Categoriearchief: Misdaad ABC

Delicttypen van A t/m Z; Hoe zijn deze delicten en de opsporing ervan be?nvloed door sociale media?

Wraakporno wordt strafbaar

Geef een reactie

Het verspreiden van wraakporno, zoals seksfilmpjes en seksueel getinte foto’s, wordt in het nieuwe regeerakkoord als zelfstandig delict strafbaar gesteld ?omdat het diep ingrijpt in de persoonlijke levenssfeer?. Het was een wens van voorman Gert-Jan Segers van de ChristenUnie een wetsartikel te maken waarbij mensen die intieme video’s of foto’s verspreiden makkelijker gestraft kunnen worden. Door bijvoorbeeld smaad en laster erbij te betrekken, konden verspreiders van deze seksueel getinte foto’s en video’s in sommige gevallen toch worden veroordeeld.

Het verspreiden van wraakporno grijpt diep in de persoonlijke levenssfeer in en wordt als een zelfstandig delict strafbaar gesteld.

– Regeerakkoord 2017

Dat is makkelijk gezegd, maar op juridisch vlak nog niet zo makkelijk gedaan. Want wanneer is iets wraakporno en hoe zorg je dat verspreiders worden aangepakt?

Het aantal gevallen wraakporno stijgt in Nederland, bleek uit?cijfers?van het Expertisebureau Online Kindermisbruik. In 2016 ontving het bureau 235 meldingen. Het gaat dan alleen om jongeren tot 25 jaar, want bij hogere leeftijden wordt niets geregistreerd.

Onder andere?Patricia Paay,?Chantal uit Werkendam?of vlogger?Laura Ponticorvo?hebben te maken gehad met wraakporno. Bij de eerste twee is het nog niet duidelijk wie de video’s hebben verspreid, bij Ponticorvo brak een hacker op haar iCloud in.

“Ik ben bang dat het lastig wordt om zo’n wet effectief te maken”, zegt mediajurist Roel Maalderink. Hij hielp met het team van Peter R. de Vries wraakpornoslachtoffer Chantal. “Het kan een afschrikwekkende werking hebben, zodat mensen beter nadenken voor ze iets verspreiden. Maar als die wet een wassen neus blijkt, is die afschrikwekkende werking weer weg.”

Voorheen kon men alleen terecht via het privaatrecht en het misschien preventief regelen via een clausule in de huwelijkse voorwaarden:

Dus, wat moet er nou gebeuren om een nieuwe te laten slagen? Daarvoor zijn drie dingen belangrijk:

Eerst moet je goed vaststellen wat er precies onder de term ‘wraakporno’ valt. Volgens Maalderink is het stukje ‘wraak’ essentieel. “Wanneer is iets wraakporno, en wanneer gewoon porno? Voor een veroordeling moet er de intentie zijn om de reputatie van de ander te schaden. De wet moet niet zo ruim worden dat het verspreiden van pornografisch materiaal strafbaar wordt.”

Het delen met die intentie is al strafbaar als smaad, maar dus niet specifiek als wraakporno. Volgens Thomas van Vugt van AMS Advocaten, de advocaat van Chantal, moet die term daarom goed omschreven worden. “Het delen van seksueel getint beeldmateriaal waarvan je weet dat diegene het niet openbaar wil. Daarbij is niet van belang of diegene toestemming heeft gegeven voor het maken ervan, maar dat het niet is bestemd voor andermans ogen.”

Bij wraakporno gaat het om beeldmateriaal dat tijdens een relatie of in een priv?situatie is gemaakt.?Helpwanted.nl, het meldpunt voor seksueel misbruik, ontving vorig jaar 235 meldingen van online seksueel misbruik. Het ging hier dan om naaktfoto’s of -video’s die online verspreid zijn, zonder dat het slachtoffer dat wilde.

Dan is ook het openbare aspect belangrijk. Dat is volgens Maalderink het probleem met smaad. “De rechter oordeelde eerder al dat, als je wraakporno met maar ??n contact of een besloten groep deelt, het niet strafbaar is. In die gevallen kun je geen beroep doen op smaad.” Een beter gedefinieerde wet zou dit kunnen veranderen.

Maar met alleen een definitie kom je er niet. “Mooi dat er een wetsartikel komt”, zegt Van Vugt, “maar als de politie niet de capaciteiten en de kennis heeft om de dader op te sporen heeft het weinig zin.”

Nu blijven dit soort zaken vaak nog op het bureau van de politie liggen, zegt Maalderink. “Als je voor smaad iemand wil vervolgen, moet het slachtoffer aangifte doen. En bij die aangifte gaat het vaak al mis.”

Je kan met wraakporno met een paar drukken op de knop iemands leven verwoesten.

– Advocaat Thomas van Vugt

“Bij de politie werken nog veel digibeten”, vindt Maalderink. “Ze weten niet hoe sociale media werken, en wat zo’n wraakpornozaak inhoudt. Daar moeten agenten voor worden opgeleid.” Dat is ook fijner voor het slachtoffer, denkt Maalderink. “Je moet er niet aan denken dat je daar als jong slachtoffer komt en een of andere zestiger – die met ??n vinger typt – je zaak moet behandelen.”

Als wraakporno verspreiden een specifieke overtreding wordt, kan de politie meer doen dan nu het geval is. Dat vermoedt Arnout de Vries van onderzoeksorganisatie TNO. “Op dit moment valt zo’n zaak vaak nog onder privaatrecht. Als het straks ?cht strafbaar wordt, dan krijgt de politie meer opsporingsmogelijkheden. Laten we hopen dat de politie wraakporno dan ook serieuzer gaat nemen.”

Als je dan eenmaal de politie zo ver hebt dat ze iemand kunnen pakken, dan komt nog het lastigste: nu moet je bepalen wie je gaat straffen, en hoe.

Bij de strafmaat is het verschil tussen wraakporno en smaad belangrijk. Voor smaad kun je namelijk maximaal maar een celstraf van een jaar krijgen, en in de praktijk blijft het vaak bij een boete. “Je kan met wraakporno met een paar drukken op de knop iemands leven verwoesten,” zegt Van Vugt. Ik vind een forse celstraf dus niet onterecht.”

Pakkans

Maar hoe bewijs je nou dat iemand schuldig is? “Dat is lastig”, zegt De Vries. “Het is moeilijk om te bewijzen wie het gemaakt heeft, wie het online heeft gezet, en wie het heeft verspreid. Op het internet is het toch nog makkelijk om superanoniem iets te plaatsen. De dader kan dus ook zeggen dat hij of zij is gehackt.”

“In de zaak van Chantal is nog steeds niet duidelijk wie het filmpje de wereld in heeft gebracht,” zegt Maalderink. “Het blijkt erg lastig om die persoon op te sporen. En de wet zal moeten bepalen of je alleen de eerste verspreider straft, of ook latere verspreiders. Dat laatste is al snel onbegonnen werk, omdat die filmpjes zich vaak razendsnel verspreiden.”

Nederland zou lang niet de eerste zijn met zo’n wet: Japan heeft er al ??n sinds 2014. Je kunt daar tot drie jaar de cel in als je seksueel materiaal van een ander verspreidt. Isra?l gaat nog een stapje verder: daar ga je maximaal vijf jaar de cel in en word je als zedendelinquent geregistreerd.

In sommige staten in de VS en in?Groot-Brittanni??is het verspreiden ook strafbaar. Toch zitten er ook wat haken en ogen aan. In?Californi??bijvoorbeeld: daar kun je geen zaak beginnen als je de foto of video zelf hebt gemaakt.

Het is nu nog afwachten of de wet er echt komt. Volgens Maalderink is het goed dat er een intentie is om wraakporno aan te pakken. “Het is voor jongeren verschrikkelijk als het je overkomt. Dat er in de politiek over gepraat wordt, is een goede eerste stap.”

Bronnen: Bright, NOS

Athena

Geef een reactie

athena-belt

 

Het aantal persoonlijke wearables voor veiligheid neemt toe, en we zullen aan de interessantste?gadgets een blog wijden, zoals we dat eerder deden met bijvoorbeeld de Nimb,?Revolar?en de?Siren.

De overeenkomst?van de meeste wearables is dat ze tot doel hebben de gebruiker hulp te bieden?in potentieel gevaarlijke situaties, en meestal door een bericht te sturen aan vrienden, familie of kennissen waarin ook de positie wordt aangeduid. Het achterliggende idee is absoluut niet nieuw, want panic buttons zijn al geruime tijd op de markt.

Maar ze worden nu kleiner, draagbaarder en kennen meer mogelijkheden.

ROAR for Good?maakte onlangs zijn eerste product, de?Athena, om een eenvoudig apparaatje te bieden voor vrouwen (en mannen) die zich soms onveilig voelen. Het is een discreet draagbaar dingetje dat bevestigd kan worden met een clipje of aan de hals gedragen kan worden. Bij activering van het ding komt er een luid alarm uit en stuurt het een?waarschuwing aan vooraf bepaalde contacten. Maar heeft ook een stille modus, waarbij Athena alleen bepaalde informatie aan contacten stuurt via Twilio SMS, zonder geluid te maken.

athena1

CEO Yasmine Mustafa kreeg het idee toen ze veel internationale reizen maakte. Volgens haar worden de meeste producten?op de markt gebracht zijn voor vrouwen in potentieel onveilige situaties, zoals ’s nachts over straat lopen. Hun oplossing?is vaak reactief, pas na geweldsmisdrijf of een vervelende persoonlijke situatie. In India kwamen er bijvoorbeeld in 2012 veel apps op de markt naar aanleiding van een geweldsmisdrijf in New Delhi, India, waar een jonge vrouw werd verkracht door zes mannen in?een rijdende bus.

Dit voorbeeld en die reden staat op gespannen voet met de werkelijkheid. Ten eerste, worden de meeste vrouwen in hun eigen huis geconfronteerd met geweld door?iemand die ze kennen, bijvoorbeeld een partner, familielid of vriend. Ten tweede zijn de meeste slachtoffers jonge volwassen mannen, hoewel het door lage aangiftebereidheid moeilijk is om goede?statistieken te krijgen. Desondanks zijn er geen veiligheidsvoorzieningen voor?jonge mannen, en apparaten als Athena zijn onopvallend genoeg zodat ze door zowel mannen als vrouwen gebruikt kunnen worden.

Het is moeilijk om het effect van deze persoonlijke oplossingen?aan te tonen. Er zijn ook allerlei situaties die niet tot iets vervelends leiden. Zo waren er vrouwen die Athena gebruikten omdat ze op een Tinder date gingen en een bekende wilden alerteren om ze op te komen halen, of ze op dat moment te bellen en van een nare ‘date’ te redden.

download-1

 

Er zijn momenteel in de meeste landen?geen technische mogelijkheden om?persoonlijke wearables direct 911 of 112 te laten bellen in geval van nood. Zelfs voor auto’s en motorfietsen is er meestal geen directe ingang. SMS alerts kunnen tot?ondoeltreffende acties van familieleden en vrienden leiden, en ze zijn niet?opgeleid voor noodscenario’s. Of erger nog, leiden tot scenario’s die voor de rechter gebracht moeten worden omdat het uit de hand loopt.

Stel je het volgende scenario eens voor:

Vriend: ‘help help, mijn vriend is in de problemen! ”

911 operator: “Wat is er aan de hand? ‘

Vriend: “Ik heb geen idee, maar hun mobiele telefoon stuurde me een waarschuwing. Spoed?is geboden!”

Zouden hulpdiensten dit serieus nemen en reageren? Wat is het risico?

Wearables die bij nood ook het bewijs opslaan?

Momenteel hebben wearables voor veiligheid niet de middelen om audio of beelden op te nemen. App-ontwikkelaars gingen daar al meer op in. Bijvoorbeeld de Stop en Frisk?app was een reactie op de vele onwettige “stop en Frisk” zoekacties van de politie en die werden?geregistreerd door het indrukken van een knop op de telefoon.

Of neem de bekroonde eyeWitness app, die?het werk van de internationale mensenrechtenactivisten ondersteunt en?oorlogsmisdadigers voor de rechter kan brengen, zoals de folteringen of genocide in conflictgebieden als Syri?, Oekra?ne en de Democratische Republiek Congo. De app biedt voor hen?een manier om foto’s en video’s op te nemen met een eigen tijdstempel en GPS slaat het op een veilige plek op.

Roar for Good is gecertificeerd en nauw betrokken bij het werk om intimidatie en aanvallen tegen vrouwen te verminderen, waaronder het lidmaatschap aan de One Love Foundation.

download-2 necklace

Athena is een eenvoudig apparaatje met een grootse missie – vrouwen beschermen die op de knop drukken. Het heeft twee opties?- ??n voor noodgevallen en een andere voor discretere situaties.

Bronnen: RoarForGood, ReadWrite

W – Wraakporno

Geef een reactie
chrissy chambers wraakporno
Bria and Chrissy zijn ??n van de bekendste?lesbische YouTube koppels van Amerika. Zeker Chrissy Chambers heeft in haar 24 levensjaren al veel meegemaakt. Voordat ze een relatie kreeg met Bria had ze enkele relaties met jongens. Dit verliep niet altijd vlekkeloos. Haar eerste liefde deed een zelfmoordpoging en een andere liefde kon het niet verkroppen dat Chrissy even wat rustiger aan wilde doen met hun relatie. Hij, een Engelse jongeman, voerde haar dronken en maakte stiekem een video terwijl ze seks hadden. De video werd enkele jaren later, in 2013 ontdekt op diverse porno websites. Chrissy kreeg toen de schrik van haar leven?

Toen Chrissy enkele jaren geleden het bericht kreeg dat ze? gevonden was op porno websites stond haar wereld op zijn kop. Ze kreeg nachtmerries, raakte verslaafd aan alcohol en kreeg regelmatig paniek aanvallen. Ze kon niet geloven dat haar goede (online) reputatie op deze manier zo op het spel gezet werd. Ondanks dat ze dagelijks met haar vriendin vlogs upload, wist ze dit hele drama buiten de camera?s te houden, tot voor kort. Chrissy ging samen met haar vriendin Bria naar Engeland om daar als eerste persoon haar ex aan te klagen wegens wraakporno. Ook eist ze een schadevergoeding.

?Ik zie eruit alsof ik bewusteloos ben. En ze stonden al jaren online, met tienduizenden views. En de veertienjarigen die we wilden inspireren schreven ons: ?Je bent een pornoster, wat een slet! Hoe kan ik nou respect voor je hebben?’? aldus Chrissy Chambers (Nos.nl)

De krant ?The Guardian? maakte een documentaire over Chrissy: Revenge Porn: Chrissy Chambers and the search for justice.

Hieronder?kun je de documentaire bekijken om het fenomeen wraakporno beter te begrijpen:

?Wat mij is aangedaan, is een vorm van aanranding. En zo zou de wet dat ook moeten behandelen?, aldus Chrissy Chambers. Het delen van intieme beelden zonder iemand zijn toestemming is sinds kort w?l strafbaar in Engeland. Helaas is de zaak van Chrissy te oud om te gelden voor deze nieuwe wet. Met hulp van een advocaat hoopt ze alsnog dat haar zaak voldoende goede kans maakt.

Bronnen: NOS, IkVrouwVanJou,

V- Vermissing en de rol van social media

1 reactie

Hoe succesvol zijn sociale media bij vermissingen?

Voor het eerst is er onderzoek gedaan naar de rol van sociale media bij vermissingen van personen door masterstudente criminologie, Wieke de Zwart, in opdracht van adviesbureau VDMMP en Stichting ZoekJeMee. Het onderzoek laat zien dat sociale media goede middelen zijn om een vermist persoon te helpen vinden. Ook geven de sociale media berichten steun aan de achterblijver en aan de vermiste persoon. Het onderzoek levert ook enkele aandachtspunten op. Deze blog gaat in op het aantal vermissingen in Nederland, de opsporing van vermissingen en een aantal aanbevelingen uit het onderzoek.

Vermissing in Nederland stand van zaken?

De nationale politie heeft een protocol voor vermissingen, met in elk van de tien eenheden
een specialist vermiste personen. Tevens heeft de landelijke eenheid een Landelijk Bureau Vermiste Personen. Nederland telt jaarlijks zo’n 20.000 meldingen van vermissingen door
naasten en 18.000 uit zorginstellingen. Het overgrote deel +/- 75 procent is terecht binnen ??n of twee dagen.
Een vermissingsonderzoek begint bij de melding. De officier van dienst van de politie bepaalt de ernst: urgent of overig. Soms is het snel helder: getuigen zagen hoe iemand in een auto werd getrokken bijvoorbeeld. Maar dat komt zelden voor. Vaker is de reden partnerruzie, depressiviteit, dementie, geldproblemen, misbruik, een vechtpartij of iemand die even stoom wilde afblazen.
De inschatting van een vermissing is heel precies werk en burgers zien sneller urgentie dan de politie. Elke melding wordt in Nederland serieus genomen. Mocht er een verkeerde inschatting worden gemaakt, dan zijn de gevolgen in de media en publieke opinie enorm.
Indien de vermissing urgent wordt bevonden, dan volgt melding bij het LBVP, en krijgt de familie een
familie-rechercheur toegewezen die de familie continu op de hoogte houdt. Door de toewijzing van een gespecialiseerde rechercheur kan begrip worden gekweekt waarom beslissingen worden genomen, bijvoorbeeld om een onderzoek af te schalen.

Opsporing van een vermiste persoon:

Hoe kan het dat in Nederland iemand zomaar kan verdwijnen en moeilijk is terug te vinden? In een dorp is het makkelijker een persoon op te sporen dan in een grote stad. Met name in een grote stad is het veel lastiger iemand te zoeken vanwege de anonimiteit. Er kunnen best veel ooggetuigen zijn maar hoe bereik je die allemaal? Ook al zijn er veel camera’s, het kost zee?n van tijd om die allemaal te bekijken. Het is bovendien niet toegestaan zomaar foto’s te verspreiden. Iemand kan wel vrijwillig vertrokken zijn. Zet je iemand dan op internet dan krijg je dat er nooit meer af. Ook voor het bekijken van camerabeelden, het uitpeilen van telefoons of het natrekken van financieel
verkeer is – tenzij sprake is van levensgevaar of een strafrechtelijk onderzoek – toestemming nodig van een officier van justitie of een rechter-commissaris.
De politie treedt via Burgernet en Twitter alleen naar buiten als er toestemming is van directe familie. Een door de familie beschikbaar gestelde foto plaatst de politie bewust niet op Twitter. Die foto komt alleen op de eigen website van de politie te staan. Zodra de persoon terecht is, haalt de politie de foto er weer af hierdoor houdt de politie meer controle over de foto.

Het is voor de politie gemakkelijker als de familie bankgegevens, inloggevens van sociale media en
telefoongegevens verstrekt of als bedrijven hun beelden vrijwillig verstrekken. Het zwaarst inzetbare instrument is het Amber Alert, dat wordt gebruikt bij bedreigende vermissingen van kinderen. Dan moet je bijvoorbeeld denken aan ontvoeringen. Een landelijk sms-bombardement en media-aandacht kunnen dan helpen. Andersoortige vermissingen moeten aan specifieke voorwaarden voldoen, voordat de politie tot actie overgaat. Deze voorwaarden zijn onder andere: kinderen jonger dan twaalf jaar, mensen met een ernstige handicap of met een medische indicatie, maar ook signalen die kunnen duiden op zelfdoding hebben dan speciale aandacht.

DNA-bank

Bij het Landelijk Bureau Vermiste Personen verzamelt de politie sinds 2007 in een databank
DNA van familieleden van vermisten en voorwerpen waarop hun DNA zat. Daarin stopt ze ook het DNA van onbekende overleden personen. De DNA-databank voor Vermiste Personen heeft als doel om (stoffelijke resten van) onge?dentificeerde personen te kunnen identificeren via matches met vermiste personen. De databank maakt juridisch gezien deel uit van het vermiste personen systeem dat beheerd wordt door het Landelijk Bureau Vermiste Personen. Het NFI doet DNA-onderzoek in opdracht van het LBVP, beheert voor hen de DNA-databank voor Vermiste Personen en beheert ook het celmateriaal waaruit de DNA-profielen worden gegenereerd.

Belangrijke vragen

Bij een vermissing worden onderstaande vragen vaak gesteld:
Wat heeft de vermiste doorgaans bij zich?
Was hij of zij in gezelschap?
Waar is diegene voor het laatst gezien?
Wanneer?
Door wie?
Waar werd hij verwacht?
Is thuis wat bijzonders te zien?
Waar verblijft de gezochte vaak?
Heeft hij een vervoermiddel meegenomen? Een OV-chipkaart?
Staat de fiets misschien bij het dichtstbijzijnde treinstation? Zo ja, staat die netjes op slot of is die in haast neergegooid?
Als een vermiste actief is in sociale media, kan daar relevante informatie te vinden zijn. Heeft die daar
gehint op een verdwijning, of op een zelfmoordpoging?
Zijn er conflicten bekend? Relatieproblemen?

Vermissingen in Europa

In Europa zijn er diverse manieren om gebruik te maken van de nieuwe digitale snelwegen om vermiste kinderen op te sporen. Zo is er een initiatief van Missing Children Europe uit Brussel dat samenwerkt met Child Focus om in plaats van dode links (vermiste internetpagina’s) niet een standaard foutmelding te plaatsen, maar daar aandacht te vragen over andere vermissingen, namelijk die van echte personen.

404 not found

Met het NotFound 404 project kunnen websitebeheerders eenvoudig een aantal regels code toevoegen aan hun eigen 404 pagina.

Tot slot de aanbevelingen uit het onderzoek

Vooraf
Het vermelden van de vermissing op de sociale media is een schending van de privacy van de vermiste.
Geef niet te veel gevoelige informatie over een vermist persoon, zoals informatie over de toestand (boos of verward). Geef een feitelijke beschrijving van de persoon zodat anderen deze kunnen herkennen. De politie kan adviseren over het al dan niet plaatsen van een vermissing op de sociale media.
Tijdens
Naast mogelijk positieve kunnen er ook negatieve reacties gegeven worden, zoals opmerkingen over het uiterlijk of (ongenuanceerde) oordelen, zoals: ?Wie laat nou iemand met Alzheimer alleen op pad gaan??. De bruikbare tips zijn wellicht moeilijk verifieerbaar (zonder hulp van de politie). Meer bekendheid kan soms nadelig uitpakken voor de veiligheid van een vermiste. Bijvoorbeeld als deze in handen is van een loverboy of een ontvoerder.
Na afloop
Het weghalen van vermissingsbericht lukt niet altijd voor 100%. Er kan een blijvende confrontatie met de vermissing ontstaan, ook lang na afloop. Voor de vermiste persoon kan het ook carri?reproblemen opleveren, bijvoorbeeld als nog online staat dat een vermiste in verwarde toestand is weggegaan. Het vermissingsbericht en/of de foto kan door anderen (opnieuw) online worden gedeeld. Het lijkt daardoor dat de vermiste opnieuw ?f nog steeds is vermist.

Peter R. de Vries over Amber Alert

Bron: NOS, ZoekjeMee.nl

S – Snapchat moord

Geef een reactie

snapchat murderder

Een Amerikaanse jongen wordt aangeklaagd voor moord en het poseren met het lichaam van het slachtoffer. Volgens de aanklager schoot de 16-jarige Maxwell Marion Morton zijn klasgenoot door het hoofd en maakte hij daarna een selfie met het lichaam van de jongen. Die stuurde hij naar zijn vrienden via Snapchat.

De foto verdween al snel, omdat Snapchat-gebruikers moeten instellen hoe lang de foto zichtbaar is. Een van de ontvangers maakte echter een screenshot en liet dat aan zijn moeder zien. Die belde de politie.

Op de foto is te zien dat Morton in een stoel zit, vertelt een politiewoordvoerder.,,We zien een donkere man die de selfie maakt, met zijn gezicht naar de camera en het slachtoffer op de achtergrond in de foto. Bovenaan de foto stond de naam Maxwell.” In andere berichten stuurde hij dat het slachtoffer niet de laatste zal zijn.

Bewijsmateriaal
Officier van Justitie John Peck heeft nog nooit zo’n zaak meegemaakt in zijn dertigjarige carri?re: ,,Ik heb zoiets nog nooit gezien. Maar het was een mooi stuk bewijsmateriaal dat ons naar de verdachte heeft geleid.” In het huis van Maxwell werd bovendien een een pistool gevonden. Hij heeft bekend de moord gepleegd te hebben.

Het slachtoffer werd woensdag gevonden door zijn moeder. Ook het slachtoffer zou in het bezit zijn geweest van een wapen. Op zijn telefoon werd een foto gevonden van hem met een semi-automatisch wapen.

maxwell

Crowdfunding
Voor de ouders van het slachtoffers is inmiddels een crowdfunding actie gestart. Mensen kunnen geld doneren, wat aan de moeder van hem wordt gegeven.

Bronnen: Washtington Post, AD, Nu.nl, Triblive

 

 

F – Facebook fraude

Geef een reactie

facebook fraud

Je bent net te laat om kaartjes te kopen voor dat ene festival of concert. Je baalt eigenlijk enorm, want je had zo ontzettend graag willen gaan. Wat doe je dan, je probeert toch nog op de een of ander manier aan een kaartje te komen.

Vroeger was de website Marktplaats de aangewezen plek om nog een kaartje te bemachtigen. Maar door de opmars van de sociale media is Marktplaats niet meer alleen de plek waar kaartjes worden verhandeld.?Steeds vaker zijn kaartjes te koop via sociale media. Instagram, SnapChat, LinkedIn, Google +, Facebook, Twitter. Een greep uit diverse sociale media die voorhanden zijn. Lief en leed wordt gedeeld op het internet. Voor foto’s moet je bij Instagram zijn, voor korte berichten van 140 karakters is Twitter ideaal, je werkleven wordt via LinkedIn aan de wereld verspreid en via Facebook kan je eigen beslommeringen en die van je vrienden van over de hele wereld volgen. Het aantal mensen dat gebruik maakt van sociale media stijgt ieder jaar nog. Zo maken er in 2014 bijna 9 miljoen Nederlanders gebruik van Facebook. Niet zo vreemd dat die plek ook steeds meer fraudeurs aantrekt.

Tickets
Ook voor je concert- of festivaltickets kan je tegenwoordig op sociale media terecht. Op Facebook is er bijvoorbeeld een pagina die “kaartjes gezocht/aangeboden” heet. Vaak gaat het goed, maar het kan ook heel erg mis gaan en daar kunnen de dames Lisa en Petra helaas over meepraten. Lisa probeerde lastminute kaartjes te bemachtigen voor een concert. Via Marktplaats kreeg ze contact met een verkoper die nog wel over kaartjes zou beschikken. Lisa zou het bedrag voor de kaartjes via internetbankieren overmaken. Om vertrouwen te wekken stuurde de verkoper een foto van zijn paspoort op. De verkoper vraagt aan Lisa om hetzelfde te doen. Helaas heeft dit voor Lisa verstrekkende gevolgen. Allereerst komt ze erachter dat ze haar geld dat ze heeft overgemaakt, kwijt is. Want de verkoper bleek een oplichter. Maar het ergste moest nog komen.

Kopie paspoort
Petra wilde via facebook kaarten kopen voor een dansfeest, want ze was te laat voor het kopen van tickets. Ze zag dat “Lisa” nog kaartjes in de aanbieding had voor 180 euro. “Lisa” gaf aan dat ze wel gegevens wilde uitwisselen en stuurde aan Petra een kopie van haar paspoort op. Ze verzocht Petra hetzelfde te doen en helaas heeft Petra daar aan gehoor gegeven. “Lisa” wilde nog aanvullende gegevens van Petra en dat heeft ze ook allemaal gegeven. Petra heeft uiteindelijk het geld overgemaakt. Opeens kreeg Petra een schokkend bericht. “Lisa” bleek “Lisa” helemaal niet te zijn. De oplichters hebben uit naam van de echte Lisa verschillende accounts op Marktplaats en Facebook geopend. Petra was dus, net zoals Lisa, ook opgelicht. Een paar minuten nadat Petra het geld had overgemaakt, krijgt een dreigbrief van de oplichters. Ze willen 500 euro anders gaan ze, net zoals bij Lisa, ook van haar foto van haar paspoort misbruiken. Voor Petra er erg in had, hadden de oplichters al nep-accounts gemaakt op onder meer Facebook en Partyflock, met alle gevolgen van dien.

Identiteitsfraude

Een identiteit is snel gestolen, met name op het internet. Identiteitsfraude heeft vele verschijningsvormen. Soms kan je niet voorkomen dat je gegevens misbruikt worden door internetcriminelen. En als je er achter komt is het al te laat. Met andere woorden, je hebt dan geen idee dat je eigenlijk met iemand anders te maken hebt.

Marianne werd bijna slachtoffer van ID-fraude. Maar bij haar zijn niet haar eigen gegevens misbruikt, maar doet een persoon zich voor als iemand anders. Als een Afrikaanse kardinaal nog wel. Marianne is actief op Facebook en ze krijgt een vriendschapsverzoek van Kardinaal Peter Turkson, president van de raad van vrede en veiligheid bij het Vaticaan. Marianne heeft een paar jaar geleden, naar aanleiding van de dood van haar man, een boek geschreven. Het boek ‘Doorheen het leven, doorheen de dood’ heeft ze ook in 2013 aan de Paus aangeboden. Dus de link tussen Paus en Kardinaal is voor haar snel gelegd. Marianne krijgt het verzoek om naar een congres in Rome te komen om daar voor een internationale delegatie een speech te houden. Ze vind het een hele eer, vooral tegenover haar overleden man en al snel besluit ze ervoor te gaan. Ze hebben via Facebook over en weer contact. Niet alleen over het congres en dat schept vertrouwen bij Marianne. Kardinaal Turkson is van plan alles voor haar te betalen. Ze moet alleen wel zelf een bijdrage van 400 euro betalen voor de deelname aan het congres. De Kardinaal vraagt of ze via een grenswisselkantoor 400 euro wil over maken op de rekening van Ovie Turkson in Nigeria. Marianne vindt dit wel vreemd, want Kardinaal Turkson komt niet uit Nigeria maar uit Ghana. Als Marianne bij het grenswisselkantoor arriveert is deze gesloten. Een geluk bij een ongeluk, want haar vriend vertrouwt het toch allemaal niet. Voor de zekerheid stuurt ze haar correspondentie met Turkson naar een Nederlandse bisschop. Deze stelt vast dat het om fraude gaat. Een kardinaal zal namelijk nooit vragen om een bedrag aan hem zelf over te maken.

Bovenstaande verhalen geven wederom aan dat het altijd oppassen is op het internet. En het principe blijft gelden: lijkt iets te mooi om waar te zijn, dan is dat het ook.?Deze verhalen staan niet op zichzelf. Ook bij de Fraudehelpdesk?merken ze dat de verschuiving naar de sociale media heeft plaatsgevonden. Politie kent ook de problematiek en geven er ook zeker prioriteit aan. Echter, ze kunnen er niet voor zorgen dat de foto’s die in omloop zijn, van het internet afgehaald worden.

Om identiteitsdiefstal te voorkomen wordt door afgeraden nooit zomaar een kopie van uw paspoort aan iemand te geven.

Voorkom fraude
Mocht je toch op de een of andere reden een kopie aan iemand willen geven, volg dan deze richtlijn:

– schrijf op de kopie het woord “kopie”
– noteer de datum
– noteer het doel waarvoor de kopie wordt afgestaan
– streep het burgerservicenummer door

Minister Plasterk van Binnenlandse Zaken?heeft?de KopieID app gelanceerd, waarmee je gemakkelijk met je smartphone een veilige kopie van je identiteitsbewijs kunt maken.

Bronnen: Tros opgelicht (1, 2)

R – Revenge Porn (deel 2)

Geef een reactie

Wraakporno wordt het genoemd: uit verdriet of woede naaktfoto’s van je EX op internet zetten. Het Japanse parlement heeft nu een wet aangenomen die dit strafbaar maakt. Ook in Nederland komt het regelmatig voor. Met vaak grote gevolgen voor het slachtoffer, terwijl de dader vrijuit gaat. Reden te meer om het ook hier ter discussie te stellen:

Na de VS en Japan wil nu ook Engeland???wraakporno? gaan verbieden. Met de #Belfie?(Selfie van je billen) viel het allemaal nog wel mee, maar het wordt steeds erger. Wie straks zonder toestemming ?intieme foto?s? van anderen op internet zet,?moet ?volgens enkele senatoren uit het House of Lords ??n jaar de cel in. Volgens de senatoren van de Liberal Democrats is ?revenge porn? een groeiend probleem: in (vrijwel) iedere relatie worden wel eens naaktfoto?s of seksfilmpjes gemaakt en als het uit gaat, worden die in toenemende mate online gepubliceerd. Uit wraak. En dan vraag je natuurlijk geen toestemming. Maar ze worden ook vaak door derden gedeeld ? half internet kan ze dan zien.

Op Vrij Nederland staat een?artikel online over wraakporno, ofwel revenge porn. Een complex probleem waarvan de oplossing niet eenvoudig is. Afgelopen juli nog was #twitterpurge een weekend lang trending op Twitter. Onder die hashtag konden gebruikers hun naaktfoto’s van anderen onthullen (de term verwijst naar de Hollywoodfilm The Purge, over een fictieve jaarlijkse ‘zuivering’ waarbij alle misdaad is toegestaan). Een week later werd bekend dat een Amerikaanse vrouw 123 miljoen dollar eist van Facebook vanwege een door haar ex aangemaakte pagina met gephotoshopte naaktfoto’s van de vrouw. Afgewezen geliefden plaatsen naaktfoto’s van hun ex op websites als MyEx.com en ru?neren daarmee levens, ook in Nederland (wraaksex.nl).

De gevolgen van revenge porn zijn te raden. Reputaties raken besmet, relaties en werk staan (vooral in puriteins Amerika) op het spel. Er komt seksuele intimidatie?(ook wel?sexting) en stalking bij kijken, twee gevallen van zelfmoord zijn al bekend. Naming and shaming is een van de pilaren van wraakporno, dus de foto’s gaan gepaard met volledige naam, sociale media- en adresgegevens. Zodanig geordend dat de wraakzuchtige webpagina hoog in de Google-zoekresultaten verschijnt. Volgens cijfers van het Amerikaanse Cyber Civil Rights Initiative dat een campagne End Revenge Porn startte, staat er in twee procent van de gevallen zelfs een burgerservicenummer bij (zie infographic onderaan deze pagina).?Floris Kreiken van digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom verwijst naar het?verhaal over Anthony Weiner, de?Amerikaanse politicus die het Congres moest verlaten nadat naaktfoto’s die hij van zichzelf had verstuurd via Twitter waren uitgelekt. ‘Sommigen zullen vraagtekens zetten bij wat hier het journalistieke belang van is, maar de toegang tot informatie moet beschermd worden. En dan is er nog, hoe vreemd ook in dit geval, zoiets als commerci?le vrijheid.’

Hulp is nauwelijks te krijgen, justitie loopt achter de feiten aan, zo blijkt uit het?artikel van Vrij Nederland van Kelli van der Waals?dat we hieronder hebben aangevuld met wat multi-media materiaal en wat bronvermeldingen.

Kinderloze mannen

Hunter Moore (foto links) beantwoordt zijn dwarsliggers doorgaans met een foto van zijn piemel. De advocaat van de realityster wier reputatie Moore besmeurde: een foto van zijn piemel. Facebook, nadat het Moore’s pagina blokkeerde: een foto van zijn piemel. De Amerikaanse internetpersoonlijkheid uit Sacramento – of de meest gehate man op het internet, hangt er vanaf of je respectievelijk Wikipedia of Rolling Stone Magazine raadpleegt – verzon en runde vanuit de woonkamer van zijn ouders IsAnyoneUp.com, de moeder aller wraakpornowebsites.

IsAnyoneUp was een toevalstreffer, vertelde Moore eens aan een journalist van Rolling Stone. Hij had seks met een mooi meisje waar zijn vrienden wel nieuwsgierig naar waren en plaatste voor het gemak de naaktfoto’s die ze hem had gegeven op een ongebruikte website waarvan hij de domeinnaam in het bezit had. Vrienden bewezen hem op dezelfde plek een wederdienst met foto’s van hun veroveringen. Binnen een week had de site 14 duizend bezoekers en dacht Hunter Moore: holy shit, ik kan hier geld mee verdienen. Maandelijks verdiende hij zo’n 30.000 dollar met IsAnyOneUp, dat dagelijks 150.000 (een gemiddelde zondag) tot 240.000 (een goede weekdag) bezoekers trok. De doelgroep destijds, volgens analytics-website Alexa: kinderloze mannen onder de 35 zonder vervolgopleiding.

Journalisten die een dagje meeliepen met Hunter Moore beschrijven vuige feestjes waar Moore zijn gang gaat met overdreven gewillige meisjes die hopen dat er een beetje internetroem op hen afstraalt. Moore laat zich volgens een profiel in The Village Voice leiden door twee principes: Mark Zuckerbergs filosofie dat ’the greatest online power is the people you know’, en door de wet. Die beschermt hem namelijk goed: als webhost is hij niet verantwoordelijk voor wat derden op zijn site zetten. Voor IsAnyoneUp verifieerde hij altijd of iemand wel meerderjarig was. Griezels die wel foto’s van minderjarigen instuurden, werden aan de schandpaal genageld, net als slachtoffers die dreigden met een rechtszaak.

En Moore waste zijn handen in onschuld. Tegen de Village Voice zei hij: ‘Mensen wijzen naar mij, maar ik heb verdomme niet bij je ingebroken en je telefoon gestolen. Ik zie niet waarom ik hier spijt van moet hebben.’ En: ‘Na een paar dagen kan het niemand een fuck meer schelen. We hebben allemaal op je foto gemasturbeerd, of om je gelachen, en het is klaar. Erger kan het niet meer worden.’

Helpen als je betaalt

Operation No Moore

Kayla Laws was niet gephotoshopt, en er stond geen ander meisje onder haar naam. Die foto van haar blote linkerborst had ze gewoon zelf gemaakt. Het plaatje behoorde tot een reeks van honderd selfies die ze met haar telefoon had gekiekt en naar zichzelf had gemaild. Kayla’s e-mail werd gehackt en de foto’s verschenen op IsAnyoneUp.

Zo leerde Charlotte Laws, Kayla’s moeder, Hunter Moore kennen. Toen Moore weigerde Kay-la’s plaatjes offline te halen, begon Laws, nu talkshowhost maar ooit priv?detective, wat ze zelf noemt ‘Operation No Moore‘. In korte tijd sprak ze met zoveel advocaten over copyright en het recht op privacy dat ze algauw zelf de revenge porn-expert werd tot wie juristen zich wendden voor hulp. Ze liet haar dochter aangifte doen bij de cybercrime-afdeling van de politie in Los Angeles. ‘Waarom maak je zo’n foto als je niet wil dat-ie op het internet staat?’ was hun respons.

Maar met een beetje drammen wist Laws de FBI bereid te vinden zich met de zaak te bemoeien, en later ook Facebook. Steeds als Moore een nieuwe pagina aanmaakte en zijn vriendenbestand tot een paar duizend had opgestuwd, schopte Facebook hem eraf. Ondertussen viel de FBI Moore’s huis binnen en nam zijn computer, telefoon en andere elektronica in beslag. Moore verkocht het domein IsAnyoneUp.com. Maar een merk als Hunter Moore bestaat bij gratie van heel veel kleine Hunter Moores die er net zulke twijfelachtige pleziertjes op nahouden als hun voorbeeld. Moore heeft meer dan 500.000 volgers op Twitter. De harde kern daarvan begon een felle haatcampagne tegen Laws, daartoe opgejut door Moore zelf:

Laws kreeg anonieme bellers die haar dreigden te verkrachten, te martelen en te vermoorden. Soms stond er een wit busje in de straat haar in de gaten te houden. Toen kreeg ze opeens een telefoontje uit onverwachte hoek: hacktivistengroep Anonymous had Moore al een tijdje in de smiezen en lanceerde een ‘massive technological assault‘ op Moore genaamd #OpHuntHunter. Een spinoff van een eerdere ‘operatie tegen cyberpesten’, #OpAntiBully. Plots hield Moore op met praten tegen de pers. Eind januari is Hunter Moore opgepakt door de FBI vanwege identiteitsdiefstal en beveiligingsinbreuk, in september komt hij voor de rechter. Ondertussen tiert de lucratieve wraakporno-industrie welig. Met zoveel views wordt advertentieruimte duur verkocht en ook slachtoffers zijn een aardige inkomstenbron gebleken. Kevin Bolaert verzon de site ChangeMyReputation.com, waarmee hij slachtoffers van wraakporno benaderde en aanbood de foto’s van het internet te halen. Kosten: vanaf driehonderd dollar. Op MyEx is elke pagina uitgedost met een Remove My Name-knop. Verwijdering ? vierhonderd dollar, over te maken via Western Union. Ook Bolaert is inmiddels opgepakt en aangeklaagd.

Hunter was nooit normaal

Voordat Hunter Moore IsAnyoneUp uitbaatte, werkte hij als kapper voor een fetish pornowebsite, kreeg hij honderdduizenden dollars nadat hij iemand had aangeklaagd voor ongewenste intimiteiten, spendeerde hij al dat geld tijdens een wereldreis waar hij schurft opliep, en runde hij een onderneming gespecialiseerd in seksfeestjes. Dit portret maakte Rolling Stone Magazine van Moore in november 2012, net nadat hij de domeinnaam IsAnyoneUp.com verkocht had aan een campagnewebsite tegen pesten. Zijn nieuwe plannen zijn alweer net zo legio en waanzinnig als wat hij daarvoor deed: een realityshow, een sociaal netwerk voor wraakporno, en ondertussen toert hij door de V.S. met IsAnyoneUp-feestjes. Moores moeder snapt er ook niets van: ‘Wij zijn een normale familie, hij had een normale opvoeding.’ Maar Hunter was nooit normaal.

‘Ik dacht: ik doe gewoon een paar pikante plaatjes’ – Hunter Moore. Vanuit de woonkamer van zijn ouders begon hij IsAnyoneUp.com, de moeder aller wraak-pornowebsites. Charlotte wist Hunter Moore door actievoeren tot zwijgen te brengen.

Een paar pikante plaatjes

MyEx is nog in de lucht en wordt gehost in Nederland, door OnePacket Inc. Ze hebben daar tienduizenden websites in hun bestand en waren van de wraakporno-site niet op de hoogte. Maar zolang het wettelijk is toegestaan, zegt eigenaar Le?n Croese, is het bedrijf niet van plan zich ermee te bemoeien. Als ze willen, kunnen Anne en Kim een e-mail sturen die OnePacket dan doorstuurt. Maar de klant is ‘op geen enkele manier verplicht’ daarop te reageren. Ze kunnen ook een verzoek indienen voor een notice and takedown, ‘maar hoe dat werkt, weet ik ook allemaal niet precies.’

Na ons eerste gesprek heeft Anne toch maar haar vriend ingelicht. ‘Die was wel in shock. We hebben samen gekeken, en uiteindelijk vond hij dat het reuze meeviel. Ook omdat ik er niet met mijn hoofd op sta.’ Ondertussen is begonnen te dagen wie het geweest kan zijn, al had ze eigenlijk al een vermoeden. ‘Het is een meisje dat ik op datingsite Badoo heb ontmoet ‘ ik ben bi dus ik val op allebei. Zij gaf me allemaal naaktfoto’s van zichzelf en drong bij mij aan ook wat te sturen. Ik was in die tijd vrijgezel en het was een leuk meisje, dus ik dacht: ik doe gewoon een paar pikante plaatjes. Maar wel beschaafde foto’s. Ik vond dat ook makkelijker omdat het een meisje was, maar achteraf vraag ik me af of er niet gewoon een gast achter zat.’ Anne heeft, net als Kim, haar Facebook-profiel volledig afgeschermd: ‘Ik heb wel geleerd dat niemand te vertrouwen is. Ik stuur nooit meer wat naar iemand op.’ Hebben ze tenminste wat technologische opvoeding gekregen. Om privacyredenen zijn de namen van Kim en Anne gefingeerd

Dave Roelvink

Nederland maakte vorige week voor het eerst een publiekelijk revenge porn-opstootje mee toen Dave Roelvink ‘ aspirerende tv-persoonlijkheid en zoon van volkszanger Dries Roelvink ‘ opgepakt werd op verdenking van diefstal. Hij zou samen met vrienden voor 50.000 euro aan spullen hebben gejat tijdens een feestje in het huis van McDonalds-topman Richard Pach. Op hetzelfde feestje had hij zich laten bevredigen door Pachs dochter Melissa. Zijn vrienden hebben dat giechelend gefilmd en zouden het filmpje later hebben gebruikt om Pach onder druk te zetten zijn aanklacht in te trekken. Pach weigerde, het filmpje verscheen op internet, en Dave Roelvink was behoorlijk ondersteboven van zijn weekendje brommen. En er is bovendien nog?een tweede filmpje.

Hieronder een infographic over het fenomeen Revenge Porn:

RevengePorn

En nog een wetenschappelijk paper met suggesties voor nieuwe wetgeving:

Bronnen: Vrij Nederland (28 augustus 2014), VN.nl, EenVandaag

S- Sextortion

Geef een reactie

sextortion

De grootste bekende zaak tot nu was onlangs in de VS. Daar is?een man veroordeeld tot 105 jaar gevangenisstraf voor het benadelen van zo’n 350?(meestal) meisjes. Velen van hen worden nog gezocht ook. ?Bekijk een videoverslag.

Ook Europol slaat alarm over het groeiend aantal kinderen dat slachtoffer wordt van sextortion. Seksuele afpersing via internet is een groot probleem, maar er is te weinig capaciteit om de daders te pakken. ?Als ik kijk hoeveel we er kunnen pakken en hoeveel we er ?cht pakken, dan komen we momenteel maar tot 20% van wat er echt mogelijk zou zijn,? zegt directeur van?Europol?s European Cybercrime Centre, Troels Oerting, in EenVandaag.

Volgens Oerting is er meer dan de organisatie aankan. ?We hebben zoveel aanwijzingen dat we ze nauwelijks kunnen verwerken voor de lidstaten? Er zouden dan ook veel meer arrestaties kunnen worden verricht, aldus de directeur van het Cyber Security Centre.

Europol stuurt dit najaar nog een onderzoek naar de lidstaten over sextortion om te laten zien dat het probleem meer prioriteit nodig heeft.


sitestat
Meldpunt
Ook het Nederlandse Meldpunt Kinderporno Internet zegt dat het aantal slachtoffers behoorlijk is gestegen. Via het meldpunt helpwanted.nl kwamen de eerste zes maanden van dit jaar negentig meldingen binnen. De laatste vier maanden van 2013 waren dit er slechts vijfentwintig. Het?tijdschrift HUMO probeerde onlangs?via een ludieke actie op de site meer mannelijke leden te werven ?n tegelijkertijd de aandacht wil vestigen op sexortion. Het TV programma VOLT deed er ook onderzoek naar.

Sextortion is afpersing met een seksueel getinte foto of video in ruil voor geld of meer foto?s.

De beelden worden verkregen door in te breken in een computer of doordat daders zich voordoen als een ander en kinderen verleiden seksuele handelingen te doen voor de webcam. Hier wordt vervolgens een foto van gemaakt. Er wordt gedreigd met het openbaar maken van de beelden wanneer er geen geld wordt overgemaakt. Het gaat om enkele honderden tot duizenden dollars.

Amanda Todd
De bekendste sextortion zaak is die van het Canadese meisje Amanda Todd waarover we een uitgebreid blog schreven. De Nederlander Aydin C. zit vast op verdenking van deze zaak. Ook de georganiseerde misdaad ziet geld in sextortion. In mei werd op de Filipijnen een bende opgerold na afpersing van een Schotse jongen die zelfmoord pleegde.

sitestat

Het Meldpunt Kinderporno Internet ziet deze bendes ook in Nederland. ?Wij vermoeden dat het georganiseerde misdaad is, puur om geld van mannen af te troggelen?, aldus Maaike Pekelharing van HelpWanted.nl.Verspreid over de wereld zitten bendes die hun brood verdienen met sextortion. De politie kan niet zeggen hoe groot het probleem is, omdat er weinig aangifte wordt gedaan. “Mannen schamen zich, maar als er meer gemeld wordt bij de politie, krijgt deze vorm van afpersing hopelijk een hogere prioriteit”, zegt ze.

Heeft iemand een ?vervelende foto van jou op internet gezet? Dat mag niet! Ook al heb je de foto of video zelf gemaakt, iemand mag dat niet op internet zetten. Wanneer jij zonder kleren op de foto of in de video te zien bent, dan is dat strafbaar. Maar ook als de foto op een andere manier vervelend is, is het vaak strafbaar. Als je dit hebt meegemaakt is het belangrijk dat je er met een volwassene over praat. Het beste is om er met je ouders over te praten. Maar, als je dat lastig vindt, neem dan een andere volwassene in vertrouwen. Denk bijvoorbeeld aan je leraar, je trainer of misschien je tante of oom.

Ga niet in op de bedreigingen en doe niet wat hij of zij jou vraagt te doen. Wanneer iemand jou vraagt om geld over te maken?doe dit niet! Als je geld overmaakt dan kan het erger worden. Wanneer iemand een naaktfoto of video van jou op internet zet, dan is diegene strafbaar. Maar ook geld vragen om te voorkomen dat iets op internet staat, is strafbaar. Dat heet ?afpersing?.

En wat moet je doen als je seksueel wordt afgeperst? Pekelharing geeft een paar tips:

Andere voorbeelden

De 29-jarige Paul, niet zijn echte naam, is afgeperst nadat hij webcamseks had gehad met een Belgische vrouw. Kort daarna kreeg hij een mail met de beelden. Maar ze hadden het filmpje bewerkt, waardoor het opeens leek alsof hij masturbeerde voor een minderjarig meisje.

Toen Paul niets met de dreigementen deed, werd de video op YouTube gezet. “Hij stond wel drie uur online. In de titel stond mijn naam en dat ik masturbeerde voor een meisje van 10”, zegt Paul. “En dat vond ik eigenlijk het ergste, dat je als pedofiel wordt neergezet. En daardoor kun je iedereen op je werk en in je leven tegen je krijgen.”

Bij Paul kwam het niet zo ver. Zijn vader en baas zagen het filmpje, maar toonden begrip toen Paul de situatie uitlegde. Een vriend achterhaalde de locatie van de dader: die zat in Ivoorkust. Het hele verhaal van Paul lees je hier.

Het Belgische parket Halle-Vilvoorde heeft vrijdag een gevangenisstraf van twee jaar gevorderd tegen een 20-jarige man uit Asse die zich schuldig had gemaakt aan ?sextorsion?. De man had een 15-jarige medeleerlingen overtuigd om halfnaakt voor de webcam te poseren en had vervolgens de beelden misbruikt om haar onder druk te zetten om verdergaande seksuele handelingen te stellen voor de camera.

Zo liet hij het meisje zich helemaal uitkleden en moest ze zich op verschillende manieren bevredigen. Als ze hem niet gehoorzaamde, dreigde hij ermee de beelden te verspreiden onder andere leerlingen van dezelfde school. Toen het meisje zich afmeldde uit hun chatsessie, stuurde de jongeman haar op 25 uur tijd meer dan zeventig belagende sms-berichte.

De zaak kwam uiteindelijk aan het licht toen het meisje op school instortte omdat ze werd gepest door andere leerlingen die de foto?s hadden gezien of er over hadden gehoord.

Het parket tilde zwaar aan de feiten. ?Hij heeft misbruik gemaakt van een kwetsbaar minderjarig meisje en voerde systematisch de druk op om haar allerlei handelingen te laten uitvoeren? zei de substitute, die twee jaar cel vorderde voor verkrachting en aanranding van een minderjarige die jonger is dan 16, bezit en verspreiding van kinderporno en voor bedreiging.

Bronnen: EenVandaag, NOS, AD, Nieuwsblad

V – Verkrachting

Geef een reactie

? thinkstock.

Duizenden vrouwen van over de hele wereld hebben hun toevlucht tot Twitter genomen om te getuigen dat zij het slachtoffer van verkrachting zijn. Een feit dat ze niet aan de politie durven melden maar toch kenbaar willen maken omdat verkrachting niet door de beugel kan. Als overlevers willen zij vrouwen waarschuwen en overtuigen om te doen wat zij niet deden: de dader aangeven. Voor dames op Twitter zit er nu namelijk meestal niets anders meer op dan te getuigen via sociale media, voor de politie is het immers te laat. Daarom #BeenRapedNeverReported: omdat zwijgen ni?t helpt.

Als slachtoffer van welke misdaad dan ook word je aangemoedigd om te praten en te getuigen. Makkelijk gezegd… Want hoe praat je in godsnaam over een verschrikkelijke, beangstigende, emotionele en pijnlijke situatie? Je natuurlijke reflex dwingt je er vaak toe in een hoekje te kruipen en het zo te verwerken, als dat al ooit lukt. Voor veel slachtoffers is het opbiechten van die gebeurtenis aan de politie dus onmogelijk en blijft de dader vaak ongestraft. Om toch wat in het reine te komen met de gebeurtenis en het hele hoofdstuk op een of andere manier af te sluiten, getuigen moedige vrouwen nu op Twitter. Ook al staat Twitter niet veel letters toe, toch straalt er veel kracht uit de woorden van deze vrouwen.

Embedded image permalink

De hashtag werd gelanceerd door de Canadese journalistes?Sue Montgomery?van de?Montreal Gazette en?Antonia?Zerbisias die actrice Lucy DeCoutere een hart onder de riem wilde steken en hun eigen verhaal ook deelden. DeCoutere was de eerste vrouw die er openlijk voor durfde uitkomen dat ze aangerand was door?Jian Ghomeshi, een medewerker van de Canadese omroep. Na haar voorbeeld deden nog acht dappere vrouwen hetzelfde. Zerbisias moest verslag uitbrengen over het hele gebeuren en maakte door #BeenRapedNeverReported?heel wat los bij andere dames. “Als alle verkrachte vrouwen de schaamte achter zich laten en hun verhaal delen, zal er geen taboe en stigma meer zijn”, liet Zebisias weten.

Lees even de hartverscheurende getuigenissen:

BEEN RAPED NEVER REPORTED
Bronnen: HLN, Huffington Post

R – Revenge porn (deel 1)

Geef een reactie

Na de VS wil ook Engeland???wraakporno? gaan verbieden. Met de #Belfie?(Selfie van een kont) viel het allemaal nog wel mee, maar het wordt steeds erger. Wie straks zonder toestemming ?intieme foto?s? van anderen op internet zet,?moet ?volgens enkele senatoren uit het House of Lords ??n jaar de cel in. Volgens de senatoren van de Liberal Democrats is ?revenge porn? een groeiend probleem: in (vrijwel) iedere relatie worden wel eens naaktfoto?s of seksfilmpjes gemaakt en als het uit gaat, worden die in toenemende mate online gepubliceerd. Uit wraak. En dan vraag je natuurlijk geen toestemming. Maar ze worden ook vaak door derden gedeeld ? half internet kan ze dan zien.

Op Vrij Nederland staat het artikel nu online over wraakporno, ofwel revenge porn. Een complex probleem waarvan de oplossing niet eenvoudig is. Afgewezen geliefden plaatsen naaktfoto’s van hun ex op websites als MyEx.com en ru?neren daarmee levens, ook in Nederland. Hulp is nauwelijks te krijgen, justitie loopt achter de feiten aan, zo blijkt uit het?artikel van Vrij Nederland van Kelli van der Waals?dat we hieronder hebben aangevuld met wat multi-media materiaal en wat bronvermeldingen.

MyEx.com?staat. ‘Ik weet echt niet hoe mensen eraan zijn gekomen. Natuurlijk stuur ik wel eens foto’s, maar echt geen naaktfoto’s. Hooguit zo eentje in lingerie. De helft van wat er staat, is er bij geplakt. Ik weet niet wie het gedaan heeft. Ik weet niets eigenlijk, alleen dat het erop staat en dat ik het er niet af krijg.’ Als ik haar voor het eerst spreek, is ze op weg naar haar vriend. ‘Die weet nergens van. Ik schaam me kapot.’

Op de webpagina getiteld ‘Not an ex, just a little dumb‘ staan vijfentwintig selfies van Anne ‘ knap meisje, hoogblond, donkere oogmake-up, feest- en festivalganger ‘ met vriendinnen, met een muts op, of met een handdoek om haar hoofd gewikkeld. Ze trekt eens een gek gezicht, steekt haar duim op. Dan een paar foto’s in lingerie. Haar gezicht zie je niet, maar een tatoeage verraadt haar identiteit. Tot slot een achttal pornografische amateurbeelden van vrouwelijke geslachtsdelen.

De anonieme instuurder vertelt in het Engels ’this chick’ op datingsite Badoo te hebben ontmoet. Na telefoonnummers en ‘some amazing pictures’ te hebben uitgewisseld, liet ze opeens niets meer van zich horen. ‘Dus ik heb al haar foto’s online gezet omdat ze een dom meisje was. Ik was teleurgesteld toen ze niet meer antwoordde, kijk nou, ze ziet er geweldig uit.’ Bovenaan de pagina staat Anne’s volledige naam, haar leeftijd, de stad waar ze woont en een directe link naar haar Facebook-account. De foto’s zijn sinds februari 49.246 keer bekeken.

Intimidatie, stalking, zelfmoord

handrevengeporn

MyEx.com?behoort tot het aan populariteit winnende internetgenre revenge porn, of wraakporno, waarbij erotische plaatjes van een ander zonder toestemming online worden gezet. Vaak ‘ maar lang niet altijd ‘ door een gekrenkte ex-geliefde van het slachtoffer, vandaar de naam. De term cyber rape wordt ook wel gebezigd. Er bestaan zeker drieduizend van dit soort websites, maar wraakporno wordt ook op sociale media volop uitgeoefend. Afgelopen juli nog was #twitterpurge een weekend lang trending op Twitter. Onder die hashtag konden gebruikers hun naaktfoto’s van anderen onthullen (de term verwijst naar de Hollywoodfilm The Purge, over een fictieve jaarlijkse ‘zuivering’ waarbij alle misdaad is toegestaan). Een week later werd bekend dat een Amerikaanse vrouw 123 miljoen dollar eist van Facebook vanwege een door haar ex aangemaakte pagina met gephotoshopte naaktfoto’s van de vrouw: tien cent per maandelijkse Facebook-gebruiker.

De gevolgen van revenge porn zijn te raden. Reputaties raken besmet, relaties en werk staan (vooral in puriteins Amerika) op het spel. Er komt seksuele intimidatie?(ook wel?sexting) en stalking bij kijken, twee gevallen van zelfmoord zijn al bekend. Naming and shaming is een van de pilaren van wraakporno, dus de foto’s gaan gepaard met volledige naam, sociale media- en adresgegevens. Zodanig geordend dat de wraakzuchtige webpagina hoog in de Google-zoekresultaten verschijnt. Volgens cijfers van het Amerikaanse Cyber Civil Rights Initiative dat een campagne End Revenge Porn startte, staat er in twee procent van de gevallen zelfs een burgerservicenummer bij (zie infographic onderaan deze pagina).

De regeringen van een aantal landen en Amerikaanse staten pijnigen zich nu het hoofd over wraakporno-wetgeving. Een hersenkraker, want nieuwe regels mogen de vrijheid van meningsuiting niet aantasten. En dus worden wetten zo specifiek dat ze eigenlijk niets meer voorstellen. Isra?l heeft tot nog toe de grootste stappen tegen wraakporno gezet: in januari besloot de Knesset unaniem dat het online plaatsen van foto’s zonder toestemming van de geportretteerde als seksuele intimidatie telt, daarop staat een celstraf van maximaal vijf jaar. Rond diezelfde tijd werd het in Californi? strafbaar om priv?afbeeldingen online te zetten om smart te veroorzaken. In Engeland wordt het sinds kort geregistreerd wanneer er een internetcomponent zit aan misdaden als afpersing, dreiging en chantage ‘ dat moet de opsporing en bestrijding van revenge porn vergemakkelijken.

De wraakporno-hype lijkt in Nederland op het eerste gezicht minder te spelen. Er bestaan sites als wraaksex.nl, die meeliften op de populariteit van het fenomeen. Daarop staan ranzige plaatjes en opzwepende teksten (‘Deze lompe bimbo heeft 2 dagen nadat onze relatie gestopt was al met een grote neger in bed gelegen!’), en een formulier waarmee wraakzuchtige lieden hun ei kwijt kunnen. De bijdrager wordt van harte aangespoord een verhaal mee te sturen: ‘Wie en wat is er te zien? Hoe meer tekst hoe beter!’ Maar deze sites steken bleek af tegen de bekendere Amerikaanse varianten. Hier geen namen, leeftijden of adressen. Talloze Nederlandse meisjes staan echter gewoon op de grote internationale sites. Anne kwam een paar maanden geleden achter het bestaan van MyEx omdat een meisje in Zweden haar erop had zien staan. Het meisje is een oude bekende en lichtte Anne in via een gezamenlijke vriendin. Als ze eraan terugdenkt, is Anne nog steeds ontsteld. ‘Echt, wie verzint zo’n site?’

Kinderloze mannen

Hunter Moore (foto links) beantwoordt zijn dwarsliggers doorgaans met een foto van zijn piemel. De advocaat van de realityster wier reputatie Moore besmeurde: een foto van zijn piemel. Facebook, nadat het Moore’s pagina blokkeerde: een foto van zijn piemel. De Amerikaanse internetpersoonlijkheid uit Sacramento – of de meest gehate man op het internet, hangt er vanaf of je respectievelijk Wikipedia of Rolling Stone Magazine raadpleegt – verzon en runde vanuit de woonkamer van zijn ouders IsAnyoneUp.com, de moeder aller wraakpornowebsites.

IsAnyoneUp was een toevalstreffer, vertelde Moore eens aan een journalist van Rolling Stone. Hij had seks met een mooi meisje waar zijn vrienden wel nieuwsgierig naar waren en plaatste voor het gemak de naaktfoto’s die ze hem had gegeven op een ongebruikte website waarvan hij de domeinnaam in het bezit had. Vrienden bewezen hem op dezelfde plek een wederdienst met foto’s van hun veroveringen. Binnen een week had de site 14 duizend bezoekers en dacht Hunter Moore: holy shit, ik kan hier geld mee verdienen. Maandelijks verdiende hij zo’n 30.000 dollar met IsAnyOneUp, dat dagelijks 150.000 (een gemiddelde zondag) tot 240.000 (een goede weekdag) bezoekers trok. De doelgroep destijds, volgens analytics-website Alexa: kinderloze mannen onder de 35 zonder vervolgopleiding.

Journalisten die een dagje meeliepen met Hunter Moore beschrijven vuige feestjes waar Moore zijn gang gaat met overdreven gewillige meisjes die hopen dat er een beetje internetroem op hen afstraalt. Moore laat zich volgens een profiel in The Village Voice leiden door twee principes: Mark Zuckerbergs filosofie dat ’the greatest online power is the people you know’, en door de wet. Die beschermt hem namelijk goed: als webhost is hij niet verantwoordelijk voor wat derden op zijn site zetten. Voor IsAnyoneUp verifieerde hij altijd of iemand wel meerderjarig was. Griezels die wel foto’s van minderjarigen instuurden, werden aan de schandpaal genageld, net als slachtoffers die dreigden met een rechtszaak.

En Moore waste zijn handen in onschuld. Tegen de Village Voice zei hij: ‘Mensen wijzen naar mij, maar ik heb verdomme niet bij je ingebroken en je telefoon gestolen. Ik zie niet waarom ik hier spijt van moet hebben.’ En: ‘Na een paar dagen kan het niemand een fuck meer schelen. We hebben allemaal op je foto gemasturbeerd, of om je gelachen, en het is klaar. Erger kan het niet meer worden.’

Helpen als je betaalt

myex-banner

Daar zullen slachtoffers van wraakporno anders over denken, maar echt veel kunnen ze er niet aan doen.

Het was door een winactie op Facebook dat Kim in het mapje ‘overige berichten’ keek. Misschien had ze iets gewonnen en was het bericht daarvan hier terecht gekomen. Over een prijs zag ze niets staan, wel had ze achtendertig andere berichtjes van evenzoveel vreemde mannen. H? sexy, je staat op deze site. Wat ben je mooi. ‘Ik had zoiets van: shit, ik ga toch maar even kijken.’

Op MyEx staat een foto van haar gezicht en daarnaast een naaktfoto van een meisje. Dezelfde haarkleur, dezelfde gezichtscontouren. ‘Dat naakte geval dat erop staat ben ik niet eens,’ zegt Kim, die vermoedt dat dit grapje door haar ex is uitgehaald. ‘Dat dacht mijn vriend ook meteen. Ook op basis van het verhaal dat erbij staat, over dat ik zou zijn vreemdgegaan met zijn beste vriend. Hij was altijd al een heel jaloers type. Mijn huidige vriend ging wel met hem om, maar dat heeft hij blijkbaar ge?nterpreteerd als een hechte vriendschap. Ik heb wel vaker last van hem gehad, hij bedreigde me. Als ik je tegenkom, dan sla ik je in elkaar, zei hij.’ Maar toch: ‘Ik heb geen idee waarom hij dit nou zou doen. Hij heeft het zelf uitgemaakt en dat is al een jaar of zes geleden.’ Kim heeft geen contact meer met haar ex en ziet het niet zitten hem erop aan te spreken. Wel zegt ze ‘in een verschrikkelijke strijd verwikkeld’ te zijn met MyEx. ‘

Je hele Facebook-pagina wordt eraan gelinkt. Er is geen telefoonnummer waar je naartoe kan bellen. Ik heb comments achtergelaten, formuliertjes ingevuld, ik stuur de beheerders bijna dagelijks mails in de hoop dat ze gek van me worden en toegeven.’ Ondertussen deed ze aan risicomanagement. De Google-zoek-resultaten van haar naam heeft ze koortsachtig gespeld, daar bleken de foto’s pas ergens onderaan te verschijnen. ‘De meeste mensen gaan gelukkig niet verder dan pagina 4. Je hebt zo’n website waarop je kan zien hoe goed je vindbaarheid is. Daar heb ik de webpagina op gescand, gelukkig bleek die niet goed vindbaar. Met beide foto’s heb ik een image search gedaan op Google, ik kwam ze niet op andere sites tegen. Op internet zoek ik soortgelijke verhalen van anderen.’ Kim is net een eigen bedrijf begonnen. ‘Het is zo frustrerend. Dadelijk loop ik honderden klanten mis omdat ze zo’n foto hebben gezien. Toen ik erachter kwam, was ik op mijn werk, dat was ook wel ongemakkelijk. Mijn collega zei meteen: we bellen de politie. Maar de politie heeft hier nauwelijks ervaring mee. Ik heb vier dagen moeten wachten met aangifte doen, omdat ze na moesten denken over wat voor aangifte het zou worden. Uiteindelijk werd ik uitgenodigd op gesprek en werd alles tot in de kleinste details opgeschreven zodat de officier van justitie kon bepalen of er een zaak was. Hij vond van niet, ook omdat ik niet de naakte vrouw was van de foto. En ik kan niet bewijzen wie het online heeft gezet. Daarvoor heb je een IP-adres nodig en in de voorwaarden van de website staat dat zij die niet hebben. Maar ze zeggen je wel te kunnen helpen als je betaalt. Dat is gewoon zo krom.’

Wat Kim ook frustreert, is dat er niets is om zich als slachtoffer toe te wenden. Elke instantie die haar enigszins zou kunnen helpen, is alleen bestemd voor minderjarigen ‘ dat is zij al drie jaar niet meer.

Veel agenten zijn digibeet

Hoeveel meldingen krijgt de politie van dit soort praktijken? Woordvoerder Evy Elschot van de nationale politie stelt onmiddellijk dat ze deze vragen ‘niet of nauwelijks’ zal kunnen beantwoorden omdat het ‘op verschillende manieren in onze systemen staat’ en mailt later: ‘Het fenomeen waar jij het over hebt, kan op diverse manieren worden geregistreerd. Ik kan niet simpelweg op de term revenge porn of iets dergelijks zoeken, aangezien dat geen letterlijk strafbaar feit is.’

Het staat niet als zodanig in het systeem, dus de politie weet er niets vanaf.

De politie loopt nog steeds achter op het digitale vlak, zegt?Arnout de Vries, onderzoeker social media en maatschappelijke veiligheid bij TNO. ‘Het is een glijdende schaal. De hightech crime unit weet alles, maar is nog met een enorm klein team en pakt alleen de echt zware of complexe gevallen aan. Lokale eenheden kijken niet zomaar naar het buitenland voor individuele gevallen en veel agenten zijn digibeet, zij worden niet opgeleid voor dit soort nieuwe delicten. ICT-middelen zijn vaak niet toereikend. Ze hebben Blackberry’s en soms computers waar je niet eens YouTube op kan kijken.’ Slachtoffers zijn dus vooral op zichzelf aangewezen: ‘De moderne Scherlock Holmes is de burger zelf die beter zelf kan gaan onderzoeken wat te doen. En hopelijk word je dan geholpen door bedrijven en instanties.’

Bloot langs de weg

En de rechter? ‘Er staan in het wetboek van strafrecht geen artikelen die hier direct voor bedoeld zijn,’ zegt Bert-Jaap Koops, hoogleraar regulering van technologie aan Tilburg University. Terwijl we met elkaar bellen, heeft hij het wetboek erbij gepakt. De aanpak van wraakporno kan zowel via het strafrecht, dat ook dient voor de bestrijding van cybercrime, als het privaatrecht. In het laatste geval lijkt het hem verstandig verstandig voor slachtoffers de aanbieders van de websites aan te spreken. ‘Slachtoffers kunnen makkelijk naar de rechter stappen als het onrechtmatig materiaal is. In dat geval kan bij de aanbieder het IP-adres worden aangevraagd van degene die het materiaal online heeft gezet. Ik denk niet dat op wraakporno het portretrecht van toepassing is, maar het lijkt mij wel een onrechtmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer.’En strafrechtelijk gezien, dus of het OM iemand zou kunnen vervolgen? Dan denkt Koops aan Artikel 239, over ‘schennis van de eerbaarheid op een plaats voor het openbaar verkeer bestemd’. ‘Dit artikel geldt bijvoorbeeld als iemand bloot langs de weg gaat staan. Dat kun je proberen digitaal te interpreteren, door de website te zien als openbare weg. Maar voor zo’n interpretatie is misschien wel een wetswijziging nodig.’

Een bestaande mouw aan een nieuw probleem passen, dus.

Het lijkt Koops goed als er een paar proefprocessen worden gevoerd om te zien hoe een rechter met dit fenomeen omgaat. Ook jurisprudentie uit de VS en Engeland zullen uitkomst kunnen bieden. Maar Koops pleit in de eerste plaats voor twee manieren waarop je revenge porn volgens hem beter tegen kan gaan: ‘Zelfregulering door internetaanbieders. Die kunnen op brancheniveau afspraken maken. En een betere bewust-wording. Deze leeftijdscategorie vindt het spannend om blootfoto’s te maken, maar die kunnen je nog jaren achtervolgen. Internet-bewustzijn is heel belangrijk.’ Vindt Hunter Moore ook, trouwens. Bij ’televisiedokter’ Dr. Drew werd hij eens geconfronteerd met een boze moeder. Zijn repliek: ‘Vervelend dat je dochter cyberraped is, maar nu heeft ze tenminste wat technologische opvoeding gekregen.’

Andere belangen

Bij gebrek aan duidelijke wetgeving wenden veel slachtoffers zich tot het auteursrecht, want dat is meestal de enige manier om een foto gerechtelijk te laten verwijderen.

In Nederland kan dat ook, zegt Floris Kreiken van digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom, maar het lijkt hem ‘een heel slecht idee’. ‘Auteursrechtenbeperking is bedoeld ter bescherming van de entertainmentindustrie, niet als censuurmiddel. Daar moet je de deur ook niet voor open zetten.’ Bovendien is de ‘notice and takedown‘ die daaruit voortvloeit, waarbij de foto van de site moet verwijderd, een relatief milde sanctie en de foto kan makkelijk weer elders opduiken. ‘Zoiets moet je bij de bron aanpakken.’

Maar dat is best lastig: ‘Seksuele content is niet per se verboden. En hoewel wraakporno verschrikkelijk is voor wie het overkomt ‘ dat is op geen manier te bagatelliseren ‘ moet er rekening worden gehouden met andere zwaarwegende belangen,’ zegt Kreiken. ‘Met bepaalde wetgeving loop je het risico dat er legitieme content van het internet wordt gehaald. Seksuele content kan beschermd worden uit journalistieke overwegingen. Ken je dat verhaal over Anthony Weiner?’ Kreiken doelt op de Amerikaanse politicus die het Congres moest verlaten nadat naaktfoto’s die hij van zichzelf had verstuurd via Twitter waren uitgelekt. ‘Sommigen zullen vraagtekens zetten bij wat hier het journalistieke belang van is, maar de toegang tot informatie moet beschermd worden. En dan is er nog, hoe vreemd ook in dit geval, zoiets als commerci?le vrijheid.’

Bovendien: ‘Zelfs als je mensen de toegang ontzegt tot bepaalde content blijft het vaag. Want is degene die de afbeelding heeft gekopieerd en elders plaatst ook strafbaar?’

De beste aanpak, denkt Kreiken, is via tussenpartijen. Dat kan de maker van de website zijn, de host, spelers die bijvoorbeeld de betaling van de website afhandelen, of zoekmachines. ‘Het slachtoffer kan proberen via hen iets te doen, bijvoorbeeld zo’n notice and takedown, maar moet dan daarnaast een procedure starten tegen de oorspronkelijke uploader zodat het niet opnieuw verschijnt.’

Handig is ook het ‘recht om vergeten te worden’. In mei van dit jaar heeft het Europees Hof van Justitie besloten dat burgers het recht hebben om privacygevoelige informatie bij zoekmachines te laten verwijderen. Juist in deze context erg behulpzaam, omdat alleen het specifieke zoekresultaat van iemands naam op een specifieke site wordt ge?ndexeerd. Kims bedrijf wordt dan dus wel gevonden door Google, haar foto op MyEx niet.

Operation No Moore

Kayla Laws was niet gephotoshopt, en er stond geen ander meisje onder haar naam. Die foto van haar blote linkerborst had ze gewoon zelf gemaakt. Het plaatje behoorde tot een reeks van honderd selfies die ze met haar telefoon had gekiekt en naar zichzelf had gemaild. Kayla’s e-mail werd gehackt en de foto’s verschenen op IsAnyoneUp.

Zo leerde Charlotte Laws, Kayla’s moeder, Hunter Moore kennen. Toen Moore weigerde Kay-la’s plaatjes offline te halen, begon Laws, nu talkshowhost maar ooit priv?detective, wat ze zelf noemt ‘Operation No Moore‘. In korte tijd sprak ze met zoveel advocaten over copyright en het recht op privacy dat ze algauw zelf de revenge porn-expert werd tot wie juristen zich wendden voor hulp. Ze liet haar dochter aangifte doen bij de cybercrime-afdeling van de politie in Los Angeles. ‘Waarom maak je zo’n foto als je niet wil dat-ie op het internet staat?’ was hun respons.

Maar met een beetje drammen wist Laws de FBI bereid te vinden zich met de zaak te bemoeien, en later ook Facebook. Steeds als Moore een nieuwe pagina aanmaakte en zijn vriendenbestand tot een paar duizend had opgestuwd, schopte Facebook hem eraf. Ondertussen viel de FBI Moore’s huis binnen en nam zijn computer, telefoon en andere elektronica in beslag. Moore verkocht het domein IsAnyoneUp.com. Maar een merk als Hunter Moore bestaat bij gratie van heel veel kleine Hunter Moores die er net zulke twijfelachtige pleziertjes op nahouden als hun voorbeeld. Moore heeft meer dan 500.000 volgers op Twitter. De harde kern daarvan begon een felle haatcampagne tegen Laws, daartoe opgejut door Moore zelf:

Laws kreeg anonieme bellers die haar dreigden te verkrachten, te martelen en te vermoorden. Soms stond er een wit busje in de straat haar in de gaten te houden. Toen kreeg ze opeens een telefoontje uit onverwachte hoek: hacktivistengroep Anonymous had Moore al een tijdje in de smiezen en lanceerde een ‘massive technological assault‘ op Moore genaamd #OpHuntHunter. Een spinoff van een eerdere ‘operatie tegen cyberpesten’, #OpAntiBully. Plots hield Moore op met praten tegen de pers. Eind januari is Hunter Moore opgepakt door de FBI vanwege identiteitsdiefstal en beveiligingsinbreuk, in september komt hij voor de rechter. Ondertussen tiert de lucratieve wraakporno-industrie welig. Met zoveel views wordt advertentieruimte duur verkocht en ook slachtoffers zijn een aardige inkomstenbron gebleken. Kevin Bolaert verzon de site ChangeMyReputation.com, waarmee hij slachtoffers van wraakporno benaderde en aanbood de foto’s van het internet te halen. Kosten: vanaf driehonderd dollar. Op MyEx is elke pagina uitgedost met een Remove My Name-knop. Verwijdering ? vierhonderd dollar, over te maken via Western Union. Ook Bolaert is inmiddels opgepakt en aangeklaagd.

Hunter was nooit normaal

Voordat Hunter Moore IsAnyoneUp uitbaatte, werkte hij als kapper voor een fetish pornowebsite, kreeg hij honderdduizenden dollars nadat hij iemand had aangeklaagd voor ongewenste intimiteiten, spendeerde hij al dat geld tijdens een wereldreis waar hij schurft opliep, en runde hij een onderneming gespecialiseerd in seksfeestjes. Dit portret maakte Rolling Stone Magazine van Moore in november 2012, net nadat hij de domeinnaam IsAnyoneUp.com verkocht had aan een campagnewebsite tegen pesten. Zijn nieuwe plannen zijn alweer net zo legio en waanzinnig als wat hij daarvoor deed: een realityshow, een sociaal netwerk voor wraakporno, en ondertussen toert hij door de V.S. met IsAnyoneUp-feestjes. Moores moeder snapt er ook niets van: ‘Wij zijn een normale familie, hij had een normale opvoeding.’ Maar Hunter was nooit normaal.

‘Ik dacht: ik doe gewoon een paar pikante plaatjes’ – Hunter Moore. Vanuit de woonkamer van zijn ouders begon hij IsAnyoneUp.com, de moeder aller wraak-pornowebsites. Charlotte wist Hunter Moore door actievoeren tot zwijgen te brengen.

Een paar pikante plaatjes

MyEx is nog in de lucht en wordt gehost in Nederland, door OnePacket Inc. Ze hebben daar tienduizenden websites in hun bestand en waren van de wraakporno-site niet op de hoogte. Maar zolang het wettelijk is toegestaan, zegt eigenaar Le?n Croese, is het bedrijf niet van plan zich ermee te bemoeien. Als ze willen, kunnen Anne en Kim een e-mail sturen die OnePacket dan doorstuurt. Maar de klant is ‘op geen enkele manier verplicht’ daarop te reageren. Ze kunnen ook een verzoek indienen voor een notice and takedown, ‘maar hoe dat werkt, weet ik ook allemaal niet precies.’

Na ons eerste gesprek heeft Anne toch maar haar vriend ingelicht. ‘Die was wel in shock. We hebben samen gekeken, en uiteindelijk vond hij dat het reuze meeviel. Ook omdat ik er niet met mijn hoofd op sta.’ Ondertussen is begonnen te dagen wie het geweest kan zijn, al had ze eigenlijk al een vermoeden. ‘Het is een meisje dat ik op datingsite Badoo heb ontmoet ‘ ik ben bi dus ik val op allebei. Zij gaf me allemaal naaktfoto’s van zichzelf en drong bij mij aan ook wat te sturen. Ik was in die tijd vrijgezel en het was een leuk meisje, dus ik dacht: ik doe gewoon een paar pikante plaatjes. Maar wel beschaafde foto’s. Ik vond dat ook makkelijker omdat het een meisje was, maar achteraf vraag ik me af of er niet gewoon een gast achter zat.’ Anne heeft, net als Kim, haar Facebook-profiel volledig afgeschermd: ‘Ik heb wel geleerd dat niemand te vertrouwen is. Ik stuur nooit meer wat naar iemand op.’ Hebben ze tenminste wat technologische opvoeding gekregen. Om privacyredenen zijn de namen van Kim en Anne gefingeerd

Dave Roelvink

Nederland maakte vorige week voor het eerst een publiekelijk revenge porn-opstootje mee toen Dave Roelvink ‘ aspirerende tv-persoonlijkheid en zoon van volkszanger Dries Roelvink ‘ opgepakt werd op verdenking van diefstal. Hij zou samen met vrienden voor 50.000 euro aan spullen hebben gejat tijdens een feestje in het huis van McDonalds-topman Richard Pach. Op hetzelfde feestje had hij zich laten bevredigen door Pachs dochter Melissa. Zijn vrienden hebben dat giechelend gefilmd en zouden het filmpje later hebben gebruikt om Pach onder druk te zetten zijn aanklacht in te trekken. Pach weigerde, het filmpje verscheen op internet, en Dave Roelvink was behoorlijk ondersteboven van zijn weekendje brommen. En er is bovendien nog?een tweede filmpje.

Hieronder een infographic over het fenomeen Revenge Porn:

RevengePorn

En nog een wetenschappelijk paper met suggesties voor nieuwe wetgeving:

Bronnen: Vrij Nederland (28 augustus 2014), VN.nl