompson, die ten onrechte een onschuldige ge?dentificeerd man als haar aanvaller nadat ze foto’s getoond van bekende criminelen door de politie. Wat dit betekent is dat, met de toename van sociale media melden van misdaden door de politie en nieuws verkooppunten, ooggetuigen zijn waarschijnlijk op dezelfde manier worden be?nvloed door de ‘interveni?rende suggesties “Deze reportage biedt.
Een dergelijk geval van de slachtoffers worden be?nvloed door “tussenliggende suggesties” gebeurde in een onderzoek door de in Toronto gevestigde Neuberger & Partners LLP, die opmerkt dat de identificatie van haar belager van het slachtoffer in de rechtszaal werd bedorven door “haar het bekijken van [de verdachte] beeld op beschouwd Facebook een dag of twee na de overval. ” Hetzelfde artikel stelt ook vast dat een rechter gevraagd om minder gewicht worden gegeven aan de identificatie van een jonge persoon als de dader van een aanval op zijn neef een oom, aangezien dit de oom van de verdachte Facebook-profiel had gezien – vol met wapen en bende iconografie – v??r waardoor de identificatie.
In deze twee voorbeelden, de betrokken gerechten waren bang dat social media de betrokken richting van vals-positieve getuigenis getuigen kunnen zijn scheef. Net zoals ze zich zorgen over dit waren, zo moeten we bang dat het toenemende gebruik van social media de politie kan scheef in de richting van een vergelijkbaar resultaat. Dit houdt in dat het risico van sociale media niet alleen in de waarschijnlijkheid van valse identificaties van het publiek, zoals met het Australische model, die werd ondervraagd door de politie nadat ze ge?dentificeerd via social media als de dader van de bomaanslag 2015 Bangkok heeft wonen. Nee, het ligt dan ook in de manier waarop de politie actief mijnen en zoek social media sites zelf, preventief signaleren waarschijnlijk criminelen en teren hun online sociale netwerken als mogelijke co-samenzweerders.
In Fresno, Californi?, dit is voelbaar in de manier waarop de politie gebruik maken van nieuwe software die bekend staat als “Pas op” om de “dreiging score ‘van individuen te berekenen. Afhankelijk van hun “data punten, waaronder arrestatie rapporten, eigendom records, commerci?le databases, diepe zoekopdrachten Web en de [individuele] social-media postings, ‘verdachten en personen die van belang zijn ingedeeld op basis van een stoplicht systeem (dat wil zeggen rood, geel en groen), met rode aanwijzing van de grootste bedreiging en groen het laagst.
Dergelijke software kan dingen makkelijker te maken voor de politie toen zich klaarmaken voor een verzending, maar op hetzelfde moment dat vlaggen ??n van de meest ongezonde gevolgen van “social media policing.” Dat is, gezien het racisme al in de identificatie van embedded “verdachten” het is zeer waarschijnlijk dat “bedreiging scores” en social media profielen onevenredig zwarte mensen en andere mensen van kleur zal zich richten op. Als dat zo is, de “Beware” systeem en de uitgebreide sociale media te gebruiken het vertegenwoordigt hebben het potentieel om de gemarkeerde raciale ongelijkheid die al het strafrecht wrack verergeren.
Ook, zoals de American Civil Liberties Union al heeft beweerd, de Fresno politie brede kwast aanpak van personen die van belang kan ertoe leiden dat de politie aankomen op een sc?ne bereid zijn om wat onnodig hardhandige en oneerlijke actie te ondernemen. Hoewel haar innerlijke werking is een goed bewaard geheim, het Pas programma is waarschijnlijk niet in staat om onderscheid te maken tussen iemand die berichten echt crimineel materiaal op hun social media-accounts en iemand die, bijvoorbeeld, is kritisch over de politie en hun beleid (bijvoorbeeld Black Lives Matter). Als zodanig is het bestaan ervan is nog een indicatie van hoe het gebruik van sociale media eigenlijk kan uiteindelijk het verlagen van de kwaliteit van de politie, in plaats van te verbeteren.
Het verlies van de onschuld
Zoals andere commentatoren hebben opgemerkt, had de politie al trawlvisserij via social media lang voordat Pas op, en voor het grootste deel, is het gebruik van Facebook en Twitter duidelijk problematisch geweest. Vaak hebben ze het gebruiken om contouren van bendes stuk samen, met behulp van de beschikbare netwerken van vrienden, volgelingen en houdt ervan om af te leiden die strafrechtelijk kan worden geassocieerd met bekende outlaws. Het ding is, deze methode ontbreekt ook veel nuance en context, omdat het geen rekening houdt met de mogelijkheid dat “friending” een persoon die een misdaad of “smaak” een video van een misdrijf heeft gepleegd bijvoorbeeld, betekent niet noodzakelijk dat je bent eigenlijk in competitie met die persoon of dat de misdaad hebben begaan. In sommige high-profile gevallen heeft dit soort eenvoud leidde tot valse arrestaties en lasten, zoals met Jelani Henry, die in 2012 werd beschuldigd van poging tot moord na smaak berichten van een Harlem bende, die zijn broer als een van zijn leden geteld .
Henry was niet de enige persoon in de eerste plaats worden gearresteerd voor zijn of haar online activiteiten. In 2012, de New York City Police Department lanceerde Operation Crew Cut, een initiatief dat zich rond het monitoren van social media-activiteiten, en veel daarvan afkomstig van de zwarte bevolking. Sinds het begon, hebben talrijke invallen uitgevoerd door de afdeling, met de meest beruchte zijn een juni 2014 manoeuvre in Harlem, dat 103 arrestaties in verband gesaldeerd met twee moorden, in het proces onderbouwing van de vrees dat sociale media de politie zullen onevenredig afbreuk mensen van kleur . In de aanklachten machtiging van deze arrestaties, “Facebook” lijkt meer dan 300 keer, en hoewel veel of de meeste van de gearresteerde personen kunnen een zekere mate van schuld hebben uitgevoerd, naar het voorbeeld van Jelani Henry insinueert ten zeerste dat een aantal van de 103 onschuldige kan zijn geweest . Inderdaad, een City University of New York professor in de rechten gezegd net zo veel over het onderwerp, waarin staat dat de politie nu gebruik van sociale media om “te houden 50 kids verantwoordelijk” voor een enkele opname.
Deze gevallen tonen aan dat, net als bij vragen het publiek om te helpen bij het identificeren van verdachten en personen van belang, het gebruik van sociale media kan het opvoeren van de omvang en de snelheid van politie-onderzoeken, maar ten koste van het verliezen van subtiliteit en precisie. Afgezien van het gevangen zetten van af en toe een onschuldig, bestaat de vrees dat de strategie van pre-labeling individuen als ‘bendeleden’ of ‘bedreigingen’ een rol spelen in de rechtszaal kunnen spelen ook, ter vervanging van het vermoeden van onschuld – een van de fundamentele principes van het strafrecht – met het vermoeden van schuld.
Dit werd in 2015 een wet paper geschreven door onderzoekers van de Universiteit van Londen in het Verenigd Koninkrijk, die beweren dat het concept van de verdachte bevat nu een erkenning van schuld besproken. Ze vertellen een dronken rijden Twitter campagne uitgevoerd door Staffordshire politie in het Verenigd Koninkrijk, een campagne die publiekelijk ge?dentificeerde mensen dronken bestuurders, ondanks het feit dat deze mensen alleen maar meer is belast met (en niet veroordeeld voor) rijden onder invloed. Hoewel het niet als publieke, de praktijk van het gebouw databanken en netwerken van mensen die hebben beschuldigd van misdaden heeft een soortgelijk effect. Het labelt mensen als “niet ‘volledig onschuldige,’ ‘smeren ze in de ogen van de politie voordat ze zelfs de kans om te verschijnen in de rechtbank en hun naam te zuiveren.
Vechten eigenrichting Met eigenrichting
auteurs van het papier er rekening mee dat het gebruik van de technologie rondom social media kan de politie te misleiden door te denken dat hun onderzoek zijn navenant “wetenschappelijke” en “objectieve”. Omdat ze de gegevens van de wil van Facebook te vergaren in een min of meer systematische manier, kunnen zij een al te zelfverzekerd en overmoedig geloof in het bewijs van deze gegevens biedt cultiveren.
Misschien geeft dit een van de grootste gevaren van allemaal: dat de politie zal denken technologie maakt automatisch hen onfeilbaar. Hiermee misverstand kan een verhoging van de soorten fouten en onrechtvaardigheden hierboven beschreven zijn, en in het onvermogen om deze voor wat ze werkelijk zijn zien. De politie kan beginnen een steeds grotere hoeveelheid valse verklaringen te aanvaarden van het publiek, en ze kunnen beginnen met het arresteren van een steeds groter aantal onschuldige mensen, al die tijd van overtuigd dat hun zwaartekracht in de richting van social media en big data verzekert hen tegen dergelijke fouten. In sommige opzichten, zal de ontvangst van valse informatie en de arrestatie van onschuldige mensen niets nieuws voor hen, net zoals het bestaan van de burgerwacht subculturen en vooroordelen tegen mensen van kleur zijn ook niets nieuws.
Echter, gezien de enorme omvang wordt geboden door sociale media en het internet, deze ongelukkige verschijnselen kan heel goed vermenigvuldigen op het vergroten van grootheden, een combinatie van een toename van de sociale media vigilantism met een toename van vermoedens van schuld. Dergelijke een dodelijke combinatie zou leiden tot een stijging van de onrechtmatige arrestaties en veroordelingen, verpest leven en de verdere afbrokkeling van het vertrouwen in de politie op hetzelfde moment. Uiteindelijk is dit sombere mogelijkheid houdt in dat als we willen een dergelijke situatie ooit tot stand komen te voorkomen, moeten we – enigszins ironisch genoeg – uit te oefenen een zekere eigenrichting van ons eigen. Natuurlijk, dit betekent niet dat we moeten stoppen met het gebruik van sociale media in totaal, alleen dat we ons moeten stoppen met misbruiken, uit zodat het een instrument van onderwerping in plaats van ??n van ‘empowerment’ te worden.
————
The use of new digital technologies in policing, far from strengthening the balance of justice in the world, may only weaken it further. (Photo: Internet policing via Shutterstock)
The police are in your home. No, not quite literally, but almost. Just like the billion-plus people who log onto Facebook every day and the thousands of self-promoters who brag on Twitter about crimes they’ve committed, the cops have been flocking to social media for several years now. From the Wayne County Sheriff’s Office in Ohio to the New York City Police Department, they’ve been setting up social media accounts, all in a bid to communicate more effectively with the public and, ostensibly, to solve cases. From the perspective of the forces involved, this strategy has worked wonders, with a litany of people incriminating themselves via boastful Facebook posts, and the public obligingly responding to closed-circuit television footage with the names of suspects.
Yet despite the noticeable benefits to police departments of harnessing social media and big-data technology to transform thousands (if not millions) of people into unofficial police informants, there are numerous demonstrated and potential downsides to this change in police operations. Not only does it open the floodgates of official police channels to the slews of misinformation often associated with the dawn of the internet, but also it threatens to stimulate a growth in misguided internet vigilantism and increase wrongful convictions. If this happens on any considerable scale, then the use of new digital technologies in policing, far from strengthening the balance of justice in the world, may only weaken it further.
One of the Biggest Crime-Fighting Tools
For some departments, the use of these technologies is already prevalent. In San Jose, California, the police recently chalked a 75 percent reduction in burglarieslargely up to their systematic employment of social media and technology. According to a press release, they’ve begun exploiting a program that “almost immediately” posts images and surveillance video on their public portals. What’s more, these media postings have apparently witnessed an emphatic public response, with tips flooding in on most cases, and with six suspects being identified for the last 10 cases they’ve publicized. Whether these were reliable tips and identifications wasn’t disclosed by the department, but for the moment, that’s neither here nor there.
Similar social media boosts to police operations have been reported elsewhere. In Midwest City, Oklahoma, the police testified to social media having a comparable effect on their performance. Chief of Police Brandon Clabes declared that videos placed on social media were “helping the department solve more crimes,” and have become “one of our biggest crime fighting tools [the department has] in this day and age.”
There is something rather unsavory and askew about enlisting social media users as honorary members of the police.
Likewise, a USA Today article from 2012documented how more than 40 police departments across the United States had already turned to YouTube and other social sites, with the Philadelphia police stating that social media had helped them solve 85 cases between February 2011 and June 2012 (the date of the article’s publication). A couple of years later, the International Association of Chiefs of Police announcedthat 95 percent of police forces in the United States use social media in one capacity or another, and that 82.3 percent of the forces polled employ such media for the purposes of pursuing criminal investigations.
In other words, social media use is now a well-established component of day-to-day policing. In fact, an indication of just how well established these practices are, and just how co-opted in the fight against crime the users of social media have become, can be glimpsed if you search Twitter accounts for “police.” Here, you will see a list of almost all the major police departments and organizations in the English-speaking world: the Metropolitan Police (the UK), the Toronto Police (Canada), the Mumbai Police (India), the South African Police Service, New South Wales Police (Australia) and the Nigeria Police Force. These institutions and more are now visiting social media sites daily, tweeting about and at “wanted” persons, posting images of missing persons and sharing various public service announcements.
The “Soft” Police State
Quite apart from the practical defects and downsides to the technological turn in policing (more on these soon), there is something rather unsavory and askew as a matter of principle about enlisting social media users as honorary members of the police. Given that some 72 percent of the online US population use social media sites (and 62 percent of the entire adult US population use Facebook), this equates to quite a large network of dormant informers, potentially – and sometimes unwittingly – ratting on their shifty-looking neighbors.
These tactics are unsavory because they have grave implications for civil liberties. Because users of social media as a percentage of the total population are so considerable, and because social media are so ubiquitous, their incorporation into routine police operations has the sheer capacity to transform the nation into a “soft” police state, at least insofar as they and the police will enjoy near-constant access to each other. Within this hypothetical state, the police will be able to process and monitor the public’s online activity without leaving their headquarters, while the public will have a very immediate and effortless means of reporting any “suspicious” behavior or “useful” information to the authorities. If such a scenario were realized, then the police would become a constant, if very discreet, presence in our lives, able to watch over us and make it easier for us to watch over ourselves.
That said, whether all 72 percent of the online US population will become part-time snitches will ultimately be a matter of how effective the police are in encouraging them to make the most of the new channels opened up by the internet, and this in turn will be a matter of police resources and policy. Still, if enough of the 72 percent are interested, and if the police continue increasing their encroachment into social media, then we may end up entering some all-too-real parody of 1984 (if theNational Security Agency?hasn’t already brought us there).
Expanded social media use has the potential to exacerbate the marked racial disparities that already wrack the criminal legal system.
The infiltration by the police of social media and thereby “the social domain” in the abstract already represents something of a violation of privacy, a violation of the private-social realm by the public-political. Facebook’s mission, for example, states that the social media site is dedicated to “people” and their ability to “stay connected with friends and family.” It says nothing about providing the authorities with a direct access line to such people, or with the means of tapping the networks and social spaces they’ve developed as a source of information on criminal activity (then again, it’s already common knowledge that Facebook has betrayed its own self-declared mission in other respects). Even so, this is exactly what Facebook and other similar sites are doing: allowing social networks to be built so that they can be penetrated instantly by the police and their various initiatives.
Such a mass-scale opening of social groups to the presence of police is an unprecedented development, and in its wake, it may arguably spur the proliferation of social media users who consider themselves part-ordinary civilian and part-vigilante. In Australia, for example, there was the case of a concerned mother who mistakenly thought a man was taking a photo of her children in a shopping mall when in fact he was simply taking a selfie next to a picture of Darth Vader. The mother then took a photo of him, posted it on Facebook and reported him to the police, having jumped to the unfounded conclusion that he was a pedophile.
Even more alarmingly, there’s the development of Facebook-based vigilante groups in countries ranging from the UK and Germany to Peru, where people are now encouraging each other to apprehend potential burglars and sexual harassers, often in increasingly violent ways.
There’s even the possibility that social-media-based vigilantism is itself breeding a more generalized, offhand culture of self-policing, through which people are being shamed and chided even for more personal peccadilloes. For example, in July 2015, there was the story of the two sisters who tweeted footage of a married woman sexting another man while sitting beside her husband at a baseball game. It’s probable that with the increased visibility and activity of police on social media, this kind of haphazard internet activism will only be encouraged and motivated further, resulting in a climate where a growing number of overzealous people are “policing” and harassing each other in the pursuit of likes and retweets.
Trigger-Happy Identifications and Wrongful Convictions
Aside from its potential effects on culture and wider society, there are various legal and technical issues with the increasing reliance of police agencies on social media. For one, there is the potential that, far from being reliable, the information they receive from the public is racked with inaccuracies and distortions. By opening themselves up to millions of users on Facebook and Twitter, police potentially open themselves up to a greater quantity of misinformation and speculation. Examples of such misleading noise abound when it comes to the internet and social media, as is revealed most starkly by the Boston Marathon bombing and the initialmisidentification of the individuals responsible for the atrocity. There are many analogous episodes of people being wrongly labeled as murderers via social media. As a result, police need to expend extra resources to sift through an expanded mass of junk. This situation also raises the disturbing possibility that wrongful convictions may increase in parallel.
That an increase in wrongful convictions is likely is evinced by the fact that,according to the Innocence Project, 72 percent of wrongful convictions are the result of eyewitness misidentifications. As for these misidentifications, they generally occur because people are susceptible to having their opinions on who they saw and who is visible in evidential imagery influenced by intervening suggestions, such as in the well-documented 1984 rape of Jennifer Thompson, who wrongly identified aninnocent man as her assailant after being shown photos of known criminals by the police. What this means is that, with the increase of social media reporting of crimes by the police and news outlets, eyewitnesses are likely to be similarly swayed by the “intervening suggestions” this reportage provides.
Such a case of victims being influenced by “intervening suggestions” happened in a trial considered by the Toronto-based Neuberger & Partners LLP, who noted that the victim’s identification of her assailant in court was tainted by “her viewing [the suspect’s] picture on Facebook a day or two after the robbery.” The same article also notes that a judge asked that less weight be given to an uncle’s identification of a young person as the perpetrator of an assault on his nephew, since this uncle had seen the suspect’s Facebook profile – replete with weapon and gang iconography – before making the identification.
In these two examples, the courts involved were worried that social media may have skewed the witnesses concerned toward false-positive testimony. Just as they were worried about this, so too should we be worried that the growing use of social media may skew the police toward a similar outcome. This implies that the risk of social media doesn’t simply reside in the likelihood of false identifications from the public, such as with the Australian model who was questioned by police after being identified via social media as the culprit of the 2015 Bangkok bombing. No, it also resides in how the police actively mine and search social media sites themselves, preemptively flagging up likely criminals and tarring their online social networks as potential co-conspirators.
In Fresno, California, this is tangible in how police use new software known as “Beware” to calculate the “threat score” of individuals. Depending on their “data points, including arrest reports, property records, commercial databases, deep Web searches and the [individual’s] social-media postings,” suspects and persons of interest are classified according to a traffic-light system (i.e. red, yellow and green), with red designating the greatest threat and green the lowest.
Such software might make things easier for the police when readying themselves for a dispatch, yet at the same time it flags up one of the more unwholesome ramifications of “social media policing.” That is, given the racism already embeddedin the identification of “suspects,” it’s highly likely that “threat scores” and social media profiling will disproportionately target Black people and other people of color. If so, the “Beware” system and the expanded social media use it represents have the potential to exacerbate the marked racial disparities that already wrack the criminal legal system.
Also, as the American Civil Liberties Union has already asserted, the Fresno police’s broad-brush approach to persons of interest may result in the police arriving at a scene prepared to take some unnecessarily heavy-handed and unfair action. Even though its inner workings are a closely guarded secret, the Beware program is likely unable to distinguish between someone who posts genuinely criminal material on their social media accounts and someone who, for example, is critical of the police and their policies (e.g. Black Lives Matter). As such, its existence is one more indication of how the use of social media may actually end up lowering the quality of policing, rather than improving it.
The Loss of Innocence
As other commentators have observed, the police had been trawling through social media long before Beware, and for the most part, their use of Facebook and Twitter has been distinctly problematic. Often, they use it to piece together outlines of gangs, using the available networks of friends, followers and likes to deduce who might be criminally associated with known outlaws. The thing is, this method also lacks considerable nuance and context, as it disregards the possibility that “friending” a person who has committed a crime or “liking” a video of a crime, for instance, doesn’t necessarily mean you’re actually in league with that person or have perpetrated that crime. In certain high-profile cases, this kind of simplicity has led to false arrests and charges, such as with Jelani Henry, who in 2012 was charged with attempted murder after liking posts by a Harlem gang, which counted his brother as one of its members.
Henry wasn’t the only person to be arrested primarily for his or her online activity. In 2012, the New York City Police Department launched Operation Crew Cut, an initiative that based itself around the monitoring of social media activity, much of it coming from Black people. Since it began, numerous raids have been conducted by the department, with the most infamous being a June 2014 maneuver in Harlem that netted 103 arrests in connection with two homicides, in the process substantiating the fear that social media policing will disproportionately prejudice people of color. In the indictments authorizing these arrests, “Facebook” appears more than 300 times, and even though many or most of the arrested individuals may have carried some degree of guilt, the example of Jelani Henry strongly insinuates that some of the 103 may have been innocent. Indeed, a City University of New York law professor said just as much on the subject, stating that the police are now using social media to “hold 50 kids accountable” for a single shooting.
These cases show that, as with asking the public to help in identifying suspects and persons of interest, using social media may ramp up the scale and speed of police investigations, but at the cost of losing subtlety and precision. However, beyond jailing the occasional innocent, there are fears that the strategy of pre-labeling individuals as “gang members” or “threats” may play a role in the courtroom as well, replacing the presumption of innocence – one of the fundamental tenets of the criminal legal system – with the presumption of guilt.
This was discussed in a 2015 law paper written by researchers from the University of London in the UK, who argue that the concept of the suspect now contains a recognition of guilt. They recount a drunk-driving Twitter campaign conducted by Staffordshire Police in the UK, a campaign that publicly identified people as drunk drivers, despite the fact that these people had only been charged with (and not convicted for) driving under the influence. While it’s not as public, the practice of building databases and networks of people who’ve been charged with crimes has a similar effect. It tags people as “not ‘wholly innocent,'” smearing them in the eyes of the police before they even have the chance to appear in a court of law and clear their names.
Fighting Vigilantism With Vigilantism
The paper’s authors note that the use of the technology surrounding social media may deceive the police into thinking that their inquiries are correspondingly “scientific” and “objective.” Because they amass data from the likes of Facebook in a more-or-less systematic way, they may cultivate an overly confident and hubristic faith in the evidence this data provides.
Perhaps this presents one of the biggest dangers of them all: that the police will think technology automatically makes them infallible. With this misapprehension may come an increase in the kinds of errors and injustices outlined above, as well as in the inability to see the latter for what they truly are. The police may begin accepting an ever-greater quantity of spurious statements from the public, and they may begin arresting an ever-greater number of innocent people, all the while convinced that their gravitation toward social media and big data insures them against such mistakes. In some ways, the receipt of false information and the arrest of innocent people will be nothing new for them, just as the existence of vigilante subcultures and bias against people of color are also nothing new.
However, given the massive scale afforded by social media and the internet, these unfortunate phenomena may very well proliferate at increasing magnitudes, combining an increase in social media vigilantism with an increase in presumptions of guilt. Such a lethal combination would lead to a surge in wrongful arrests and convictions, ruining lives and further eroding trust in the police at the same time. Ultimately, this gloomy possibility entails that if we want to prevent such a situation from ever coming into being, we must – somewhat ironically – exercise a certain vigilantism of our own. Of course, this doesn’t mean we should stop using social media altogether, only that we should stop ourselves from misusing it, from allowing it to become an instrument of subjugation rather than one of empowerment.
Vraag Curtis Hart of hij zichzelf ziet als burgerwacht (‘vigilante’) en je krijgt een bot antwoord.?”Ik heb nog ergere namen gekregen,” zegt hij. Hoe ze ook heten, Curtis en vijf van zijn vrienden die zichzelf de Punisher Squad noemen, dienen volgens hen een belangrijk doel. Ze vangen wat ze in Amerika de?roofdieren van het internet noemen (online predators). Nog voordat ze de kans krijgen om toe te slaan grijpen zij in en plaatsen video’s van hun ontmoetingen op YouTube. Ze bellen pas?de politie als het tijd is voor een?arrestatie.
Hun eerste keer, dat als experiment begon,?was meteen een succes vertelt Curtis.?Het bewijs daarvan is de arrestatie van de 36-jarige Adam Olson uit Castle Rock die vervolgens achter de tralies verdween met een borgsom van $50.000.?”Hij dacht dat?hij seks kon hebben met een 13-jarig meisje” vertelt Curtis. “De hele zaak was net?een aflevering van ‘To Catch a Predator‘.”
In het politierapport van Kelso staat dat Curtis en een vriend een bericht plaatsten middels de app ‘Whisper‘. Ze deden zich voor als een 14-jarig meisje die ‘een leuke tijd wilde hebben met een oudere man.’?”Onmiddellijk kreeg ik 30 tot 40 reacties,” geeft?Curtis aan. Hij zegt dat hij zich toen richtte op Olson en ze wisselden Selfies uit. Curtis deed alsof hij een tienermeisje was en biechtte op dat ze eigenlijk maar 13 was. Al snel werd het gesprek seksueel getint.?”Het was absoluut walgelijk”, aldus Curtis. Hij zegt dat Olson aandrong op een ontmoeting dus hij vroeg wat vrienden, waarvan een van hen gewapend was, en ze koersten naar?Tom O’Shanter Park in Kelso waar de ontmoeting plaatsvond.
Onderstaande?YouTube-video (waarschuwing: expliciet taalgebruik) laat zien wat er daarna gebeurde.
De politie van Kelso wist van niets totdat Curtis en zijn vrienden het wel genoeg videomateriaal vonden voor een arrestatie. Die vond kort daarna?ook plaats. ?”We wilden het niet aan de politie laten weten, want je kunt toch niet op je handen gaan zitten en wachten op de overheid om alles maar in orde te maken?”, aldus Curtis. “Als je wacht tot de overheid eindelijk wat doet eindigt je stad net als Flint, Michigan” (Flint is al enige jaren een van de meest onveilige steden van de VS).
De groep gebruikt dezelfde methode als vele andere burgerspeurders en pedofielenjagers. En deze trend kreeg de naam “The Hunter Phenomenon”.
In andere steden zou de politie hebben geprobeerd dit fenomeen te stoppen, waarbij ze zouden aangeven?dat het levens kapot maakt (vaak ook van familieleden), burgers in gevaar brengt?en de kansen op vervolging be?nvloed.
De politie van Kelso wilde niet reageren op dit?voorval.?Een aantal inwoners wilden dat wel, zoals?David Willis. Hij heeft twee dochters, en hij is er helemaal voor.?”De politie is hierdoor overweldigd”, zegt hij. “Je wilt toch dat mensen uit?een gemeenschap voor elkaar opkomen.”?Anderen?waren minder enthousiast.?”Zij zijn geen politie”, aldus Bob Johnson. “Ze hebben geen ervaringen en weten niet wat ze doen. We hebben wetten om mensen die nog niets (bewezen) gedaan hebben te beschermen.” De aanklagers in Cowlitz County moeten de formele aanklacht tegen Olson nog indienen.?Hij wordt vervolgd voor een vermoedelijke poging tot verkrachting van een kind en seksueel getint online?contact?met een minderjarige.
Ook de leden van de Creep Catchers gebruiken?gefingeerde?social media accounts om?vermeende online pedofielen te ontmaskeren.?De politie in?Alberta (VS)?ontmoette?twee leden van de?”Creep Catchers” nadat ze een verdachte in beeld kregen.?Zij vertelden aan de agenten dat ze zich als een tienermeisje voordeden die deed alsof ze wel in was voor een afspraakje. Ze namen vervolgens alles op video op en dreigden de beelden op social media te publiceren als de verdachte zich niet zou aangeven bij de politie. De politie zei erover:?”Mensen?die zich bezighouden met burgeropsporingsactiviteiten lopen?een?aanzienlijk risico bij de mensen die ze confronteren”.?Creep Catchers zijn onderdeel van een?groeiende trend die zorgt voor hoofdpijn?bij de lokale autoriteiten, waaronder die van Calgary waar Dawson Raymond, die zich leider van de groep noemt, met een openbare naming & shaming campagne is begonnen.
Raymond legt uit dat ook hij zich?voordoet als een jong tienermeisje op diverse online dating sites. Daar beweert hij dat er al snel tientallen mannen zijn die hem benaderen, terwijl ze weten dat ze met een (weliswaar fictief) minderjarig meisje praten. Hij confronteert deze mensen vervolgens met video-opnames?die hij op zijn website plaatst.
Zijn?website?stelt dat Creep Catchers de uitbuiting van kinderen en jonge volwassenen helpt voorkomen. “We breiden onze groep?in Canada uit om pedofielen te identificeren en te vangen?en we werken ook aan andere online misstanden”, aldus de site.
De politie van Calgary geeft aan dat ze de tactieken van Raymond niet zomaar goedkeuren, maar ze hebben wel onderzoeken lopen op de opgenomen video’s die Raymond bij ze aanleverde. De politie waarschuwt dat burgeropsporingshandelingen het?politieonderzoek kunnen bemoeilijken en het verzamelen van bewijsmateriaal be?nvloeden waardoor verdachten mogelijk niet veroordeeld kunnen worden. De politie van Medicine Hat voegt daaraan toe dat burgers die mensen beschuldigen zonder bewijs het risico lopen dat ze zelf vervolgd kunnen worden voor laster of smaad omdat ze nog?onschuldige mensen reeds?veroordelen.?”Hoewel de meeste Creep Catchers binnen de wettelijke grenzen blijven, komen veel van de incidenten gevaarlijk dicht in de buurt van?strafbare feiten,” zei politie van Medicine Hat.
Ook het maken van valse online profielen op social media kan identiteitsdiefstal of fraudezaken tot gevolg hebben. Daarnaast kan?Creep Catchers worden beschuldigd van intimidatie of belemmering van de rechtsgang als ze hun inspanningen al te ver doorvoeren.”
“Als burgers?echt potenti?le slachtoffers willen beschermen en een?veilige buurt wensen, kunnen ze het beste vertrouwen op het rechtssysteem dat het?beste middel?is voor dit soort doeleinden”, aldus de politie.?”Onafhankelijke buurtwachtonderzoeken cre?ren complicaties voor rechtbanken en ondermijnen uiteindelijk de ware?gerechtigheid.”
Creep Catchers are warned to stop ambushing alleged pedophiles and shaming them online: https://t.co/bkegu9tqF3
De strijd vanuit burgergroeperingen tegen pedofilie, kindermisbruik en kinderhandel wordt steeds heviger. Vooral vanuit Engeland zijn er steeds meer groepen actief. We blogden al eerder een?interview met OPIT (Online Predator Investigation Team), en ook Stinson, Letzgo Hunting en Deamon Hunters noemden we eerder. Recentelijk hebben een aantal?nieuwe burgergroepen, die zich pedojagers?noemen, succes behaald met een aantal veroordelingen. Zo was er de enige tijd geleden de groep?Dark Justice, die bijdroeg aan de veroordeling van een man die een 14 jarig meisje wilde ontmoeten om vervolgens sex met haar te hebben.
De pedojagers van Dark Justice deden zich voor als 14 jarig meisje en de pedofiel was bereid honderden kilometers te reizen om haar te ontmoeten. Hij vertelde in een chat dat hij al eerder een 12 jarig meisje zwanger had gemaakt. Hij stuurde naaktfoto’s van zichzelf en keek erg uit naar de ontmoeting. Het team van burgers dat klaar voor hem stond had als voornaamste?wapen een videocamera waarmee ze het bewijs vastlegden, maar ook hoopten ze op een verklaring tijdens de ontmoeting.
Volgens Metro?was de man al eerder veroordeeld voor sex met een 12-jarig meisje. Toen hij doorhad dat hij gepakt zou worden voor een soortgelijk vergrijp, dreigde hij met zelfmoord, iets dat de autoriteiten konden voorkomen door hem tijdige te arresteren.
De uitspraak van de rechter:
“U werd gepakt?door internet burgerwachten, dat is de beste manier om ze te beschrijven, die deden?alsof zij een meisje?waren waar jij op internet mee in gesprek kwam.?Het werd al snel duidelijk dat zij zich voordeden als een 14 jarig meisje. En u?ging er helemaal voor. Ik ben er stellig van overtuigd dat u een gevaar bent voor?jonge kinderen.”
De man kreeg twee jaar en 4 maanden gevangenisstraf.
Pedofielen zijn actief op velerlei platformen. Zo ook bijvoorbeeld op de app en dating platform Tinder. En ook daar vecht men terug in een poging deze daders te ontmaskeren. Op diverse social media platformen?zijn er al leraren, doctoren en zelfs politie agenten ontmaskerd als pedofiel. Een groep pedojagers uit?Gloucestershire?doet zich op dergelijke platformen voor als minderjarig meisje op zoek naar een date. De groep heeft een webpagina ‘ Pedofielen ontmaskerd’. De 37 jarige John ziet zich niet als burgerwacht. Wij geven alle informatie aan de politie en laten verdere afhandeling aan hen en uiteindelijk de rechter. Ze gebruiken accounts van meisjes tussen de 13 en 15 en geven altijd kun leeftijd aan in de gesprekken, zodat de mannen altijd nog kunnen terugkrabbelen. John: “De meeste mensen denken dat pedofielen vatzige mannen van 60 zijn. Maar het fenomeen is uit de hand gelopen, omdat iedereen ermee weg lijkt te komen. We zien mannen van alle leeftijden. De jongere mannen zijn misschien wat na?ef soms, maar ze horen de wet te kennen. Ze nemen bewust een enorm risico. Wij zijn niet op heksenjacht, dus we geven ze echt wel kansen om wat te doen met de informatie die we ze geven. Wij lokken ook niet uit, want wij zoeken ze niet op, we reageren alleen op verzoeken. Alles wat we doen overhandigen we aan de politie”. John heeft meer dan 150 gesprekken gevoerd en 15 mensen in het echt ontmoet in de afgelopen 6 maanden. “We kunnen niet overal achteraan. Als we dat zouden doen zouden we er minimaal twee op een avond vangen.” John doet het samen met een aantal anderen uit de buurt. Ze bekijken nu hoe ze hun werk kunnen financieren.
Hieronder zijn screenshots van delen van gesprekken op Tinder:
Rond de jaarwisseling had ik een interview met het Britse burgeropsporingsinitiatief OPIT, het Online Predator Investigation Team. Brendan Collis uit Derby doet dit al een paar jaar met zijn vrouw en doet uit de doeken?wat hen beweegt, hoe ze werken,?de successen die ze behaalden, maar ook de valkuilen die ze zien voor burgers die dit soort werk willen doen. Het werk van OPIT leidde onder andere tot de veroordelingen van John Marples en Peter Mitchell. Peter?Mitchell werkte bijvoorbeeld als tuinier op diverse scholen en werd na een melding inclusief dossier van OPIT vervolgens door de politie nog eens betrapt op bezit van belastend fotomateriaal. Hij stuurde meisjes bijvoorbeeld foto?s van zijn eigen geslachtsdeel terwijl hij op zijn?grasmaaier zat?en?vroeg ze?of hij met ze kon afspreken om ze?dronken te voeren.
Dit soort online burgerinitiatieven geven aan dat ze een belangrijk gat invullen dat de politie onvoldoende oppakt. Daarom heb ik OPIT?ook gevraagd hoe ze de samenwerking met de politie ervaren, die zich duidelijk nog moet ontwikkelen. Want?kritiek is er ook: pedojagers zouden bewijs onbruikbaar maken en het leven van deze verdachten in gevaar brengen. De politie worstelt enorm met deze initiatieven, terwijl experts aangeven dat het fenomeen niet zal verdwijnen. Je kunt het beter in goede banen leiden en daar waar mogelijk samenwerken. Jim Gamble, voormalig directeur van het Britse Child Exploitation and Online Protection Centre (CEOP)?riep juist op tot meer online burgerwachten en wil ze ondersteunen en tot een online leger vormen van vrijwilligers met 1000 digitale rechercheurs onder leiding van de politie. Hij hekelde de houding en kennis van de overheid en zou het liefst zien dat elk korps 20 vrijwilligers zou trainen en op politiecomputers zou kunnen laten werken om bewijs te verzamelen. Een dergelijke regeling zou landelijk voor 1.5 miljoen pond te doen zijn, gaf hij aan. ?De burgerinitiatieven laten zien dat je geen politieagent nodig hebt om de daders te pakken?.
Aan de andere kant zijn er politici die aan wetgeving werken om het strafbaar te maken om je online als iemand anders voor te doen, en daarmee het werk van pedofielen, maar daarmee ook pedojagers te frustreren.
Toby Fawcett-Greaves van de Derby politie zegt erover: ?Wij zullen burgers altijd stimuleren om met informatie te komen dat de veiligheid van kinderen ten goede komt. En er bestaat altijd het risico dat het in de rechtzaal niet geaccepteerd wordt. Maar alle informatie?zal eerlijk, onpartijdig en volgens de wet worden behandeld.?
The Guardian kreeg van Collis inzage in honderden berichten die Mitchell verstuurde aan de twee virtuele tienermeisjes. Ze konden uiteindelijk video-opnames maken van Mitchel en met 3500 berichten onder de arm leverden ze het materiaal in bij de politie. Die reageerde met gemengde gevoelens: ?Wij adviseren elke vorm van opsporing door de politie te laten uitvoeren. Elke informatie wordt in dank ontvangen, maar hierna gaat de politie het onderzoek verder afhandelen.? Het hof kwam erachter dat Mitchell zijn baantjes zorgvuldig uitkoos om verdenkingen van contact met kinderen te mijden.
In Amerika is er zelfs een TV programma ? To Catch A Predator? ?dat samenwerkt met de?Perverted-Justice groep, dat er een sport van lijkt te maken om misbruikers met virtuele (online) meisjes in de val te lokken. De show werd gestopt toen in 2007 een Texaanse advocaat zich zelf doodschoot toen ze hem thuis filmden en de politie bij hem thuis aanklopte. Ook in Duitsland heeft het TV Programma Tatort Internet geprobeerd online mannen te lokken en waarna deze werd geconfronteerd met de zogenaamde moeder van het meisje (een actrice). Ook deze uitzendingen moesten stoppen na kritiek van de kinderbescherming en diverse advocaten.
Maar deze activiteiten stoppen niet en na Amerika hebben in Engeland online pedojagers een enorme vlucht genomen. We hebben al eerder blogs gemaakt over?Letzgo Hunting?Enerzijds helpt het dat ze successen halen, zoals ook Stinson de pedojager die al 10 veroordelingen op zijn naam heeft staan. Anderzijds worden ze meer een meer gesteund door de bevolking, zoals blijkt uit het voorbeeld van Stinson die een Kickstarter crowdfuncing project startte en meer dan 30.000 pond ophaalde?om zijn werk te financieren.
Bekijk onderstaande reeks videoclips, voorzien van?Nederlandstalige ondertiteling:
Een Britse detective deed zich ook voor als veertienjarig meisje op Facebook om te laten zien wat er gebeurd: ?Binnen vijf minuten had het profiel drie berichten van mannen tussen twintig en veertig die ?asl? vroegen (leeftijd, geslacht en woonplaats). De mannen deden maar weinig moeite zichzelf te verbergen, misschien omdat ze denken dat ze ermee weg komen, zoals velen ook doen. (?) Sommige bouwden het traag op, eerst met een beetje small talk in tienertaal of vragen over mijn hobby?s. Maar al gauw kwamen de vragen: of ik al seks had gehad, met wie en of ik dat leuk vond. Anderen gingen nog verder en vroegen of ik het erg zou vinden iets seksueel te doen voor de webcam. Of ze vroegen of zij iets mochten tonen via de webcam. En ik was maar een uur online geweest!? Het zijn geen vieze oude mannetjes of engerds: ?Ze lijken heel verantwoordelijk en degelijk. Ze hebben zelfvertrouwen en weten precies hoe ze kinderen en tieners moeten benaderen. Ouders moeten zich realiseren dat pedofielen heel normaal lijken, ze vallen niet op. Ze hebben werk, en gebruiken de anonimiteit van het internet om zich uit te leven.? Het Engelse woord ?grooming? wordt vaak gebruikt voor dit soort zaken, waarvan er in Nederland afgelopen jaar ook een aantal grote zaken zijn opgelost.
Zonder risico’s is het pedojagen ook niet. OPIT legt uit hoe zij werken, waarbij de namen van verdachten pas bij aanhouding of zelfs na een veroordeling genoemd worden, net als de politie zou doen in Engeland. Maar niet iedereen werkt zo. Stinson Hunter begon met het online namen & shamen van de pedofielen zodra ze kwamen opdagen op afspraakjes en hij ze op camera kon filmen. Maar onder andere een zelfmoord die volgde van een van de verdachte leidde ertoe dat hij tegenwoordig vanaf ziet om dit te doen. Ook werd zijn pas geboren zoontje?bedreigd. Daarnaast is niet elke burger te vertrouwen, want er zijn ook pedospeurneuzen die pedofielen na belastend materiaal afpersen voor eigen gewin.
Bekijk de eerste aflevering van de documentaire van Shock Doc over Stinson Hunter, of de Britse documentaire die in oktober 2014 werd uitgezonden:
En het lijkt alsof social media platformen er wat aan doen, zoals het Facebook Safety Center dat een heel team van mensen heeft met diverse maatregelen waar ook Facebookgebruikers in voorzien worden. Maar het feit dat de pedojagers op Facebook en andere platformen nog zo ongelooflijk veel vinden (bijvoorbeeld Tinder), geeft aan dat het nog steeds een heel groot probleem is. Ook de social media onderwereld met chatgroepen en fora op het zgn. Dark Web, waar totaal geen controle of moderatie plaatsvind en iedereen anoniem is, stikt van dit soort activiteiten. Onlangs toonde een onderzoek aan dat 80% van de illegale praktijken op het?Dark Web in deze hoek zit.Bekijk dit oudere BBC fragment bijvoorbeeld eens over Twitter, waar pedofielen ook actief op zijn:
Maar volautomatisch kan het lokken ook.?De software van het Spaanse?Negobot gebruikt?Artificial Intelligence (AI) om te kunnen chatten als een tiener. Deze chatbot software cre?ert een ?virtuele Lolita? ?en lokt ?foute mannen? in de val. Het is ook getest op Google?s chatdienst om te kijken of het in andere talen toegepast kan worden.
Opstelten is in Nederland na een aantal grote?grooming zaken?hard bezig om de politie meer mogelijkheden te geven dergelijk misbruik aan te pakken. Eerder wees de rechter de inzet van een lokpuber af. Maar in andere landen, zoals Australi? zijn er al wel veroordelingen geweest met de inzet van Sweetie. Opstelten is daarom bezig met een nieuw wetsvoorstel dat inzet van de lokpuber wel mogelijk maakt.
Bovenstaand virtueel meisje ?Sweetie?, ontwikkeld door kinderrechten organisatie Terre des Hommes, lokt pedofielen in de Philipijnen.
Stinson the Pedohunter of Letzo Hunting kenden wel uit Engeland al. Stinson kreeg onlangs online veel steun doordat bijna 2000 mensen hem gezamenlijk 30.00 pond schonken via het het crowdfunding platform kickstarter om zijn werk te doen. Hij claimt dat zijn werk tot nu toe al 15 veroordelingen heeft opgeleverd.
Ook het Online Predator Investigation Team (OPIT) is al enige tijd online actief op zoek naar pedofielen. Dit familie initiatief is opgericht door Brendan Collis?uit Derby die gezamenlijk online op zoek gaan naar pedofielen die zich schuldig maken aan grooming en andere zedendelicten. Ze maken profielen aan van kinderen om in gesprek te komen met deze mensen.
De slachtoffertjes Laura en Roxy van 14 in de zaak van Peter Mitchell konden daarom ook niet als getuige aanwezig zijn bij de rechtszitting afgelopen week. Ze bestonden namelijk niet. In plaats daarvan was het een getrouwd stel dat zich meldde. Zij hadden profielen aangemaakt op Facebook van deze fictieve meisjes.
Mitchell werkte als tuinier op diverse scholen en werd betrapt op bezit van belastend fotomateriaal. Ook stuurde hij de meisjes foto’s van zijn eigen geslachtsdeel terwijl hij op zijn?grasmaaier zat. Hij vroeg de meisjes of hij met ze kon afspreken en gaf aan dat hij ze dronken wilde voeren.
Deze online burgerinitiatieven geven aan dat ze een belangrijk gat invullen dat de politie onvoldoende oppakt. Er zijn al vele succesvolle veroordelingen geweest door deze initiatieven. Het?motief van OPIT is vergelijkbaar met de?vele andere burgeropsporingsintiatieven die te maken hebben met online kindermisbruik. Ze zijn gefrustreerd dat de politie te weinig doet en nemen zelf politietaken op zich?om daders te vinden en te ontmaskeren.?Collis zegt dat hij dit werk is gaan doen omdat hij zelf ook ervaringen heeft met pedofielen, ook in zijn eigen familie leidde dergelijk misbruik tot een zelfmoord. ?”Dit gebeurt niet alleen in Facebook en chatrooms; het gebeurt overal op het internet”.
Maar kritiek is er ook: ze zouden bewijs onbruikbaar maken en het leven van deze verdachten in gevaar brengen. De politie worstelt enorm met deze initiatieven, terwijl experts aangeven dat het fenomeen niet zal verdwijnen. Je kunt het beter in goede banen leiden en daar waar mogelijk samenwerken. Jim Gamble, voormalig directeur van het Britse?Child Exploitation and Online Protection agentschap riep juist op tot meer online burgerwachten en wil ze ondersteunen en tot een online leger vormen van vrijwilligers met 1000 digitale rechercheurs onder leiding van de politie. Hij hekelde de houding en kennis van de overheid en zou het liefst zien dat elk korps 20 vrijwilligers zou trainen en op politiecomputers zou kunnen laten werken om bewijs te verzamelen. Een dergelijke regeling zou landelijk voor 1.5 miljoen pond te doen zijn, gaf hij aan. “De burgerinitiatieven laten zien dat je geen politieagent nodig hebt om de daders te pakken”.
Toby Fawcett-Greaves van de Derby politie zegt erover: “Wij zullen burgers altijd stimuleren om met informatie te komen dat de veiligheid van kinderen ten goede komt. En er bestaat altijd het risico dat het in de rechtzaal niet geaccepteerd wordt. Maar alle informatie?zal eerlijk, onpartijdig en volgens de wet worden behandeld.”
The Guardian kreeg van Collis inzage in honderden berichten die Mitchell verstuurde aan de twee virtuele tienermeisjes. Ze konden uiteindelijk video-opnames maken van Mitchel en met 3500 berichten onder de arm leverden ze het materiaal in bij de politie. Die reageerde met gemengde gevoelens: “Wij adviseren elke vorm van opsporing door de politie te laten uitvoeren. Elke informatie wordt in dank ontvangen, maar hierna gaat de politie het onderzoek verder afhandelen.” Het hof kwam erachter dat Mitchell zijn baantjes zorgvuldig uitkoos om verdenkingen van contact met kinderen te mijden.
Brendan Collis legt uit hoe hij met zijn familie te werk gaat
Internetgroep?Letzgo Hunting?is bekritiseerd voor de manier waarop ze?pedofielen ontmaskeren. Dit blog beschrijft deze controversi?le groep uit Engeland en hun “MO“.
Het is geen uniek fenomeen: particuliere pedojagers die zelf vaak ook een gevaar vormen voor de veiligheid en soms onschuldige levens verwoest.?Alleen de beschuldiging van pedofilie is al genoeg om levens te verwoesten. Als de geruchtenmachine eenmaal op gang komt staan?huwelijken en carri?res?zo maar ineens op het spel. The Guardian beschrijft twee gevallen?van Letzgo Hunting waarbij mannen gebrandmerkt werden als pedoseksueel door overijverige ‘jagers’ (video), terwijl zij niets hadden gedaan om dat te verdienen. Een derde man werd zelfs door zijn buren mishandeld en in brand gestoken, nadat iemand het totaal ongefundeerde gerucht de wereld in hielp dat hij pedofiel zou zijn. Hij had foto’s gemaakt van jongeren die zijn bloemperkje vernielden en moest het met de dood bekopen.
Ook in Nederland zijn er?pedojagers die in beweging komen als bijvoorbeeld GeenStijl bepaalde zaken aankaart. In de documentaire van Zembla “Allemaal agent” wordt dit fenomeen ook aan de kaak gesteld.?Het is lange tijd een gevoelig onderwerp geweest, en er kwam een belangrijke wending toen de Hoge Raad de pedoclub Martijn verboden had:
Vereniging Martijn verboden en ontbonden (link naar uitspraak volgt)
De website van Letzgo Hunting’s toont nu?alleen nog de melding:?”maintenance mode”, zonder dat duidelijk is wat deze mysterieuze groep nog aan activiteiten heeft. Op een gecachte pagina staat nog:?”Letzgo Hunting legt zich toe op het uit de samenleving verwijderen van sluwe en gewetenloze individuen, zoals pedofielen en kinderverkrachters, of iedereen die een bedreiging vormt voor onze kinderen.” De website pocht dat ze een ‘hit-team’ hebben met pseudoniemen als Scumm Buster, Facee Buster en Keeboo Buster. De leden doen zich voor als meisjes van?12 to 15 maken een praatje met online mannen, met name diegenen die op zoek zijn naar seksuele gesprekken. Ze bewaren die?gesprekken als bewijsmateriaal. De groep regelt vervolgens onmoetingen met deze mannen en filmt ze daar terwijl ze geconfronteerd worden met hun vermeende acties. De video, foto’s en social media berichten worden vervolgens online gepubliceerd en doorgegeven aan de politie.
De BBC maakte een Inside Out documentaire over Letzgo Hunting?en?sprak met?de leider van de groep Scumm Buster, die de BBC vertelde:. “Wij doen niemand pijn, wij willen alleen een verklaring.” Hij vertelt dat het doel van de ontmoetingen was “om hun intentie te ontmaskeren” en om aan te tonen dat de mannen de wet overtreden (In Engeland Sexual Offences Act 2003) door kinderen aan te sporen op seksuele handelingen. De groep – allemaal ouders – komt vooral?uit Leicestershire.
Ze hebben ontkend dat ze schuldig zijn aan de recente zelfmoord van een man, ook uit ?Leicestershire. Hij?hing zichzelf thuis vier dagen nadat hij werd gearresteerd door de politie op, nadat hij op borgtocht werd vrijgelaten zonder formele aanklacht. De groep zegt dat zij?bewijs hadden over zijn online contacten online waarin hij zich voordeed als een 14-jarig meisje.
Letzgo Hunting’s Facebook pagina
Letzgo Hunting heeft ook?onderzoek gedaan naar een man uit Nottingham man?dat?leidde tot een veroordeling wegens seksueel misbruik van een 15-jarig meisje. Volgens de politie zocht de moeder van het meisje contact met de groep.
Letzgo Hunting zegt dat ze?aan?12 arrestaties hebben bijgedragen, maar de politie uit Leicestershire zegt dat het niet op de hoogte is van enige?betrokkenheid van Letzgo Hunting bij die zaken. De politie adviseert juist iedereen met informatie over criminele activiteiten om contact op te nemen met de?lokale politie in plaats van zelf op onderzoek uit te gaan. “Op deze manier verzamelen we het bewijs volgens de strikte regels die er zijn en waar de rechtbank op beoordeeld. Het gevaar is namelijk dat handelingen van burgers dit in de weg?zitten”, stelt de politie uit Leicestershire.
Andere voorbeelden
Het Amerikaanse TV propgramma ‘ To Catch A Predator‘ ?dat samenwerkt met de?Perverted-Justice groep, maakt er ook een sport van om misbruikers met virtuele (online) meisjes in de val te lokken. De show werd gestopt toen in 2007 een Texaanse advocaat zich zelf doodschoot toen ze hem thuis filmden en de politie bij hem thuis aanklopte. Ook in Duitsland heeft het TV Programma Tatort Internet geprobeerd online mannen te lokken en waarna deze werd geconfronteerd met de zogenaamde moeder van het meisje (een actrice). Ook deze uitzendingen moesten stoppen na kritiek van de kinderbescherming en diverse advocaten.
Maar volautomatisch kan het lokken ook.?De software van het Spaanse?Negobot gebruikt?Artificial Intelligence (AI) om te kunnen chatten als een tiener. Deze chatbot software cre?ert een ‘virtuele Lolita’ ?en lokt ‘foute mannen’ in de val. Het is ook getest op Google’s chatdienst om te kijken of het in andere talen toegepast kan worden.
Opstelten is in Nederland na een aantal grooming zaken waar we over blogden hard bezig om de politie meer mogelijkheden te geven dergelijk misbruik aan te pakken. Eerder wees de rechter de inzet van een lokpuber af. Opstelten is daarom bezig met een nieuw wetsvoorstel dat inzet van de lokpuber wel mogelijk maakt.
Bovenstaand virtueel meisje ‘Sweetie’, ontwikkeld door kinderrechten organisatie Terre des Hommes, lokt pedofielen in de Philipijnen.
Er zijn grote zorgen over de manier waarop burgergroeperingen?handelen. Jim Gamble, de voormalige topman van het Child Exploitation and Online Protection Centre (CEOP), zei dat deze?”zeer verontrustende” activiteiten zich tegen hen kunnen keren en leiden tot “gevaar voor zichzelf. “Ik begrijp dat de ouders gefrustreerd raken en actie willen ondernemen, maar ze zijn niet in staat?om dit te doen. We hebben meer politiemiddelen nodig om de oorzaken aan te pakken.” CEOP waarschuwt dat burgeropsporing kan leiden tot extra gevaar voor het kind, omdat de misbruiker zich in het nauw gedreven voelt en misschien rare dingen gaat doen.
De onthullingen van?Jimmy Savile zorgde voor veel publieke woede over pedofielen
“De mensen thuis zijn meestal handiger met het internet dan politie agenten. Ze denken daardoor dat ze iets kunnen toevoegen, terwijl je op straat meestal niet veel mensen zichzelf in gevaar ziet brengen om boeven te vangen” zegt?voormalig rechercheur?en criminoloog?Mark Williams-Thomas, bekend van de?ITV documentaire die Jimmy Savile ontmaskerde. Hij snapt waarom mensen willen helpen bij dergelijke enorm emotionele gevallen, maar ziet ook de risico’s: ” Je hebt meestal maar ??n kans om de daders te pakken. Als zo’n dader iets doorkrijgt is hij weg en wordt actief op andere sociale netwerken en krijgt een ander MO. Pedofielen doen alles om niet gepakt te worden, dat hoort bij de spanning die ze ervaren.” Hij bekritiseerd het optreden van de politie, omdat die teveel regionaal georganiseerd is, terwijl een misbruikers daardoorheen werken. Maar hij?waarschuwt burgeropspoorders ook:?”Denk eens terug aan de aanslag in Boston waar iemand onterecht als dader werd gebrandmerkt en een heksenjacht werd gestart?dat voor onnodige afleiding zorgde. Een heksenjacht leidt niet altijd tot het pakken van een echte heks,” voegt hij toe.
In Engeland is onlangs opnieuw?commotie ontstaan?na de zelfmoord van Michael Parkes, een vermeende pedofiel. Parkes dacht via internet een afspraakje te hebben gemaakt met een meisje van 12, maar werd in werkelijkheid opgewacht door een stel ?pedojagers?, onder aanvoering van Stinson Hunter. Die is samen met zijn handlangers ?Stubbs? en ?Grime? al een tijd bezig om pedofielen te ontmaskeren. Ze chatten online met mannen en proberen die over te halen tot ontmoetingen. Die worden dan gefilmd, de beelden worden netjes aan de politie overgedragen. Zo ook de ontmoeting met Parkes, die op het bureau werd ondervraagd. Een paar dagen later pleegde Parkes zelfmoord. Wat leidde tot veel ophef over de werkwijze van Hunter. Een ex van Parkes beschuldigt Hunter nu, en diens gebruik van facebook en andere sociale media, en waarschuwt voor heksenjachten. Waarom mag Hunter wel wat de politie niet mag, vroeg ze. En wat als anderen Hunter gaan nadoen? Hunter pleegt de beelden van zijn ontmoetingen ook op twitter en facebook te zetten en dat leidt tot heftige reacties. Ook de politie zit met de zaak. Woordvoerders van twee korpsen hebben al gezegd dat de zelfmoord van Parkes ?serieuze consequenties? kan hebben voor lopende onderzoeken. Hunter gaat echter gewoon door. De NOS schrijft ook dat de ?Britse Alberto Stegeman? onlangs 30.000 pond?ingezameld?heeft voor een nieuwe pedofielenjacht ?
Meer dan 1400 mensen hebben geld gedoneerd via Hunters Kickstarter-pagina. E?n van hen maakte zelfs 5000 pond over aan de pedofielenjager. Donateurs krijgen als dank een gepersonaliseerde video en nog niet vertoond beeldmateriaal. Bedrijven die nog wat promotie zoeken zijn ook welkom. Voor 1000 pond laat hij de bedrijfsnaam op zijn been tatoe?ren.
Voor de klopjacht heeft Hunter ook nog zijn journalistieke redenen. Op zijn Kickstarterpagina verklaart hij dat “zijn hart ligt bij het beschermen van kinderen. Maar het is tijd voor een revolutie binnen de journalistiek. Het is tijd om bepaalde onderwerpen onder de aandacht te brengen, die andere media niet durven te verslaan.”