Tagarchief: google

IoT: Google NEST beveiligingscamera

Googles dochter Nest Labs brengt een beveiligingscamera op de markt. Met deze bewakingscamera kan het huis op afstand in de gaten worden gehouden. Wie dat wil, kan via de telefoon iets roepen tegen de mensen en dieren in huis.
Er is ??n duidelijk verschil tussen Google en Nest. De internetdiensten van Google zijn allemaal gratis, voor die van Nest moet je betalen. Om tien dagen bewakingsvideo’s te kunnen terugkijken betaal je 10 euro per maand, en 30 dagen videogeschiedenis (als je op vakantie gaat bijvoorbeeld) kost 30 euro.

Bronnen:?Guardian,?SFgate,?Sunjournal,?NRC,?Iculture,?Volkskrant

Hoe social bots sociale media be?nvloeden

Tay

Zogenoemde ‘social bots’, geautomatiseerde nepprofielen, proberen steeds vaker online mensen en debatten te manipuleren.

Chatbots zijn ouder dan we denken. Origineel noemden we ze ?ChatterBots?, een term die door Michael Mauldin, maker van de eerste?Verbot, werd bedacht in 1994. ?Maar het idee is al veel ouder. In de jaren ?50 bedacht Alan Turing, vooral bekend geworden vanwege zijn aandeel in de Tweede Wereldoorlog, de Turing Test. Daarmee moesten we kunnen aantonen dat een computer intelligent is. Dat doen we door een computerprogramma een mens na te laten doen in een real-time geschreven gesprek met een menselijke ?rechter?. Kan deze ?rechter? de computer niet van mens onderscheiden, dan is de computer intelligent.?Tot nu toe heeft echter geen enkele chatbot deze test behaald.

Verkiezingen in de VS

Begin deze maand merkte een republikeinse blogger op dat 465 accounts op Twitter spam verstuurden ten gunste van Donald Trump. De tweets, voorzien van hashtags en links, riepen op om Ted Cruz aan te geven bij een toezichthoudend agentschap. Maar sommige accounts gaven locaties als Brazili?, Itali? en India aan. Bovendien hadden ze zelden eerder over Trump getweet, volgden ze een verwaarloosbaar aantal andere gebruikers en werden ze zelf niet of nauwelijks gevolgd. De blogger berekende dat in dertig dagen, deze 465 accounts 411.000 tweets over Trump genereerden.

@DeepDrumf is een aardig voorbeeld van een relatief eenvoudig deep learning algoritme dat realistische uitspraken van Donald Trump genereert op Twitter.

drumpf

Politiek debat
‘Bots worden steeds vaker ingezet in het politieke debat’, zegt communicatiewetenschapper Samuel Woolley, die aan de Universiteit van Washington een onderzoek leidt naar het fenomeen. ‘Voorheen werden ze vooral gebruikt om een politicus of campagne populairder te laten lijken, maar tegenwoordig proberen ze steeds geavanceerder publieke opinie te manipuleren.’

Wie stuurt de bots aan?

Of de bots die het op Cruz gemunt hadden afkomstig waren van Trumps campagne is volgens Woolley moeilijk te zeggen. ‘We weten dat bots een actieve rol in de verkiezingen hebben, maar het is moeilijk te zeggen wie de bots aanstuurt.’

Het onderzoeksteam van Woolley heeft nu al moeite om vast te stellen of een account een bot is, mede doordat bots vaak snel uit de lucht worden gehaald en dat de eigenaar zijn bot op non-actief kan zetten om vervolgens zelf vanuit het account te posten.

Vanuit een aantal hoeken is bekend dat social bots worden ingezet. Allereerst waren er commerciele partijen die met bots aanbiedingen via social media als Twitter online wilden posten. Slimmere bots reageerden op Twitter op specifiek gebruikte keywords of mengden zich in trending topics. Al snel werden bots echter ook door regeringen ingezet. Zo is van Rusland bekend dat social bots worden ingezet om het debat te beinvloeden. Maar ook terroristische organisaties als Islamic State gebruiken bots om hun boodschap te propageren.

Groeiend aantal bots

Volgens onderzoekers van de universiteit van Arizona zijn minstens 7% van alle Twitter accounts social bots. Twitter zelf houdt het bij 5%, maar er zijn onderzoeken die aangeven dat met hun bot detectie tot minstens 9%. Opvallend is dat 50% (!) van alle accounts na 2014 inmiddels suspended zijn. En als het gaat om de hoeveelheid content die bots produceren zegt hetzelfde onderzoek van Arizona dat 24% van alle tweets niet van mensen, maar machines komen. Ook onder Facebook accounts zijn naar schatting 5-11% van alle accounts social bots. Er zijn social bot farms gedetecteerd die wel 750.000 accounts aansturen!

Social bots

facebook bots

Op populaire messaging platformen als KIK, dat vooral onder jongeren zeer populair is (ook in Nederland), wordt steeds meer gebruik gemaakt van social bots. Het is een nieuwe manier ook voor bedrijven om aan marketing te doen (conversational brands) en er zijn al 350 miljoen berichten met social bots zijn uitgewisseld. Ook platformen?als Slack maken er al op grote schaal gebruik van.

Maar juist de grote reuzen van deze aarde zijn er nu groots op aan het inzetten. 2016 wordt het jaar van de social bots genoemd waarin een aantal belangrijke lanceringen gepland staan, zoals de bots van Facebook. Facebook?s varianten blijken nu nog erg?traag, maar?onderstaande video laat zien wat Facebook met chatbots voor ogen heeft:

Remi Zoeten, data scientist bij Bol.com, stelt dat de groei van bots vanuit commerci?le bedrijven?aan meerdere aspecten ligt. ?Er is niet een enkele grote doorbraak geweest in de wereld van chatbots. Maar mogelijk is er een ?tipping point? bereikt welke het verschil maakt tussen wel of niet durven inzetten.? Dat tipping point heeft volgens Zoeten te maken met een aantal verbeteringen die we in de afgelopen jaren hebben gemaakt. ?We hebben bedacht hoe kunstmatige neurale netwerken kunnen worden gebruikt om met tekst om te gaan.?Neurale netwerken zijn ge?nspireerd op het neurale netwerk dat in ons brein zit. Er zijn dus betere computer-representaties gevonden voor mensentaal. Daarnaast zijn Wikipedia en andere (publieke) tekstbronnen?constant aan het groeien, hier kunnen chatbots van leren.?

Maar ook het aanbod van natuurlijke taalprocessoren als een service en kunstmatige intelligentie als een service dragen hieraan bij, stelt Jerry Wang, ontwikkelaar van chatbots in Silicon Valley. ??Veel verkopers bieden nu natural language processing (natuurlijke taalverwerking) aan als een service. In samenwerking met veel providers die de extra hulpmiddelen aanbieden kan vrijwel iedereen een coole chatbot maken die dingen voor je kan doen, in plaats van alleen maar ?hi? sturen zoals de Cleverbot deed.?

Dat grote bedrijven als Facebook nu op chatbots inspringen heeft volgens Wang en Zoeten ook een logische reden. ?Ik denk dat ze dit doen om dat de meest?intu?tieve interface naast een muis, toetsenbord of touchscreen een gesprek is. Met iemand praten om bepaalde informatie te vinden of een doel te bereiken is iets dat alle mensen doen?, stelt Wang. Zoeten ziet echter ook een commerci?le reden voor de opkomst van chatbots. ?Chatbots hebben veel commerci?le waarde, omdat ze de potentie hebben om veel werk te automatiseren, of zelfs om werk beter te doen dan professionals.
Denk aan chatbots die jou helpen om een goed cadeau te vinden, die zorgen voor een hogere omzet in online retail. Of een chatbot die de klantenservice doet bij online aankopen. Die is misschien wel veel sneller en effectiever dan een menselijke klantenservice.?

june-3-crisis-bot

?Chatbots kunnen leren van bijvoorbeeld Wikipedia of van vijfhonderd dikke boeken over anatomie en medicijnen?, vertelt Zoeten. ?Daar staat vaak het antwoord op een vraag letterlijk in. Maar als het antwoord op een vraag niet letterlijk in een tekst staat, dan kan het moeilijk zijn om het antwoord te bedenken of om het antwoord bij elkaar te verzamelen. Een chatbot kan misschien wel goed communiceren over het weer, of met interessante feitjes komen over een onderwerp, maar vermogen om te redeneren is er nog niet. Bijvoorbeeld: ?Jantje wil graag zijn 7 knikkers verdelen over zijn drie broertjes. Kan hij alle 7 knikkers eerlijk verdelen???Dit soort vragen zijn nog erg lastig. Je zou een programma kunnen maken dat z??r specifiek voor dit soort vragen geschreven is, maar als dan de vraag komt ?De cappuccino van 3.95 wordt afgerekend met een tientje, hoeveel wisselgeld wordt er gegeven??, kun je opnieuw beginnen.?Het moeilijke is om een algemene oplossing te geven voor ?vragen? en om te beslissen of de computer ?berhaupt het juiste antwoord wel heeft.?

Bovendien missen we nog wat features binnen chatbots waar we dankzij smartphones aan gewend zijn geraakt, vertelt Wang. ?Het gaat vooral om het opvragen van je locatie en het doen van betalingen. De Uber-app kan bijvoorbeeld erg goed uitzoeken waar je bent en op basis daarvan een auto naar je toesturen, maar een chatbot die je alleen via SMS spreekt kan dat niet. Tegelijkertijd kan een website als Amazon erg goed bestellingen en betalingen afhandelen, maar een chatbot heeft die mogelijkheid niet.?

Ook Google is achter de schermen druk bezig met hun nieuwste innovatie op het gebied van AI technologie.?En ook Microsoft zet er groots op in. Toch gaat het niet zonder slag of stoot. Onlangs lanceerde Microsoft haar chatbot Tay die leerde van het gedrag van de mensen waarmee de bot in gesprek raakte. De testers wisten dit en gingen zich extreem gedragen met de bot, waardoor de bot al snel rechts-extermistische uitingen deed en binnen korte tijd bekend werd als de nazi bot.

little bingMicrosoft lanceerde in 2015 het kleine zusje van Cortana, de chatbot XiaoIce aka Little Bing, waar miljoenen mensen in China hun diepste geheimen aan toevertrouwen. Volgens Yongdong Wang, de Microsoft medewerker die Xiaolce ontwikkelde, is de chatbot rond middernacht het meest populair. Gemiddeld worden er zo?n 23 berichten heen en weer gestuurd tussen chatbot en mens.

Our vision is we want her to be a friend, not just a professional assistant. A good friend where a user can develop an emotional connection and the trust and the confidence. And someone that the user feels free to talk to.”

?Bots as besties – get ready for a shift from having a bff to a bbf: bot best friend?

Er zijn diverse toepassingen voor social bots en ook veel nieuwe start-ups die bot technologie aanbieden. Magic, Sensay?en Cloe?zijn enkele voorbeelden.

cutting edge bots

Bot en troll farms

Semi-automatisch gebruik van bots lijkt een beproefde methode door de zogenaamde ’troll farms’ in Rusland. Eerder werd bekend dat het Kremlin ook mensen inhuurt om commentaar te leveren op media die zich kritisch uitlaten over Russisch beleid.

Zo werd de Guardian in 2014 gek van de spam die zeer waarschijnlijk afkomstig was van de troll farms. De moderators, mensen die toekijken op de commentaren onder artikelen, verwijderden honderden reacties onder Oekra?ne-gerelateerde artikelen. Ook in landen als China is dit een beproefde methode, en de Verenigde Staten gebruiken vermoedelijk ook al langere tijd social bots.

Het verstoren van het MH17-debat

Voormalig Vrij Nederland-verslaggever Tim de Gier dacht ook te maken te hebben met Kremlin-gestuurd commentaar wanneer het weekblad over MH17-ramp schreef. ‘Er stonden half-afgemaakte zinnen en allerlei opmerkingen die totaal niet logisch waren. Ik durf niet te zeggen of het commentaar geautomatiseerd of menselijk was.’

Probeerden social bots het Nederlandse MH17-debat echt te verstoren? ‘Zeer waarschijnlijk’, zegt Woolley. Zeker is dat de Russen publieke opinie over Oekra?ne probeerden te be?nvloeden, getuige een handleiding van een troll farm in handen van de Volkskrant. In die handleiding wordt de troll farm-medewerkers uitgelegd hoe ze op Twitter, Facebook en andere online media moeten overtuigen dat Oekra?ense politici het land ‘naar de rand van de afgrond’ hebben gebracht.

In de handleiding, gedateerd 7 maart 2015, staan zoekwoorden, casussen en verwijzingen naar media die de Russische trolls kunnen gebruiken in hun reacties. Een van de argumenten die gesuggereerd wordt om de publieke opinie over Oekra?ne te be?nvloeden is door te hameren op het nijpende gebrek aan gas in het land en achterstallige betalingen aan Gazprom, de Russische energiegigant. Een ander argument: Oekra?ense extremisme vormt een bedreiging voor de joodse minderheid. Of: de financi?le steun van het IMF zal vooral naar het leger gaan in plaats van de bevolking.

Tegenwoordig proberen bots steeds geavanceerder de opinies te manipuleren.

Eerlijke en objectieve informatie

Woolley benadrukt dat bots vooral een probleem zijn in landen met een door de overheid gecontroleerd mediabestel, omdat die burgers voor eerlijke en objectieve informatie op sociale media aangewezen zijn.

current_500pxwide_int

Hoe zo’n debat gemanipuleerd kan worden vertelde een hacker onlangs in een interview met Bloomberg Businessweek. De Colombiaan Andr?s Sep?lveda spaarde kosten noch moeite om presidentsverkiezingen te be?nvloeden in negen Latijns-Amerikaanse landen. Hij deed dat vooral door de oppositie digitaal te bespioneren, maar maakte in 2012 ook een Mexicaanse protestbeweging dankzij bots onschadelijk.

#YoSoy 132

De hacker gebruikte een leger van dertigduizend bots om de protestbeweging #YoSoy 132, ook wel de Mexicaanse Lente genoemd, in de kiem te smoren. #YoSoy 132 stelde de warme banden aan de kaak die de partij van presidentskandidaat Enrique Pe?a Nieto tijdens de campagne onderhield met de Mexicaanse media. De beweging benadrukte dat ze geen andere kandidaat steunden.

Sep?lveda’s bots zaaiden verwarring in de onlinediscussie, door #YoSoy 132 nadrukkelijk in verband te brengen met de linkse kandidaat Andr?s Manuel L?pez Obrador. Uit een door hem gehackt campagnememo wist Sep?lveda precies wat de zwakke punten van L?pez Obradors waren, en liet hij de bots die benadrukken. Net als de Occupybeweging en de Arabische Lente had #YoSoy 132 geen centrale leider die de berichten tegen kon spreken. Ongehinderd veroorzaakten de bots een kakofonie op sociale media, waardoor de boodschap van de protesten afzwakte en de beweging uiteindelijk onschadelijk werd gemaakt.

‘Ik werkte voor de donkere kant van de politiek, de kant die niet gezien wordt’, zegt Sep?lveda, die momenteel een straf in Bogot? uitzit vanwege hacken en spionage. Hij zegt zijn verhaal te doen omdat mensen niet bevatten hoeveel invloed hackers kunnen uitoefenen op moderne verkiezingen. Hij is ‘honderd procent zeker’ dat er ook met de Amerikaanse presidentsverkiezingen geknoeid wordt.

Hoe groot het effect van de bots in de Amerikaanse verkiezingen is, valt niet te zeggen. Alleen al omdat het onmogelijk is om in te schatten hoe veel bots er actief zijn. ‘Duizenden, tienduizenden, misschien wel honderdduizenden? Ik weet het niet’, zegt Woolley. Naast zijn onderzoeksteam zijn er nog een handvol mensen die zich met bot-propaganda bezig houden.

Wat zijn bots?

Een chatbot is een geautomatiseerde robot die zo menselijk mogelijk probeert over te komen, bijvoorbeeld op Twitter of Whatsapp. Bots zijn er in allerlei soorten en maten en worden op uiteenlopende manieren gebruikt. Zo zijn er bots die grappen genereren en geen specifiek doel hebben, maar chatbots zijn ook geliefd bij klantenservices van bedrijven. Chatbots kunnen antwoord geven op simpele vragen als ‘wat is de levertijd van het product?’ doordat ze steekwoorden herkennen.

Een chatbot antwoordt door de steekwoorden en zinsopbouw die hij herkent te vergelijken met een database vol voorgeprogrammeerde en aangeleerde woorden en zinnen. De bot hanteert een overeenkomst-percentage zodat hij ook bij taal- en grammaticafouten antwoord kan geven.

Bots worden steeds beter geprogrammeerd. Ze zijn in staat om gesprekken te analyseren en daarvan te leren, waardoor ze steeds menselijker overkomen en langer interacties kunnen volhouden.

Geperfectioneerd zijn ze nog niet – en dat levert nog wel eens problemen op. Zo maakte een bot van de Nederlandse Jeffry van der Goot vorig jaar onbedoeld doodsbedreigingen op Twitter. Tay, een bot die Microsoft ontwikkelde, moest de persoonlijkheid van een 19-jarig meisje nabootsen, maar internetgrappenmakers (trolls) kregen voor elkaar dat Tay racistische opmerkingen ging maken. De social bot paste zich namelijk aan de gesprekspartners aan. In korte tijd werd Tay een geradicaliseerde bot met uitspraken zoals hieronder.

Taytweets

Maar als een bot kan leren en radicaliseren door interactie met anderen, wat zal een social bot dan andersom kunnen doen als de technologie voortschrijdt?

Zero user interface

Maar als we Microsoft en Facebook mogen geloven ligt in de toekomst een grote rol voor bots weggelegd. Met de stevige investeringen die daarbij komen kijken? komt de bot-techniek in een stroomversnelling en zullen bots die door proberen te gaan als menselijke profielen, steeds moeilijker zijn te ontmaskeren.

Lees het rapport van Sander Duivestein en Menno van Doorn over commerci?le trends in social bots:

[slideshare id=63439926&doc=theboteffectfriendingyourbrandmachineintelligencenl-160625124014&type=d]

Bronnen: De Volkskrant, Engadget, The Verge, Global Voices Online,?ReportersOnline

Je digitale nalatenschap: Check je Google archief!

— Dit blog is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van Digitale Nazorg😕diginaz.org/73dy?–

Opeens ben je er niet meer. Daar denken de meesten niet graag over na, ik ook niet. Maar die dag gaat onherroepelijk een keer komen. Tot die tijd stoppen wij het internet vol met persoonlijke data. Dag in dag uit. Zo gebruiken bijna 10 miljoen Nederlanders Facebook, een kleine 3 miljoen Twitter, en ik ken niemand die Google niet gebruikt als zoekmachine.

mac-459196_1280

Google is natuurlijk meer dan alleen een zoekmachine. Menigeen gebruikt Google Maps als gratis navigatie. Of e-mail via G-mail, of YouTube om de vakantiefilmpjes op te zetten. En laten we vooral de handige apps als Google Agenda, je foto-archief en Google Drive als handige online backup niet vergeten. Je kunt eigenlijk niet om Google heen als je gebruik maakt van internet.

Intussen bewaart Google alle gegevens van ons. Elke zoekopdracht, elke gedownloade app, elke geuploade foto. Google weet doorgaans meer van je dan je eigen levenspartner van je weet. In elk geval meer details, want geen mens kan zoveel onthouden als de Google. Maar wist je dat je een groot deel van die informatie die Google van jou heeft gewoon kunt inzien? Die mogelijkheid biedt Google met Google Takeout. En dat werkt zo:

Google Takeout

De dienst Google Takeout kun je vinden als je in je browser het internetadres https://www.google.com/settings/takeout?intikt. Je krijgt, als je bent ingelogd met je Google-account, direct een overzicht te zien van de Google-diensten waar je data van kunt downloaden. Standaard staat alles aan, maar je kunt ook een selectie maken door bepaalde onderdelen uit te schakelen. Je kunt data downloaden van:

  • Google+ +1’s
  • Agenda
  • Bladwijzers
  • Contactpersonen
  • Drive
  • Google Foto’s
  • Google Play Boeken
  • Google Taken
  • Google+ kringen
  • Google+ Pagina’s
  • Google+ Updates
  • Groepen
  • Hangouts
  • Helpouts
  • Kaarten (uw plaatsen)
  • Keep
  • Locatiegeschiedenis
  • Mail (alle e-mails, inclusief spam)
  • Messenger
  • My Maps
  • Profielen
  • Voice
  • YouTube

takeout

 

Opvallend is dat je Google zoekgeschiedenis er niet bij staat, terwijl Google ook d?e gebruikt om over jou een (online) profiel op te stellen. Misschien komt dat bij mij doordat ik het bijhouden daarvan heb uitgeschakeld. Hoe het ook zij, er blijft genoeg over en je zoekgeschiedenis is eventueel eenvoudig in te zien via https://www.google.com/settings/accounthistory/search.

Downloaden van je archief

Als je hebt aan- en uitgevinkt wat je wilt downloaden, kun je kiezen voor bestandstype (zip, tgz of tbz) en of je een downloadlink op je G-mailadres wilt ontvangen, of dat het archief moet worden toegevoegd aan je online opslag bij Google Drive.

takeout1

Ik koos voor downloadlink en klikte op ?Archief maken?. In mijn geval heeft het een halve dag geduurd voordat ik een link ontving, maar mogelijk?kwam dat omdat Google niet minder dan 11,04 gigabyte aan data voor me had klaarstaan. Toegegeven, het grootste deel vanwege YouTubefilmpjes in HD-kwaliteit, maar desondanks toch een indrukwekkend aantal bytes.

takeout4

Je archief bekijken

Als je je archief als ZIP-bestand downloadt, dan kun je dat inzien door het gecomprimeerde bestand uit te pakken en het bestand index.html te openen. Het ziet er dan als volgt uit:

takeout5

 

Vervolgens kun je grasduinen in je eigen archief. Het meeste is echter pas zichtbaar als je de bestanden koppelt aan programma?s die daarmee om kunnen gaan. Zo is je e-mailarchief bijvoorbeeld opgeslagen als MBOX-bestand, waarvoor je programma?s als Thunderbird of Mailstore nodig hebt. Zo zijn ook kaartgegevens en contactgegevens pas zichtbaar als je daar een bijbehorend programma voor gebruikt.

Ontgoogelen

Als je er op een dag plotseling niet meer bent en je nabestaanden kunnen op deze manier inzage krijgen in jouw digitale nalatenschap, dan is dat misschien een zegen. Het kan echter ook zijn dat deze inzage in jouw Google-data je doet beseffen dat wat jij als priv? beschouwt, voor Google niets anders is dan handelswaar wat zij in harde cash omzetten. Jij ziet daar op je bankboekje niets van terug; wat jij terugkrijgt is gratis software en vooral digitaal gemak. Als je dat te ver vindt gaan, kun je net als de schrijver van dit Engelstalige artikel je best doen om je van Google te ontdoen. Ofwel: jezelf ontgoogelen. Dat zal niet altijd eenvoudig zijn, maar er zijn alternatieven! De keuze is aan jou!

Future Crimes – Social Media bovenwereld

marc Goodman

We zetten de lijn van exponenti?le groei uit het vorige blog door, maar nu zoomen we in?op?de social media ontwikkelingen die Marc Goodman beschrijft in zijn nieuwe boek Future Crimes.

In 10 jaar tijd groeide het gebruik van Facebook van nul tot 1.3 milard mensen. Er zijn inmiddels op de planeet meer mobiele telefoons dan mensen en daarmee worden elke dag 350 miljoen foto’s naar Facebook geupload. De ‘Like’-knop wordt zo’n zes miljard keer per dag ingedrukt.?Tijdens de Arabische lente maakte een Google medewerker, Wael Ghonim, een Facebookpagina aan om aandacht te vragen voor de aanslag op een Egyptische activist. Binnen twee minuten had hij?300 ‘likes’ en na korte?tijd steunden 250.000 zijn oproep. Het doen van telefoontjes op de mobiel is volgens Brits onderzoek in ons dagelijks gebruik al?op de vijfde plaats gekomen: surfen op het web, social media, gamen en muziek staan op de eerste vier plekken!

Social Media Terms of Service (ToS)?

De groei van klanten voor social media aanbieders is fenomenaal. Maar over hoe deze partijen met hun klanten omgaan stelt Marc Goodman stevige vraagtekens. Bijvoorbeeld Google of Facebook komen met veel vreemde praktijken weg zo lijkt het, en het contract dat je als gebruiker met ze aangaat is op zijn minst asymmetrisch. Het antwoord van Google in een rechtszaak onder de hamer van?rechter Lucy Koh was letterlijk: “a person has no legitimate expectation of privacy in information he voluntarily turns over to third parties“. Met andere woorden: het versturen van een e-mail aan een Gmail gebruiker betekent dat Google mag doen met die data wat het wil. Neem ook Facebook die zich zou moeten houden aan de Children’s Online Privacy Protection Act,?een wet die bepaald dat er geen informatie van kinderen onder de dertien verzameld mag worden. Maar wie een beetje om zich heen kijkt op Facebook weet wel beter. Ook al zijn de regels dus beter, dan schiet de handhaving enorm tekort. Een treffende?quote uit het boek is dan ook: “Social media are the new public records“.

Marc wil zijn punt nog kracht bijzetten met wat cijfers.?De gemiddelde Amerikaan krijgt per jaar 1.462 gebruikersovereenkomsten?onder ogen, met gemiddeld 2.518 woorden per stuk. Als we die allemaal zouden moeten lezen, zou dat?76 volledige werkdagen?van ons leven kosten. Geen wonder dat de meeste mensen de Terms of Service (ToS) niet lezen.

Als voorbeeld schotelt Marc Goodman ons de user agreement?van LinkedIn even voor:

“You grant LinkedIn a nonexclusive, irrevocable, worldwide, perpetual, unlimited, assignable, sublicensable, fully paid up and royalty-free right to us to copy, prepare derivative works of, improve, distribute, publish, remove, retain, add, process, analyse, use and commercialize, in any way now known or in the future discovered, any information you provide, directly or indirectly to LinkedIn, including, but not limited to, any user generated content, ideas, concepts, techniques and/or data to the services, you submit to LinkedIn, without any further consent, notice and/or compensation to you or to any third parties. Any information you submit to us is at your own risk of loss.”

Daar kunt u het mee doen. Je kunt je data als eindgebruiker (of product) dus nooit meer terughalen, nooit een fout herstellen. Social Media partijen?kunnen je data in de meeste gevallen tot in lengte der dagen blijven gebruiken voor allerlei doeleinden. LinkedIn heeft zijn user agreement inmiddels iets aangepast, en maakte er na veel vragen zelfs onderstaand?filmpje over. Het filmpje doet overkomen alsof je zelf eigenaar bent (ben je in wettelijke zin ook), toch blijf?je onbeperkte toestemming (licenties) aan LinkedIn en derden geven over je persoonlijke gegevens?en zie die maar eens echt terug te halen. Dat is nu totaal nog?geen transparant proces, vandaar ook nieuwe Europese wetgeving?tav?het recht om vergeten te worden, maar ook de?interessante zaak die Max Schrems (na zijn eerdere ervaringen) nu samen met duizenden gebruikers?tegen?Facebook voert:

Om aan te tonen hoe belachelijk dit soort gebruikers overeenkomsten zijn, deed GameStation een experiment met een nog belachelijker statement:

“By placing an order via this GameStation Website on the first day of the fourth month of the year 2010 Anno Domini, you agree to grant us a non transferable option to claim, for now and for ever more, your immortal soul. Should we wish to exercise this option, you agree to surrender your immortal soul, and any claim you may have on it, within 5 (five) working days of receiving written notification from gamestation.co.uk or one of its duly authorisied minions.”?

7500 GameStation gebruikers verkochten op de dag van dit experiment hun ziel aan GameStation, terwijl ze er een product kochten. Terms of Service zijn echter geen geintje. Menige rechtszaak is door arme klanten verloren doordat de kleine lettertjes de social media partij -?of derden?- vrijwaarden van elke blaam. De privacy overeenkomst van Facebook verandert toch al elk half jaar en is inmiddels gegroeid van 1004 woorden (in 2005) tot 9300 woorden in 2014 (exclusief de links naar pagina’s met subvoorwaarden en overige condities). Facebook’s privacy overeenkomst is daarmee langer geworden dan de Amerikaanse grondwet! Toch spant Paypal de kroon met een gebruikersovereenkomst van 36.275 woorden… (langer dan Shakespeare’s Hamlet). Marc Goodman vergelijkt het wijzigen van deze voorwaarden met het (eenzijdig) wijzigen van de wetten, omdat deze datawetten bepalen wat ze met jouw data mogen doen en welke schamele rechten er dan voor jou overblijven.

En als je die gebruikersovereenkomst eenmaal gelezen hebt, ben je nog niet klaar. Op Facebook zijn maar liefst 170 privacy opties die je kunt instellen en tweaken, hoewel?de meeste mensen niet eens weten wat alles betekent. En al zou je uren besteden aan die instellingen, dan nog kan?een Facebook update van de Terms Of Service veel instellingen weer terugzetten op de?standaard instellingen; namelijk maximale openheid. Zo bepaalt je data dealer wat ze met jou kan doen. Jij bent immers allang verslaaft en zit vast?in hun web.

Ook Google heeft een vergaande terms of service overeenkomst. Als je bijvoorbeeld Google Docs of Google Drive gebruikt staat er?dat Google automatisch ook eigenaar wordt van die documenten. Lees maar:

“When you upload or otherwise submit content to our services, you give Google (and those we work with) a worldwide license to use, host, store, reproduce, modify, and create derivative works, such as those resulting from translations, adaptations or other changes and license to communicate, publish, publicly reform, publicly display and distribute such content.”

Het is maar goed?dat J.K. Rowling haar Harry Potter serie niet in Google Docs heeft geschreven! Anders waren haar wereldwijde rechten van het boek ook in handen van Google.

Jij bent het product

Gratis lijkt dus mooi, maar je betaald met je persoonsgegevens of je eigen content. Een treffende quote uit het boek is: “The most expensive things in life are free“. Dat is precies?waarom een gratis spelletje als Angry Birds?binnen korte tijd 9 miljard aan beurswaarde kan genereren. Apps zijn hele effectieve distributiesystemen voor persoonlijke gegevens aan adverteerders. Alleen al het downloaden van de Facebook app op een Android toestel (nog voor dat je je hebt aangemeld of de ToS hebt ondertekend) zorgt ervoor dat je mobiele telefoonnummer met Facebook is gedeeld. En de ‘Like’-knop (6 miljard clicks per dag)?werkt?net als internet cookies als een tracker die je gedrag ook op andere sites dan Facebook volgt. McAfee toonde aan dat 82% van de Android apps je internetverkeer volgen en maar liefst 80% je locatiegegevens doorgeven. Marc Goodman geeft voorbeeld na voorbeeld en verbaast zich over het feit dat deze markt zo ongereguleerd is. Hij vergelijkt het met de regulatie van nicotine (onze persoonsgegevens zijn de verslaving van big data brokers en adverteerders), en de grote waarschuwingen op sigarettenpakjes voor consumenten.

De 7 gouden W’s voor adverteerders

Hij haalt de 7 gouden W’s erbij (op een andere manier: ditmaal voor adverteerders) en stelt dat Google de strijd om de “Wat” vraag heeft gewonnen: zij weten “wat” mensen zoeken (Google Search die je zoekvraag zelfs aanvult omdat ze jou en anderen inmiddels al redelijk goed kennen). ?Facebook heeft nu de strijd gewonnen rondom de “Wie” vraag: het kent jou en je persoonlijke netwerk als geen ander. ?De “Waar” vraag is nu waar de strijd al een tijdje in is losgebarsten. Location based diensten (LBS) en bronnen via apps (oa ook Netflix), de smartphone en internetdingen maar ook infrastructuur (de Wifi bij de McDonald’s) zorgen voor veel nieuwe startups die hun drilboor al in de digitale goudmijn hebben gezet.

Voorbeelden van dergelijke nieuwe diensten zijn bijvoorbeeld dating apps als Tinder en Grindr, die miljoenen klanten op miljoenen locaties aan elkaar hebben verbonden. In 2012 lanceerde een Russische startup de app Girls Around Me?die gebruik maakte van Facebook en Foursquare check-ins. Als een digitale?radar kon je alle meisjes?in de buurt vinden en hun Facebook profielen checken. Met een druk op de knop kon je zien waar ze op school zaten, welke vakantie ze net hadden gehad en hun?voorkeuren (‘likes’) inzien. Met deze informatie zou je dus als wildvreemde op zo’n meisje af kunnen stappen en precies de juiste dingen kunnen zeggen. Handig, ook voor?mannen met minder fijne bedoelingen.

Een andere?datingapp?gaat nog verder. OkCupid?vraagt aanvullende gevoelige informatie, zoals hoeveel seksuele relaties je in het verleden hebt gehad, of je voor of juist tegen abortus bent, of je een vuurwapen hebt, of en hoe vaak je?alcohol of drugs gebruikt (legaal en ook illegaal). Allemaal om een zo goed mogelijke match voor je te vinden…

Social Media monitoring

leigh

Dat social media ook door andere partijen steeds beter in de gaten gehouden wordt, ontdekte Leigh Van Bryan toen hij vlak voor zijn reis vanuit Engeland naar de Verenigde Staten Twitterde:

destroy-america

Het woordje ‘destroy’?betekent onder zijn Britse vrienden iets anders dan wat DHS (Department of Homeland Security) ervan maakte. Toen hij op het vliegveld in Los Angeles aankwam werden hij en zijn 24 jarige reisgenote Emily Bunting door de bewapende douane in de boeien geslagen. Ze moesten 12 uur in een cel zitten met vermeende Mexicaanse drugsdealers. Hoewel ze hun Engelse slang nog probeerden uit?te leggen, mocht het niet baten en werd er door hun spullen gezocht, onder andere naar een schep. Een schep? Die schep zou te maken hebben met hun andere tweet die hun vakantieplannen weergaf en over ‘diggin’ Marylin Monroe up‘ ging (een verwijzing uit de serie Family Guy):

article-2093796-11859F7D000005DC-112_468x89

Na een nachtje in de cel werden ze op het vliegtuig per kerende?post naar Engeland teruggestuurd. Dag visas, dag vakantie…

Social media monitoring is allang niet?meer beperkt tot de DHS. In Amerika?zijn naast de inlichtingen ook de IRS (belastingdienst) en de immigratiedienst al in 2009 begonnen met social media monitoring programma’s. Onder andere om te zien wie er wel vaart bij uitkeringen en vermoedelijke fraudezaken. In dat jaar had telecomoperator Sprint een handig online politie portaal (website) gemaakt om de vele dataverzoeken?eenvoudiger af te handelen. Daarmee kon de politie zonder schriftelijk bevel alle telefoons van Sprint localiseren (‘pingen’). In dat jaar werd er 8 miljoen keer gebruik van gemaakt.?Ook scholen en overheden doen steeds vaker mee in het monitoren van social media data. UDiligence volgt social media accounts van studenten om ervoor te zorgen dat “de lokale atletiekclub niet door het gedrag van atleten in een slecht daglicht komt te staan”. Sommige scholen stellen het zelfs verplicht om de Facebook accounts met wachtwoord en al in te leveren. Ouders kunnen dan rustiger slapen.

Social data dealers

Marc Goodman constateert dat er maar weinig industrie?n zijn die hun klanten gebruikers noemen. Eigenlijk kent hij er maar twee: drugsdealers en de ICT industrie. Marc ziet veel overeenkomsten.

Want hoewel men schokkend reageerde op wat de NSA aan data verzamelde wil Marc ons ook wijzen op de echte datadealers. En dan bedoelt hij geen?hackers, maar gewoon de legale handel in persoonsgegevens. Neem bijvoorbeeld?Acxiom , die van meer dan 700 miljoen klanten gegevens verzamelde (van 96% van de Amerikaanse inwoners?hebben ze gegevens) en hiermee 50 triljoen data transacties per jaar verwerkt. Elk gebruikersprofiel bevat 1500 eigenschappen, zoals je ras, geslacht, telefoonnummer, type auto, opleidingsniveau, aantal kinderen, formaat huis, recente aankopen, leeftijd, gewicht, lengte, huwelijke status, politieke voorkeur, gezondheidstoestand, beroep, en of je links-of rechtshandig bent tot aan je?huisdieren. ‘Behavioural analysis’,?predictive targeting‘ en ‘premium proprietary behavioural?insights’ zijn de zaken?waar dit soort bedrijven dagelijks in handelen. Oftewel: ze proberen je door gedragsanalyse echt te begrijpen?en die kennis aan de hoogste bieder te verkopen. Want luiers?aanbieden aan een student heeft niet zoveel zin, maar brengt?veel geld in het laatje als je dat aan een zwangere huisvrouw aanbiedt.?Acxiom geeft je een unieke 13-cijferige code en stopt je in een van hun 70 clusters op basis van je gedrag en je sociodemografische eigenschappen. Sommige?data brokers houden ook gegevens bij over je medische toestand (bijv. AIDS of dementie) en?MEDbase200 verhandelde zelfs gegevens over slachtoffers van huiselijk geweld of verkrachtingen. OfficeMax stuurde een brief?naar een klant waarop?stond” Mike Seavy, dochter omgekomen in een auto-ongeluk”. Toen deze man (nog in rouw, want het feit klopte) het bedrijf om uitleg vroeg moest het bedrijf onder druk van NBC bekennen dat het het een foutje was. Die gegevens waren alleen?bedoeld voor derde partijen, niet voor klanten. Welke partij die gegevens kreeg wilde OfficeMax niet zeggen (bekijk het nieuwsitem).

Je?begint je misschien?af te vragen wat deze data brokers allemaal van je weten. Je komt het echter nooit te weten, daar heb je immers voor getekend in de gebruikersovereenkomst.?Er is nauwelijks?regulering van de markt van deze data dealers. Marc Goodman noemt het Kafkaiaans,?omdat het doet denken aan het?boek van Franz Kafka “Het proces” waarin een man veroordeeld wordt maar niet krijgt te horen wat er in het geheime dossier staat.?Deze?dataveillance maatschappij noemde voormalig vice-president Al Gore ook wel de “stalker economy” met verwijzingen naar diensten als SnapChat, die jongeren juist weer gebruiken om onder het toeziend oog van hun ouders weg te komen.

Van Big data wetenschap naar big data praktijk

Engelse onderzoekers bekeken de locaties van mobiele telefoongebruikers en kwamen erachter dat ze nauwkeurige voorspellingen konden doen: met twintig meter variatie voorspelden ze waar je de volgende dag (over 24 uur) zou zijn.

Het Gaydar onderzoek op Facebook gaf vervolgens goed weer dat je seksuele voorkeuren goed kunt voorspellen (78% betrouwbaar) op basis van je sociale netwerk. Bedenk daarbij wat dit betekent voor de 76 landen waar homoseksualiteit nog steeds onwettig is: Sudan. Iran, Yemen, Nigeria of Saudi Arabi? waar er zelfs de doodstraf op staat. Of denk aan Rusland die ook bekend staat om zijn homohaat, dat zichtbaar?via de?Russische Facebook variant?Vkontakte?gebeurt.

En een andere Facebook studie van 58.000 profielen?toonde aan dat je iemands IQ kan voorspellen, maar ook of ze emotioneel stabiel en misschien uit een gebroken gezin afkomstig waren. Predictive policing software maakt hier nu nog geen gebruik van, maar data brokers met?commerci?le doeleinden waarschijnlijk?al wel.

Zo zijn er al een aantal start-ups (zoals Lenddo) die je sociale netwerk informatie gebruiken om te bepalen of je kredietwaardig bent. Als je bevriend?bent met mensen die schulden hebben en je hebt er vaak contact mee verlies je punten. Want, zo zal men denken, als je vrienden op social media allemaal platzak zijn, zul jij niet veel beter zijn…

Big data bazen

Eric Schmidt (CEO van Google) heeft?zelf een van de beruchtste uitspraken gedaan: “If you have something that you don’t want anybody to know, maybe you shouldn’t be doing it in the first place” en kreeg bijval van Mark Zuckerberg die zeiprivacy is no longer the social norm” .

Zelfs Wolfgang Schmidt, destijds?hoofd van de Oost-Duitse inlichtingendienst?Stasi, reageerde op de onthullingen van Edward Snowden: “Dit zou onze droom geweest zijn”, en deed uit de doeken?dat?de Stasi destijds 40 telefoonlijnen tegelijk kon tappen en was verbaasd te horen dat de technologie het blijkbaar nu mogelijk maakt om alle telefoonlijnen en internet data tegelijkertijd en continu af te tappen.

Marc Goodman somt de problemen van de data brokers op en legt uit hoe gemakkelijk criminelen, maar ook bonafide partijen erbij kunnen, en stelt: “Als je niet de controle hebt over je eigen data, heb je niet de controle over je eigen levenslot.” In het volgende blog wordt nog duidelijker hoe social media informatie tot allerlei onveilige situaties leiden, en ronden we af met wat je er volgens Marc Goodman tegen kunt doen.

Laten we dit blogje eindigen met een onthullende parodie die goed weergeeft in wat voor gekke wereld we nu leven “CIA owns Facebook”:

 

IoT: Keecker

Oud-Google werknemer Pierre Lebeau is een crowdfundingcampagne gestart voor Keecker, een robot op wieltjes die met zijn ingebouwde projector alle andere schermen in huis overbodig wil maken.

Keecker is draadloos te besturen met een Android en iOS-app, maar kan ook zelf de omgeving scannen. Eens je huis in kaart is gebracht, kan de robot uit zichzelf naar aangewezen kamers toerollen. Daarna zijn ‘bijna alle’ Android-apps ermee op je muur, plafond of vloer te projecteren.

De projector zorgt samen met diens surround sound-systeem voor een portable entertainmentsysteem, zodat je niet meer omkomt in de draden. Maar dankzij diens ingebouwde camera is de robot ook in te zetten als digitale waakhond.

Inbrekers

Zo kan Keecker een waarschuwingssignaal naar je smartphone sturen zodra er bewegingen worden gedetecteerd in je huis, wanneer je er zelf niet bent. Vervolgens kun je via de app door de lens kijken of er iets niet pluis is. De camera is in combinatie met de speakers ook te gebruiken voor leukere doeleinden, zoals videochatten.

Er blijkt inmiddels al genoeg interesse in de robot om het project te verwezenlijken. Op?Kickstarter is het doel van 100.000 dollar al binnen enkele dagen behaald, en de campagne loopt nog een dikke maand. Keecker gaat omgerekend zo’n 3000 euro kosten, wanneer de robot lanceert in april van 2015.

https://www.kickstarter.com/projects/keecker/keecker-the-worlds-first-homepod

Bronnen: Keecker

De data detective: veel data van veel dingen

Misdaden voorspellen

?Big data? zijn grote dataverzamelingen. Door die slim te analyseren kunnen onderzoekers er wetmatigheden in ontdekken en op grond daarvan voorspellingen doen. Wereldwijd kijkt de politie met grote belangstelling naar de mogelijkheden van ?big data?, aldus het nieuwe boek van Smilda en De Vries. Door bijvoorbeeld misdaadgegevens te analyseren kun je misschien voorzien wie, waar je wanneer extra goed in de gaten zou moeten houden, omdat statistische berekeningen uitwijzen dat de kans op een misdrijf of overtreding onder soortgelijke omstandigheden in het verleden relatief groot is gebleken.

In Los Angeles gebruikt de politie bijvoorbeeld speciale software om misdaden te zien aankomen: PredPol. ?Deze software analyseert oude misdaadstatistieken en plot die op een kaart,? schrijven de auteurs. Heel handig, want ?zo kan de politie per gebiedje zien wat er daar allemaal is gebeurd en wat er vermoedelijk gaat gebeuren, waarbij zelfs de weersvoorspellingen worden meegewogen.? In een blinde proef bleek dat PredPol tot betere resultaten leidde dan wanneer agenten gebruik maakten van traditionele ?hotspotkaarten?: papieren stadsplattegronden waarop gekleurde naalden zijn geprikt om de locatie van eerdere misdrijven en overtredingen aan te geven. ?Niet alleen vonden er meer arrestaties plaats, maar er was vooral sprake van dalende misdaadcijfers. In het gebied dat door PredPol in Los Angeles wordt bestreken, daalde de misdaad met dertien procent. In Santa Cruz ging het aantal inbraken zelfs met 27 procent omlaag.? Dat is opmerkelijk, zeker omdat de politie in dat laatste gebied aardig onderbemand is: ?Hier zijn voor 60.000 inwoners ? en 150.000 in het hoogseizoen ? slechts 94 politiemensen beschikbaar, en geld voor meer personeel is er niet.? Het voorspellen van misdaden, ook wel ?predictive policing? genoemd zal volgens Smilda en De Vries daarom groot worden, ?want het scheelt mankracht en het is effectiever. Software als PredPol maakt het eenvoudiger om effici?nt te surveilleren. Niet meer blauw op straat, maar gerichter blauw op straat.?

Data verzamelen

Het gebruik van dit soort technieken zal niet tot Amerika beperkt zal blijven. In Nederland experimenteert de politie inmiddels ook met het gebruik van big data. ?De politie van Amsterdam werkt samen met onderzoekers van het Centrum Wiskunde & Informatica en de Vrije Universiteit Amsterdam aan een soortgelijk systeem om te voorspellen welke incidenten waar plaats gaan vinden en hoe laat. En ook TNO is samen met de Amsterdamse politie bezig om het ontwikkelde Criminaliteits Anticipatie Systeem (CAS) te optimaliseren.?

Om big data te kunnen analyseren, moet je ze natuurlijk wel hebben. ?In New York werkt de politie samen met Microsoft aan een zeer geavanceerde analysetool, het Domain Awareness System. Die analyseert straks de beelden van de meer dan drieduizend politiecamera?s in de stad.? Het doel van deze dataverzameling is niet zozeer om toekomstige misdaden te voorspellen, maar meer om die te kunnen oplossen: ?Gecombineerd met alle databases die de politie tot haar beschikking heeft wordt het bijvoorbeeld precies mogelijk na te gaan waar een verdachte auto in de weken voor een misdrijf is gesignaleerd.?

Aangegeven door Facebook

Volgens Smilda en De Vries kan het gebruik van dit soort voorspellingssoftware verrassende gevolgen hebben. Zeker omdat de politie niet de enige partij is die deze software gebruikt. Allerlei online dienstverleners gebruiken dit soort applicaties namelijk al. Ze houden hun gebruikers angstvallig in de gaten omdat ze liever niet het risico lopen om beschuldigd te worden van het verlenen van medewerking aan criminele praktijken. ?De meeste mensen weten het niet, maar bedrijven als Facebook werken al met big data en algoritmen om hun klanten te screenen. Schrijf je bijvoorbeeld altijd berichtjes aan meisjes van dertien jaar, en gebruik je ook het trefwoord ?seks? een beetje te vaak, dan kan Facebook jou als verdachte aanmerken en de politie waarschuwen.? Is dat zo erg? ?Dat een pedofiel wordt opgepakt zullen we allemaal niet zo erg vinden, maar wat als Facebook straks voorspellingen gaat doen over mogelijk drugsgebruik, of wie er straks allemaal naar alle waarschijnlijkheid mee zullen doen met nieuwe rellen in Londen?? Het punt is bovendien, aldus Smilda en De Vries, dat Facebook geen gerechtelijk bevel nodig heeft om priv?gegevens in te zien, in tegenstelling tot de politie. ?Straks worden we door Facebook bij de politie aangegeven voordat we ook maar iets hebben gedaan. Of een priv?detective koopt je data. Of je wordt op grond van de Nederlandse versie van PredPol staande gehouden terwijl je geheel onschuldig met een gereedschapskist door een buurt loopt waar statistisch op dat moment veel wordt ingebroken. Dan heb je als burger ineens veel uit te leggen.? Als we uitgaan van een dergelijk zwart scenario dan wordt het volgens Smilda en de Vries in de toekomst voor burgers opeens heel belangrijk om te weten hoe je kunt voorkomen dat je als ?verdacht? wordt aangemerkt. ?Heeft elke burger straks een app die hem adviseert om maar een blokje om te gaan, op basis van crimemaps met duizenden misdrijven, waarvan de analyses vrijelijk beschikbaar zijn??

Google Glass

Niet alleen big data maar ook technologie?n als Google Glass en verwante producten gaan een grote invloed hebben op ons leven, voorspellen Smilda en De Vries. ?Een Googlebril maakt foto?s en video?s van alles wat je doet, op elk moment.? Dat klinkt leuk, maar ?als iedereen dat gedachteloos doet, dan staat het web straks vol met beelden van mensen die daar helemaal nooit om hebben gevraagd.? Zeker niet omdat we in veel gevallen niet eens zullen weten dat we gefilmd zijn. ?Met Google Glass wordt je ? anders kunnen we het niet zeggen ? stiekem opgenomen. Iedereen wordt dus een wandelende surveillancecamera en alles wat we doen kan zomaar openbaar worden gemaakt, zonder dat we er erg in hebben.? Dat heeft overigens ook voordelen, aldus de auteurs. Zo zullen ooggetuigenverslagen objectiever worden. ?Er is nogal een verschil tussen het opgewonden verhaal van een getuige van een roofoverval en iemand die de video van zijn Google Glass aan de politie stuurt, met een haarscherpe registratie van de roof waarbij de overvallers je niet hebben zien filmen.? Ook zullen dankzij Google Glass onschuldigen in de toekomst misschien minder vaak achter de tralies verdwijnen: ?Omgekeerd zullen mensen Google Glass ook kunnen gebruiken om te bewijzen dat ze ergens waren.?

En wat als de politie zelf massaal Google Glass-achtige producten gaat dragen? ?Stel, je draagt als agent een Google Glass en je ziet iemand lopen waarvan je vermoedt dat hij een crimineel is. Dan roep je snel even alle recente gegevens over deze persoon op en projecteert die in je rechterooghoek.? Agenten krijgen zo niet alleen realtime toegang tot informatie die tot de aanhouding van criminelen kan leiden, ook het verzamelen van bewijs wordt eenvoudiger. Daarnaast kunnen diensten dit soort technologie gebruiken om op afstand een oogje in het zeil te houden: ?Het is een kwestie van tijd voordat andere eenheden mee kunnen kijken met wat een agent ziet op zijn of haar ?personal device?. Ze kunnen vervolgens real-time advies geven.?

Internet of things

Behalve Googlebrillen zullen agenten en burgers volgens Smilda en de Vries in de nabije toekomst ook andere draagbare technologie benutten: ?Draagbare minicomputers breken echt door. Ze zijn als een tweede huid en straks niet meer weg te denken uit het straatbeeld: Applehorloges, Nike+-schoenen en intelligente kleding. Burgers, agenten en criminelen zullen gebruikmaken van deze nieuwe mogelijkheden.? Ook vliegende minicomputers zullen in de toekomst volgens Smilda en De Vries vaker ingezet? worden: ?Minidrones met camera kunnen voor ons bijvoorbeeld kijken wat er om de hoek gebeurt.?

Onze wereld zal meer en meer vergeven worden van kleine apparaatjes met allerlei sensoren die van alles opslaan en online delen. Omdat ze zo handig zijn zullen consumenten ze met graagte gebruiken. Ze zullen daarbij hun best doen om hun privacy te beschermen, maar dat zal steeds ingewikkelder blijken: . Ze zullen niet alles willen delen. ?Veel informatie uit het Internet der Dingen zal echt niet door iedereen publiekelijk worden gedeeld. Niemand heeft er iets mee te maken hoeveel drank je in de koelkast hebt staan. Maar het is wel waarschijnlijk dat mensen deze informatie zullen delen in groepen waar zoiets er wel toe doet: een vriendengroep, de lokale sportclub of het gezin. Aangezien social media-diensten, zoals Facebook, deze meer persoonlijke informatie-uitwisseling ondersteunen, kunnen zij er ook over beschikken. Nu gebruiken ze deze vooral voor commerci?le toepassingen, zoals het relevanter maken van de aangeboden advertenties. Maar wie zegt dat andere toepassingen ? zoals veiligheid ? in de nabije toekomst niet ook mogelijk worden?? Als dat gebeurt zullen politiediensten in de toekomst toegang hebben tot een onwaarschijnlijk hoeveelheid informatie. Ze zullen in de toekomst aan Google of Facebook bijvoorbeeld kunnen vragen: ?Wie was er om acht uur vanochtend in de buurt van een bepaald plaats delict en heeft op dat moment foto?s gemaakt??

Big Brother?

Allerlei technologische ontwikkelingen zullen in de toekomst niet alleen leiden tot verbeterde opsporing, maar ook tot allerlei privacyproblemen. Om dat duidelijk te maken citeren de auteurs de Amerikaanse ict-expert Raj Goel: ?Niet Big Brother, maar een samenleving vol Little Sisters moeten we vrezen. We leven niet in een maatschappij waarin ??n oog iedereen in de gaten houdt, maar waarin miljarden ogen elkaar in toenemende mate bespioneren. Dat is een controlesysteem dat zelfs George Orwell niet had kunnen bedenken.?

Bron:??Jolein de Rooij

Burgers filmen politieoptreden steeds vaker. En agenten ook.

Het heeft wat weg van Robocop, maar de Amerikaanse politie gebruikt al een tijdje bodycams zoals de Golden i-Police pro of de Axon Flex?van Taser. Een wandelende surveillancecamera, zoals de nieuwste Silicon Valley robot Knightscope die 90 terabytes aan data opslaat, maar dan van vlees en bloed.

De Belgische politievakbond Sypol.be pleitte afgelopen jaar nogmaals voor het invoeren van de bodycam na het Marollen incident, waarin een agent na een waarschuwingsschot een man doodschoot. Er volgde onderzoek of de agent uit wettige zelfverdediging handelde. Een bodycam is een kleine camera die op de pet of schouder van de politieman wordt gemonteerd. Ook de Google Glass (bril) is een voorbeeld van een dergelijke camera.

“Door gebruik te maken van deze bodycams krijgt men onmiddellijk na een voorval de juiste weergave van wat zich heeft voorgedaan”, zegt Ruddy Callewaert van Sypol.be. “Vele discussies en vraagtekens zullen zichzelf oplossen. Ook zou er veel minder moeten worden ge?nvesteerd in uitvoerige en soms langdurige onderzoeken, verhoren, tijd- en kostenrovende wedersamenstellingen en dure aanstelling van wapendeskundigen.”

De bodycam registreert ook de bevelen die de politieman de verdachte mogelijk nog heeft kunnen geven. “Zeer nuttig is ook dat alles kan worden gevolgd vanuit de controlekamer waardoor er vlugger versterking kan worden aangevoerd.” Volgens Callewaert kunnen door de aankoop van 1.000 bodycams (aankoopprijs vanaf 500 euro) al heel wat – vooral grote zones – worden uitgerust met meerdere bodycams”.

boyarmour

De liberale politievakbond VSOA is tegen het voorstel over de bodycam. De vakbond vreest dat niet de aanleiding voor het politieoptreden gefilmd zal worden, maar dat alle aandacht zal gaan naar het politieoptreden zelf.

Ook de Nederlandse politievakbond ACP is tegen dergelijke transparantie, terwijl de bodycam in Amerika al een tijdje enthousiast gebruikt wordt. Voorzitter Gerrit van der Kamp van de ACP vreest dat de camerabeelden ook tegen de agent gebruikt kunnen worden. Ook het Nederlandse kabinet heeft besloten om dit soort systemen niet in te voeren, omdat het de veiligheid niet vergroot. Dat terwijl steeds meer burgers juist zelf hun aanhouding of politieoptreden filmen, wat online in veel gevallen discussies oplevert over normen en waarden. Je kunt als burger op elke willekeurige smartphone natuurlijk gewoon een filmpje opnemen, maar er zijn zelfs speciale apps voor met een aantal handige features zoals de ACLU (American Civil Liberty Union) “Police Accountability”-app die speciaal is ontwikkeld om de rechten van de burger te ondersteunen. Bijvoorbeeld bij een staandehouding.

Een voorbeeldje uit Nederland waar jongeren opnames?maken van hun?schermutseling met agenten met wapenstok. Na beledigingen en vernieling maken ze een filmpje over het gebruik van de politieknuppel. Echte commotie blijft uit.

Wel was er veel commotie over de agent die een dronken zwerver schopte in Rotterdam op 17 juni 2012. Het haalde nationale pers.?Het filmpje uit 17 juni 2012 toont hoe een Politieagente in Rotterdam-Zuid een dronken Poolse man schopt. Hoewel hij wel vaker ruzie zou zoeken met buurtbewoners zou hij zich volgens getuigen niet agressief hebben gedragen. Hij heeft die zondag de hele dag voor de deur van de winkel gelegen en de agenten grepen in. Volgens zowel de poltiewoordvoerder als getuigen is de man eerst door agenten met pepperspray bespoten. Volgens getuigen heeft de mannelijke agent daarna met een wapenstok op de man geslagen. Vlak daarna werd dit filmpje geschoten waarop te zien is hoe de agente de man schopt.?De agente en haar collega zitten een paar dagen later ‘ziek thuis’ maar zijn niet geschorst. De Poolse man heeft bij de politie aangifte tegen de agente gedaan, maar het OM heeft besloten dat een onafhankelijk rechter de situatie niet hoeft te beoordelen en vervolgt de agente niet. Volgens het OM handelde de agente zoals het hoort en wat betreft het politiekorps kunnen ze hun werk gewoon hervatten.

Een Australische fietser?filmde 45 seconden?van ?zijn aanhouding met een agent die verhit reageert op zijn opmerkingen, wat leidt tot commotie op het web. Duizenden mensen reageren en de de politie van Perth stelde onder druk van de media en het publiek een onderzoek in naar het filmpje en de agent.

Veel heftiger is natuurlijk het bekende filmpje waarin Rodney King in elkaar werd geschopt. Deze Amerikaan, die overigens kort geleden overleed, werd in 1991 uit zijn auto getrokken en flink in elkaar getrapt toen hij?weerloos op de grond lag. Een aantal agenten dat hierbij betrokken was is uiteindelijk veroordeeld tot een gevangenisstraf.

Police brutality“, ofwel excessief geweld of intimidatie bij een politieoptreden zal steeds vaker van?beeld en geluid?worden voorzien, aangevuld met informatie van getuigen of de politie zelf zodat iedereen kan oordelen. Maar hetzelfde gedrag bij burgers dat over de schreef gaat kan beoordeeld worden door een online menigte.

De politie tikte de VTM in Belgi? op de vingers voor de liveverslaggeving van de arrestatie van Salah Abdeslam na de aanslagen in Brussel. De aanwezigheid van de nieuwsploeg had levens in gevaar kunnen brengen. “Is een scoop een mensenleven waard? En ook voor de journaliste was het daar gevaarlijk.”

Ken je meer voorbeelden van online commotie doordat burgers de politie filmden? Of juist andersom: de politie die burgers filmde, met een verhit debat over het filmen of het handelend optreden van burger(s) danwel politie? Laat het ons weten door hieronder te reageren.

Filmende burgers en de politie: een onderzoek

Embedded image permalink

Hieronder vind je het onderzoek naar filmende burgers en de politie.?In dit onderzoek is gekeken naar de videofunctie die op veel gsm’s tegenwoordig standaard aanwezig is. Aan de hand van een aantal concrete voorbeelden is gekeken in welke situaties politiemensen door burgers worden gefilmd tijdens hun werk.

Dit kunnen beeldopnamen zijn van incidenten, overlast of geweldsituaties en mogelijk een bijdrage leveren aan de opsporings- en handhavingstaken van de politie. Tegelijkertijd biedt het de mogelijkheid het handelen van individuele politiemensen op haast ieder willekeurig moment en in iedere situatie vast te leggen. Vaak worden dergelijke beelden verspreid via social media of vinden zij hun weg naar videowebsites zoals YouTube, nieuwssites, weblogs, televisieprogramma?s en andere media. Al meer dan eens leidde dat tot flink maatschappelijk en soms ook politiek debat.

Dit onderzoek had tot doel handreikingen te bieden aan de politie over de wijze waarop korpsen en politiemensen kunnen omgaan met beelden die burgers maken met hun mobiele telefoon. Dit in relatie tot het politiewerk ?n het het imago van de politie.

En ten slotte nog een “law enforcement tech panel” uit september 2014 met diverse experts (Seattle Surf Incubator event):

Bronnen:?De Morgen,?NOS,?GeenStijl

Google Person Finder

Google lanceert Person Finder voor Japan

Google Person Finder werd ontwikkeld na de grote aardbeving in Ha?ti in januari 2010. De site is gebaseerd op het Katrina PeopleFinder Project dat werd opgezet door ruim 4000 vrijwilligers na orkaan Katrina. De Amerikaanse regering had hierom gevraagd omdat het zich grote zorgen maakte over de wirwar aan lijsten met vermisten die in omloop waren. Google heeft dit project in 2010 overgenomen.

Doel is het om mensen te helpen weer in contact te komen met vrienden en familie. Na de grote Japanse tsunami werden meer dan 600.000 personen ingevoerd. De Person Finder dienst kan op een mobiele telefoon worden gebruikt, maar ook via een website worden geraadpleegd. Ontwikkelaars kunnen de code eenvoudig opnemen op een website. Gebruikers van de People Finder kunnen de data ook lokaal opslaan of exporteren en dan vergelijken met een hun eigen bestaande database.

De Googe Person Finder dienst maakt onderdeel uit van Google.org, de filantropische organisatie van Google. De zoekgigant gebruikt jaarlijks ??n procent van de winst voor goede doelen. Zo houdt Google.org zichonder meer bezig met goedkope energie en het ondersteunen van kleine bedrijven, maar probeert ze ook tijdens grote rampen zoals de aardbeving in Turkije hulp te bieden.

Gebruikers kunnen via de site aangeven dat iemand vermist is door een mini-dossier met personalia aan te maken, tevens kan er een persoonlijke oproep of een foto aan toe worden gevoegd. Als iemand informatie over een vermist persoon heeft kan hij/zij hier vervolgens op reageren. Ook de vermisten zelf kunnen aangeven waar ze zich bevinden. Als de ramp onder controle is en de meeste vermisten gevonden zijn worden de gegevens weer verwijderd en wordt de site weer offline gehaald. De site is namelijk alleen online als er ook daadwerkelijk een ramp is geweest.

Google Person Finder

Ook tijdens de aanslag bij de Boston Marathon werd?Google People Finder gebruikt en konden mensen zien of hun bekenden zich al hadden?gemeld. De Boston Globe heeft daar ook een Google Docs document gemaakt waar mensen plaats bieden aan gestrande mensen om te overnachten. En ook het Amerikaanse Rode Kruis bood?een vergelijkbare tool voor het vinden van bekenden.

De site werd onder meer ingezet bij de volgende rampen:

Bronnen: Wikipedia, Google Person Finder

 

RSS aggregatie tools

rssReally Simple Syndication (eenvoudige gelijktijdige publicatie), meestal afgekort tot RSS, is een familie van webfeedformaten.?RSS wordt vooral gebruikt bij weblogs, fora of nieuwssites om telkens op de hoogte te kunnen zijn van het laatste artikel/nieuws. RSS-feeds (XML-bestanden) worden in de regel gegenereerd door de publicatiesoftware, zoals WordPress, van degene die een website, blog of forum onderhoudt. Maar deze vorm van publiceren is niet louter voorbehouden aan webloggers. Ook grote webuitgaven als De Telegraaf, De Volkskrant, Trouw, Washington Post en New York Times publiceren hun kopij behalve in HTML ook in RSS.

RSS-feeds zijn te lezen met speciale RSS-lezers (zoals Feedly), maar kunnen ook op speciale websites worden gelezen (zoals NetVibes). De meeste grote browsers ondersteunen RSS, zo bevat de Safari-browser van Apple sinds 2005 een ingebouwde RSS-lezer. Ook voor de smartphones zijn RSS-lezers te verkrijgen.

RSS helpt iedere opsporingsambtenaar met het volgen van belangrijke sites. De informatie komt automatisch naar hem toe zonder zelf naar de site te hoeven surfen. De nieuwste RSS-readers zijn ge?ntegreerd in bestaande startpagina?s. De politie Utrecht heeft twee van die bestaande startpagina?s gemaakt (Netvibes en iGoogle). Tot op heden heeft dit nog geen bijdrage geleverd aan een concreet opsporingsonderzoek. Wel helpt het de individuele medewerker door op de hoogte te blijven rondom een bepaald onderwerp.

RSS in plain English:

Google (Plus)

Illustration by Mark Alan Stamaty

Google, veruit de grootste zoekmachine ter wereld, bouwt aan een imperium dat ongekende informatie bevat. Alleen in Nederland wordt al bijna 95 procent van alle zoekopdrachten uitgevoerd met Google. Google weet meer over zijn gebruikers dan de gebruikers zelf ooit kunnen vermoeden. Google weet wat we doen, zelfs wat we denken. Maar er is ook: Google Earth, dat satellietbeelden van elke uithoek op aarde toont, e-mailservice G- mail, chat-dienst Google Talk en Blogger voor internetdagboeken, Google Books zoekt digitale boeken en Google Nieuws. En de nieuwste ontwikkeling is Google Plus waar ook gezichtsherkenning software in zit verwerkt. Op internet laten we vanalles zien over onszelf en de reikwijdte ervan is gigantisch.
Dat lijkt op het eerste oog een zegen voor de internetter. De zoekmachine van Google speelt de politie in de kaart bij de opsporing van criminelen. Rechercheurs maken dankbaar gebruik van de informatie die de gezochte verdachten vaak zelf openbaar maken op de digitale snelweg. Door het combineren van hun informatie met die van politiesystemen kan de politie met behulp van Google heel veel van je achterhalen: je identiteit, maar nog veel meer. Vooral trefwoorden zijn uitermate privacygevoelig. Hieronder wordt een rechtszaak uit Amerika beschreven waarin de rol van Google een prominente plaats heeft in een opsporingsonderzoek.

Rond 03:45 op 24 maart, maakt iemand in Fort Lauderdale, Florida, gebruik van een mobiele telefoon en typt in Google Search “chemicals to passout a person.” Daarna zocht deze persoon op ?Ask.com naar “mensen flauw laten vallen.” Daarna weer op Google: op ?”manieren om mensen te doden in hun slaap ‘,’ hoe je iemand verstikt,” en “hoe iemand te vergiftigen.”

De telefoon was van de 23-jarige Nicole. Later die ochtend heeft zij volgens de politie samen met haar vriend de 19-jarige Juliana gewurgd?toen ze daar allen sliepen in hun appartement. De Google-zoekopdrachten, samen met belastende tekstberichten?tussen Nicole en haar vriend, kwamen aan het licht toen de politie de dood van het slachtoffer onderzochten. Maar wat als de politie gewaarschuwd had kunnen worden voor de verdacht klinkende zoekopdrachten? Zouden ze met spoed naar het appartement gegaan kunnen zijn om het leven van het meisje te redden?

In Minority Report, gebruikt de politie paranormaal begaafde mutanten om moorden te voorspellen voordat ze gebeuren en de toekomstige moordenaars te arresteren. Deze paranormaal begaafde mutanten zijn fantasie, maar als hoe vaker we horen over gevallen waarin mensen hun misdaden Googlen?voordat ze deze begaan is het concept van een politie “pre-crime” unit misschien niet meer zo vergezocht. Interessant wordt het als het gebruiken van zoekopdrachten op het web legaal wordt om op deze manier moorden te kunnen voorspellen.

Minority Report trailer

De politie maakt reeds gebruik van andere soorten gegevens om te anticiperen op misdaden. Politiediensten in Chicago, Los Angeles en Santa Cruz, Californi?, hebben ge?xperimenteerd met “predictive policing“, waarin computeralgoritmes enorme hoeveelheden van criminaliteitsgegevens scannen om te voorspellen waar en wanneer misdaden waarschijnlijk zijn. Daarin is nog een lange weg te gaan, maar het lijkt al redelijk overeenkomstig met het gedachtegoed van de pre-cognitie van Minority Report. Het werkt nu alleen nog voor relatief voorspelbare misdrijven zoals inbraak of autodiefstal, en het zegt niets over mogelijke beramingen.

Uitzending op de Amerikaanse TV over Predective Policing

In de zaak van Casey Anthony vertelden de openbare aanklagers aan de jury dat ze Anthony’s computer doorzochten en 84 zoekopdrachten vonden over “chloroform” in haar browser geschiedenis. Het ?bevestigende hun theorie dat Anthony de chemische stof had gebruikt om daarmee?haar 2 jarige dochter Caylee te doden. (Anthony werd vrijgesproken van de moord, en later bleek dat op het trefwoord slechts eenmaal was gezocht-en Casey Anthony’s moeder kwam in beeld?om te zeggen dat zij degene was die ernaar gezocht had. Ze zei dat ze probeerde te zoeken op “chlorofyl “om te zien of plantaardig materiaal gevaarlijk voor haar hond was om te eten.

En Google heeft meer diensten die bijdragen aan opsporing, zoals Google Street View:

En dan nog de nieuwste telg: Google Plus (+). Deze wordt nu nog niet veel gebruikt. Slechts een 18 tal korpsen in de USA gebruiken het op moment van dit schrijven, zoals de Cambridge Police.?Google lanceerde Google+ in 2011. De lancering werd door verschillende experts gezien als een poging om de dominante positie van Facebook aan te vallen. Er zijn meer dan 500 miljoen mensen aangemeld op Google+, waarmee Google+ het op ??n na grootste?sociale medium?is

Google+ heeft ook een groep video-chat functie genaamd Spots en?groepsSMS functie genaamd Huddle of Hangout. Sparks is de?Google+ nieuws aggregator die gebruikers in staat stelt op specifieke?onderwerpen nieuws te volgen. ?Het cre?ren van Cirkels (kringen) in Google+ laat de politie diverse doelgroepen bedienen?en gerichte inhoud delen met die groepen. Zo zijn er?Cirkels voor buurtwacht groepen, groepen van de politie academie?of andere belangengroepen in de?gemeenschap.

Hoewel het nog relatief nieuw is, heeft de IACP al een mooie handreiking gemaakt: