Tagarchief: Universiteit

Ben je altijd een held als je de politie helpt?

Geef een reactie

Burgers gedragen zich vaak – gevraagd of ongevraagd – als politieagent of rechercheur en helpen bij opsporingen met tips, getuigenissen en bewijs. Een goede zaak, maar er kunnen hierbij ook gevaarlijke situaties ontstaan. Sven Brinkhoff stelt in zijn minicollege aan de orde waar de grens voor burgers ligt en wanneer hun taak volbracht is.

Mr. Sven Brinkhoff, universitair hoofddocent Strafrecht, verbonden aan de faculteit Cultuur- en rechtswetenschappen hield op woensdag 26 juni 2019 om 16.00 uur het perroncollege ‘Ben je altijd een held als je de politie helpt?’ op Centraal Station Rotterdam. Dit live college vond plaats in het kader van de tweede ronde van de perroncolleges van de Open Universiteit.

Het komt steeds vaker voor, burgers die zich opwerpen als een soort Sherlock Holmes voor de politie. Buurten die hun eigen wijk bewaken, wandelaars op zoek naar slachtoffers van geweld en winkeliers die dieven met portret op Facebook posten. Burgeropsporing ontstaat vanuit alle hoeken van de samenleving. Maar waardoor ontstaat deze beweging eigenlijk? Sven Brinkhoff, universitair hoofddocent strafrecht aan de Open Universiteit, vertelt in dit college over het nut, de risico’s en de noodzaak van helpende burgers.

‘De opkomst van burgerparticipatie op het gebied van strafrecht komt deels voort uit onvrede met het feit dat de politie te weinig capaciteit heeft om alle zaken in behandeling te nemen. Gebeurtenissen zoals fietsendiefstal en inbraken, maar ook complexere zaken waarin weinig aanwijzingen zijn, blijven daardoor vaak op de plank liggen. En daarnaast kan de officier van justitie gebruikmaken van het opportuniteitsbeginsel: hij hoeft niet elke zaak die aangebracht wordt te vervolgen.’

Citizen Science als hulpmiddel voor politie

Aan de andere kant maakt de politie al van oudsher gebruik van tips en getuigenissen om criminelen te achterhalen. Wanneer je getuige bent van een incident dat niet in de haak is, ben je zelfs verplicht dit te melden bij de politie. ‘Daar draait de grote bulk op. Natuurlijk heeft de politie ook andere middelen om bewijs te verzamelen, zoals het afluisteren van telefoongesprekken, maar in het strafrecht is er meestal een slachtoffer waardoor getuigenissen en tips heel belangrijk zijn. Denk maar aan een programma als Opsporing verzocht.’ De laatste jaren neemt Citizen Science een ware vlucht. ‘Wetenschappers doen steeds vaker een beroep op burgers bij hun onderzoeksprojecten – denk aan digitalisering van archieven, het in kaart brengen van dialecten, bodemdiertjes tellen of gegevens over fijnstof verzamelen. In opsporing van strafbare feiten vragen we nu ook veel meer aan burgers, bijvoorbeeld om expertise die de politie soms zelf niet heeft, onder andere bij het opsporen van internetcriminaliteit. Of om extra capaciteit te realiseren wanneer dit nodig is, zoals bij grootschalige zoekacties.’ Een goed voorbeeld hiervan is Burgernet, dat via sms signalementen van gezochte personen of auto’s naar deelnemende burgers stuurt. ‘De nieuwe Mijn onderzoek app, waar vanaf juni mee geëxperimenteerd wordt, stelt burgers zelfs in staat om bewijs te verzamelen, met informatie over hoe je dit het beste kan doen.’

Zelf op zoek

Veelal ontstaat burgeropsporing echter op eigen houtje door burgers die geraakt zijn door een misdaad, of wanneer ze een delict willen voorkomen of oplossen. ‘Bijvoorbeeld in de vorm van buurtapps om de wijk veilig te houden. Of met social media: door een foto van een winkeldief te posten op Facebook in de hoop de dader te identificeren,’ vertelt Brinkhoff. ‘Daarnaast zijn er privédetectives die worden ingehuurd om een zaak op te lossen en initiatieven als Bellingcat, een digitaal collectief dat voorop liep in de onthullingen rondom de MH17. Zij kunnen samenwerken met overheden, maar onderzoeken veelal zaken op eigen initiatief vanuit hun expertise.’

Betrouwbaar bewijsmateriaal

Burgeropsporing kan de politie waardevolle informatie opleveren, maar er kleven ook risico’s aan. ‘Doordat burgers geen opleiding hebben gehad om bewijs te verzamelen bestaat de kans dat zij dit beschadigen, denk aan het besmetten van sporenmateriaal. Of dat ze het niet op de juiste manier verkrijgen; bijvoorbeeld door uitlokking. Denk maar aan het YouTubekanaal Pedojagers, waarbij burgers probeerden pedofielen te lokken en op heterdaad te betrappen. Daar maakt een advocaat in de rechtszaal gehakt van.’ De vraag is dan ook in hoeverre bewijsmateriaal van burgers uiteindelijk wordt toegelaten door de rechter. Wordt dit bewijs wel betrouwbaar geacht? Aan de andere kant maakt de politie soms dankbaar gebruik van dit materiaal om een dader te achterhalen. ‘Omdat burgers zich niet aan allerlei richtlijnen hoeven te houden, wordt er bijvoorbeeld makkelijker DNA-materiaal van mogelijke daders verkregen. Het is wel zo dat de politie dit alleen mag gebruiken als zij er geen weet van heeft; als zij de burger er niet toe heeft aangezet om op die manier informatie te verzamelen.’

Eigen rechter spelen

Veruit het grootste risico is dat van burgers die eigen rechter spelen. ‘Wanneer een burger meewerkt en bewijsmateriaal verzamelt, dan moet de politie dit natuurlijk wel serieus oppakken. Doet zij dat niet, dan bestaat de kans dat er nog meer onvrede ontstaat en kan de burger ervoor kiezen om het recht in eigen hand te nemen. En dat kan weer tot geweld leiden. Voorbeeld hiervan is een zaak waarin een vader ontdekt dat zijn dochter gegroomd wordt en hij de dader vervolgens bewerkt met een knuppel. Of een zaak uit Venlo, waarbij een vader en zijn zoons een gezin bijna doodsloegen omdat ze dachten dat een van hen was betrokken bij een inbraak.’ Maar ook kleinere vergrijpen als naming en shaming op social media vallen hieronder. ‘Het is dan aan de politie om deze ‘eigen rechters’ terug te fluiten of te vervolgen, zoals in de zaak van Willeke Dost is gebeurd waarbij een burger werd vastgezet voor opruiing. Het strafrecht biedt regels om burgers te beschermen. Bij eigenrichting, het recht in eigen hand nemen, zijn die er echter niet. Je loopt de kans bedreigd te worden of erger. Wanneer we allemaal rechter gaan spelen gaan we feitelijk terug naar de middeleeuwen, toen er nog geen politie was.’

Wat mag dan wél en wat mag niet?

Er ligt bij de overheid een belangrijke taak om burgers voor te lichten over de kaders van burgerparticipatie in het strafrecht. Stel, je betrapt een winkeldief, wat mag je dan doen? ‘In het wetboek van strafrecht is er weinig vastgelegd over wat burgers mogen doen, maar zij hebben in ieder geval het recht van ‘aanhouden op heterdaad’ en ‘zelfverdediging bij noodweer’. Je mag bijvoorbeeld iemand die je ziet stelen aanhouden en deze persoon vasthouden tot de politie er is. Rent de winkeldief weg, dan mag je hem niet zomaar neerslaan. Je mag hem wel tegenhouden. Pas wanneer jij vervolgens wordt aangevallen, mag je jezelf verdedigen. Dan is het noodweer. Maar je mag geen excessief geweld gebruiken. Of daar sprake van is wordt naderhand pas beoordeeld door de rechter.’ En opnames maken, mag dat? ‘Ja, dat mag. Je mag ze natuurlijk niet op Facebook zetten, maar wel naar de politie sturen. In de zaak Holleeder, waarin zus Astrid in het geheim opnamen maakte van de gesprekken met haar broer Willem, kan dit soort bewijs mogelijk wel worden toegelaten.’

Leer meer over burgeropsporing

In dit college heb je meer geleerd over het nut en de noodzaak van burgerhulp bij het oplossen van misdrijven. Er wordt gebruik gemaakt van Citizen Science om verdachten op het spoor te komen, door getuigenissen en tips, of door bewijs te verzamelen en aan te reiken. Ook vanuit de burger zelf wordt er steeds meer actie ondernomen, van kleinschalige zoektochten tot grote opsporingsinitiatieven. Tegen de voordelen van burgeropsporing moeten ook de risico’s afgezet worden. Bijvoorbeeld het beschadigen van bewijs of eigen rechter spelen. Het is belangrijk dat de overheid investeert in goede voorlichting en dat eigenrichting zoveel mogelijk wordt voorkomen. Hoewel de politie niet kan zónder hulp van burgers, ben je dus niet altijd een held als je helpt bij opsporing.

Over de perroncolleges

Om haar wetenschappelijke kennis te delen heeft de Open Universiteit gratis mini ‘perroncolleges’ ontwikkeld. Op digitale schermen op de perrons van grote stations in Nederland worden video-animaties getoond die prikkelende, actuele (wetenschappelijke) vragen behandelen. Vragen afkomstig uit onze samenleving. Wie wordt niet geconfronteerd met foto’s op social media? Of met de plastic verpakkingen van etenswaren? Wellicht ben je ook wel eens door collega’s buitengesloten op het werk. De Open Universiteit doet onderzoek naar deze vraagstukken en neemt de reiziger in het perroncollege mee in het probleem en de zoektocht naar oplossingen.

De campagne ‘Perroncollege’ is in mei 2019 uitgeroepen tot de beste creatieve Digital Out-of-Home uitvoering tijdens de FEPE International Annual Awards 2019 in Dubai voor beste Creative Digital Execution.

Bron: Open Universiteit

Man and machine: Partners in (preventing) crime?

Geef een reactie

Onderzoek van Martijn Wessels laat zien hoe politiemensen met artificial intelligence samenwerken binnen de politieorganisatie. Hij heeft daarbij als casus het werken met het predictive policing systeem CAS onderzocht. Hieronder de samenvatting van het onderzoek en de resultaten en het volledige rapport.?

Politieorganisaties over de hele wereld maken steeds meer gebruik van algoritmes die hen helpen om tijdruimtelijke voorspellingen te maken van waar en wanneer criminaliteit de grootste kans heeft om plaats te vinden in de toekomst. Rondom dit zogenaamde predictive policing heerst veel controverse en scepsis. Allereerst wordt eraan getwijfeld in hoeverre deze vorm van politievoering inderdaad leidt tot een verbetering van de effectiviteit en effici?ntie van de politie, aangezien empirisch bewijs schaars is en het lastig is om het effect van predictive policing methoden te isoleren. Daarnaast worden er ook ethische bezwaren aan het gebruik van algoritmen genoemd. Er wordt gesteld dat dergelijke algoritmen niet transparant zijn en het gebruik ervan wellicht kan leiden tot de profilering en stigmatisatie van bevolkingsgroepen. Wat er echter ontbreekt in dit wetenschappelijke debat is hoe politieprofessionals momenteel omgaan met dergelijke algoritmen. Dit is van groot belang voor de evaluatie van deze vorm van politievoering omdat menselijk handelen uiteindelijk bepaalt in hoeverre de (eventuele) onbedoelde consequenties van predictive policing tot uiting kunnen komen.

Om het debat rondom predictive policing te voorzien van context is de Nederlandse politieorganisatie bestudeerd om inzichtelijk te maken hoe een dergelijk algoritme (het Criminaliteitsanticipatiesysteem; CAS) wordt gebruikt. Binnen de Nederlandse Politie hebben de zogenaamde intelligence specialisten de taak om de agenten op straat te adviseren in hun handelen. Hiervoor kunnen zij gebruik maken van een aantal informatiesystemen, waaronder CAS. Vandaar dat de werkwijze van deze functiegroep binnen een veiligheidsregio in Nederland is bestudeerd. In dit onderzoek is gekeken naar de organisatiestructuren die het gebruik van CAS be?nvloeden, maar ook naar de consequenties die het gebruik van CAS heeft voor de politieorganisatie. Voor deze studie is bewust gekozen om onderzoek te verrichten binnen een regio die al een langere tijd gebruik maakt van CAS.

De hoofdvraag die centraal staat in het onderzoek luidt:

Hoe en in hoeverre gebruiken de intelligence specialisten van de Nationale Politie het Criminaliteitsanticipatiesysteem en interacteren daarbij met bestaande organisatiestructuren?

Orlikowski?s (2000) theorie van technologies-in-practice is gebruikt om te bestuderen hoe technologie wordt gebruikt binnen een organisationele context. Deze practice lens gaat ervan uit dat de manier waarop technologie wordt gebruikt wordt be?nvloed door bestaande organisatiestructuren, maar dat tegelijkertijd diezelfde organisatiestructuren worden be?nvloed door het technologiegebruik. Het model van Orlikowski (2000) is aangepast voor dit onderzoek zodat dit geschikter is voor het bestuderen van het gebruik van algoritmes. Algoritmes verschillen namelijk van traditionele informatiesystemen omdat het gebruik van algoritmes ook vraagt om de evaluatie van de output van het systeem: de verwachtingen van CAS dienen te worden vertrouwd alvorens de intelligence specialisten dit systeem ook echt betrekken in hun werk. Deze notie is daarom toegevoegd aan het analytische model van Orlikowski (2000), wat heeft geresulteerd in een aangepaste analytische lens: de algorithm in practice lens.

Middels een combinatie van semigestructureerde interviews en de analyse van beleidsdocumenten is onderzocht hoe de intelligencespecialisten gebruik maken van CAS en hoe dit gebruik wordt be?nvloed door organisatiestructuren. De eerste structuur die wordt herkend is de trend van de Nederlandse politie richting informatie-gestuurde politievoering. De politie heeft namelijk voor ogen om het gebruik van informatie en data een steeds belangrijkere rol te geven en probeert ook haar organisatieprocessen hieraan aan te passen. Dit heeft ogenschijnlijk geleid tot een verdere standaardisatie van het werk van de intelligence specialisten en een centrale rol van deze functiegroep in het politieproces, waarin de intelligencespecialisten uitgebreid contact hebben met verschillende partijen binnen de politie, waaronder de agenten op straat. Dit is dan ook de tweede
organisatiestructuur die invloed heeft op het gebruik van CAS: de behoeften van de agenten op straat. De intelligence specialisten lijken zeer gericht te zijn op de wensen en (informatie)behoeften van de agenten op straat, waardoor er een continue wisselwerking bestaat tussen beide partijen.

De normen van de intelligence specialisten lijken daarbij sterk te worden be?nvloed door de trend richting het informatie-gestuurde werken ?n door de behoeften van de straatagenten. De normen van de intelligence specialisten worden voornamelijk omschreven als het verschaffen van kwalitatief hoogwaardig advies (in termen van bruikbaarheid voor de agenten op straat). Dit resulteert in het feit dat de percepties en interpretaties van de intelligence specialisten ten aanzien van CAS doorslaggevend zijn: als CAS niet als toegevoegde waarde voor hun advies wordt gezien zal het ook niet worden gebruikt. Deze attitude jegens CAS lijkt door een derde organisationele structuur te worden be?nvloed: de opinie van de directe sociale omgeving van de intelligence specialisten. Omdat een aantal van de ge?nterviewde intelligence specialisten met CAS kennismaakte via een collega, is de mening van die collega over CAS van groot belang. Indien degene die CAS moet uitleggen aan een nieuwe collega negatief is over het gebruik van CAS, is de kans waarschijnlijk groter dat de nieuwe intelligence specialist zijn/haar percepties en interpretaties van het systeem over zal nemen.

Uiteindelijk zijn er drie categorie?n herkend hoe CAS wordt gebruikt:

1) De ondersteunende collega: CAS wordt gebruikt als een ondersteunend middel voor het opstellen van een advies. Hierbij worden meerdere voordelen van CAS genoemd. CAS zou de intelligence specialisten helpen omdat het tunnelvisie kan voorkomen, het anders ?denkt? aangezien het meerde databronnen combineert, het snel is in het verwerken van grote hoeveelheden data en dat intelligence specialisten advies kunnen geven als ze zelf niet over voldoende informatie beschikken. Desalniettemin achten ze hun eigen kennis en expertise als het allerbelangrijkst en verschaffen daarbij ook advies op de actuele trends en gebeurtenissen die zij op dat moment observeren.

2) De ongeschikte of onnodige collega: CAS voegt geen waarde toe aan het advies van de intelligence specialisten omdat het ofwel niet accuraat is in zijn voorspellingen, of omdat de output geen toegevoegde waarde zou zijn voor de operationele laag van de politie. Vandaar dat de intelligence specialisten in deze categorie advies ontwikkelen dat vooral is gebaseerd op eigen kennis en ervaringen.

3) De sturende collega: CAS wordt gebruikt als een middel om direct de operationele laag mee te sturen. De intelligence specialist communiceert de uitkomst van CAS nadrukkelijk omdat dit wordt gezien als een legitiem middel om beslissingen op de baseren.

Deze drie manieren van het gebruik van CAS hebben verschillende consequenties voor de trend richting de informatie-gestuurde politievoering. De adviezen die worden gegeven door de intelligence specialisten in de eerste categorie ontstaan uit een combinatie van eigen ervaringen, kennis, observaties en statistische informatie uit CAS. Dit lijkt de notie van informatie-gestuurde politievoering te versterken omdat het gebruik van expliciete informatie een prominente rol heeft. De intelligence specialist horende bij de derde groep benadrukt het gebruik van data en informatie ogenschijnlijk nog meer aangezien de eigen ervaringen en kennis minder belangrijk lijken te zijn. De intelligence specialisten die CAS niet gebruiken in hun werk baseren hun advies op de eigen assumpties en kennis, waardoor de informatie-gestuurde politietrend afhankelijk blijft van de (impliciete) assumpties van de intelligence specialist.

Dit onderzoek heeft meerdere theoretische contributies. Allereerst laat het zien hoe een algoritme wordt gebruikt binnen een politieorganisatie. Dit kan het debat rondom predictive policing verder helpen. Dit onderzoek laat zien dat er (momenteel) nog steeds voldoende menselijke invloed lijkt te zijn bij de vorming van beslissingen. Daarnaast benadrukt deze studie dat er verder wetenschappelijk onderzoek moet komen naar het gebruik van dergelijke algoritmen. Ook lijken de aanpassingen die zijn gedaan aan het originele model van Orlikowski (2000) geschikt om het gebruik van algoritmen te begrijpen en wordt het aangemoedigd om deze ook toe te passen bij vergelijkbaar onderzoek in de toekomst.

Verder heeft dit onderzoek ook praktische implicaties. Middels dit onderzoek is inzichtelijk gemaakt hoe CAS wordt gebruikt door intelligence specialisten en welke organisationele processen en mechanismen dit gebruik be?nvloeden. De Nederlandse Politie kan deze inzichten gebruiken om het huidige CAS gebruik te evalueren en om te bepalen wat zou moeten worden aangepast in de politieorganisatie om het gebruik van CAS waar nodig te veranderen. Daarnaast lijkt de grootste groep van respondenten CAS te zien als een ondersteunend systeem. Zij beschouwen de uitkomsten van CAS niet als een absolute waarheid maar zien het voornamelijk als een middel dat ze kunnen gebruiken om de kwaliteit van hun adviezen te vergroten. Vandaar dat er kan worden gesteld dat d?t misschien ook de toegevoegde waarde van CAS is in het politieproces. De politie kan overwegen of en in hoeverre ze CAS een centraal element willen maken voor de politieregio?s die in de toekomst dit systeem gaan gebruiken, of dat het een ondergeschikt systeem moet worden. Tot slot lijkt het erop dat de transparantie en ?uitlegbaarheid? van het systeem moet/kan worden verbeterd om de intelligence specialisten beter te kunnen helpen bij hun werk. Een dergelijke verbetering zal ook een bijdrage leveren aan de beoordeling van de vertrouwelijkheid en accuraatheid van het systeem.

[slideshare id=106562797&doc=masterthesismartijnwessels12072018-180719080416&type=d]

Hoe de burger de politie te hulp kan schieten in de opsporing

Geef een reactie

Op Twitter verschenen na de dood van Romy en Savannah veel berichten over mannen in een kleine zwarte auto die meisjes zouden lastigvallen.? De J.H. Donnerschool in De Glind herdacht dinsdag de overleden leerling Romy uit Hoevelaken. ‘De kinderen zijn opgevangen in de klassen. Er was veel verdriet, radeloosheid maar ook saamhorigheid en verbondenheid’, zei directeur Jan Hofman. De school biedt onderwijs aan leerlingen met sociaal-emotionele problematiek. Het schoolprogramma wordt deze week aangepast aan hun behoeften. Op de school van de overleden Savannah, het Oostwende College in Bunschoten, begonnen leerlingen en medewerkers vanmorgen gezamenlijk. Er werd een filmpje getoond met beelden van Savannah, gemaakt door een klasgenoot. Directeur Henk Koelewijn las Psalm 23 en de mentorklas van Savannah sloot af met het lied De kracht van Uw liefde. De school volgt deze week in overleg met slachtofferhulp zo veel mogelijk het reguliere rooster. Donderdag wordt in Bunschoten een stille tocht gehouden voor Savannah.

Geruchtenmachine

Tal van geruchten zaten de politie in de weg in het onderzoek naar de dood van Romy en Savannah. Lastig, maar als de politie info op sociale media beter weet te stroomlijnen, kan ze er veel aan hebben.

Het politieonderzoek naar de omgekomen meisjes Romy en Savannah is tijdens de pinksterdagen nog in volle gang als de geruchten en verwijten over de sociale media vliegen. Namen en foto’s van onschuldige ‘verdachten’ worden gedeeld via Facebook en Twitter, er gaan paniekerige berichten rond over mannen in een kleine zwarte auto die meisjes zouden lokken. ‘Zulke berichten verspreiden zich razendsnel. En iedereen neemt het voor waar aan, of het nu klopt of niet’, zegt Bernhard Jens, politiewoordvoerder van de regio Midden-Nederland. ‘Daar doe je niks aan, het is de tijd waarin we leven.’

Het zijn de dagen waarop de politie ervaart dat sociale media in de opsporing een zegen en een vloek tegelijk zijn. Jens: ‘Het kan ons ontzettend helpen, maar het kan ons ook in de weg zitten als heel veel mensen ongeverifieerde informatie op het net zetten. Het kost ons ontzettend veel tijd iedereen dan weer terug te brengen in de realiteit.’

Burgers inschakelen?

En toch: als de politie de informatie van burgers in goede banen weet te leiden, kan ze daar veel aan hebben in de opsporing. Dat zegt tenminste Arnout de Vries, onderzoeker bij TNO, en gespecialiseerd in sociale media en opsporing. Hij wijst op ­Europol, dat via Twitter burgers inschakelt bij het vinden van mensen die kinderporno maken en verkopen. Ook noemt hij een geval in Haarlem, waarbij meisjes die in een park in elkaar waren geslagen, via Facebook de daders in no-time hadden gevonden. De recherche hoefde de daders alleen maar te horen, en de zaak was opgelost. Een advocaat die vond dat zijn cli?nten op grond van dit amateurspeurwerk niet veroordeeld konden worden, kreeg van de rechter ongelijk, zegt De Vries: ‘Die zei: dat kan wel degelijk, welkom in de 21e eeuw.’

De Vries snapt de terughoudendheid bij de politie voor de inzet van burgers bij opsporing. ‘Burgers vernielen sporen, ze maken inbreuk op de privacy en kunnen overgaan tot eigenrichting. Dat wil je allemaal niet. Maar ze kunnen ook enorm veel bijdragen.’

De wil om te helpen is ook erg groot, signaleert hij. ‘Mensen kunnen niet op hun handen gaan zitten en afwachten.’

Dat is een gegeven waarmee de politie iets moet, vindt De Vries. ‘Op de site van de politie staat op dit moment niet hoe je als burger kunt bijdragen aan de opsporing. Dat is eigenlijk heel ouderwets. Vertel als politie wat burgers wel en niet mogen: als er bij je is ingebroken, mag je dan zelf buurtonderzoek gaan doen?’ Zo kunnen er ook handreikingen voor burgers komen over wat ze in vermissingszaken wel en niet kunnen doen. Of hoe ze het best een opsporingsbericht de wereld in kunnen sturen. De Vries: ‘Vaak zie je in vermissingszaken dat familieleden een emotionele oproep doen, zonder dat ze aanwijzingen krijgen. Het Openbaar Ministerie heeft daar allerlei tips en trucs voor; dat kun je wel wat behapbaarder maken voor burgers.’

Dat wil allemaal niet zeggen dat de Nederlandse politie op het gebied van sociale media op achterstand staat. Eerder het omgekeerde, zegt Rianne Dekker, die aan de Universiteit Utrecht werkt aan een Europees onderzoeksproject Media4Sec?over de manier waarop de politie sociale media kan gebruiken om de openbare orde en veiligheid te handhaven.

Voorop?

Volgens haar loopt de Nederlandse politie op dat gebied voorop en leren andere Europese landen daarvan. Duidelijk en consistent communiceren is daarin volgens haar ‘een hele belangrijke’.? Zo zet de politie Twitter en Facebook in bij het bestrijden van cybercrime, en ook bij opsporing, en bij handhaving tijdens grote evenementen. ‘Dat heeft zich steeds meer ontwikkeld tot een wederkerige relatie, waarbij informatie van burgers door de politie kan worden gebruikt. Vaak pakt dat goed uit, soms wat minder. ‘Soms verspreiden mensen informatie die onwaar of niet relevant is’, zegt Dekker. ‘Geruchten ontstaan nu eenmaal in een situatie van direct gevaar of onzekerheid.’

Vragen en antwoorden

Om de geruchtenstroom in te dammen, besloot de politie Midden-Nederland zondag op internet vragen en antwoorden te publiceren naar aanleiding van de onderzoeken naar de dood van Romy en Savannah. ‘De vragen die we daar stellen en beantwoorden, zijn gebaseerd op wat wij zien dat er in de buitenwereld speelt’, zegt Jens daarover. Zo gaat de politie daar in op de vraag waarom het een tijd duurde voordat de identiteit van Savannah werd bekendgemaakt (Antwoord: ‘De onderzoekers ter plekke benaderden het lichaam uiterst voorzichtig. Zorgvuldigheid is van groot belang om eventuele sporen niet te missen of onbedoeld te wissen’).

Wat de politie verder kan doen? ‘Ja, geef eens goeie tip’, reageert politiewoordvoerder Bernhard Jens. ‘Het is een utopie dat je dat onder controle krijgt. We scannen sociale media om te kijken of we dingen zien die we moeten downsizen.’

Zijn collega Paul Heidanus, co?rdinator woordvoering in Noord-Nederland luchtte op internet zijn hart over ‘aannames en vooroordelen’ op sociale media over het politiewerk. ‘De ongenuanceerdheid, grofheid en respectloosheid van sommige mensen over het werk van mijn collega’s is ronduit stuitend.’

Jens reageert met minder emotie. ‘Dat zijn we wel gewend. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat we de dood van Savannah hadden kunnen voorkomen met een Amber Alert. Tja. Zeg het maar. Ook daar is een gedegen afweging op gemaakt. Maar niet alles kun je een-op-een delen.’

Op Twitter verschenen na de dood van Romy en Savannah veel berichten over mannen in een kleine zwarte auto die meisjes zouden lastigvallen.

De J.H. Donnerschool in De Glind herdacht dinsdag de overleden leerling Romy uit Hoevelaken. ‘De kinderen zijn opgevangen in de klassen. Er was veel verdriet, radeloosheid maar ook saamhorigheid en verbondenheid’, zei directeur Jan Hofman. De school biedt onderwijs aan leerlingen met sociaal-emotionele problematiek. Het schoolprogramma wordt deze week aangepast aan hun behoeften. Op de school van de overleden Savannah, het Oostwende College in Bunschoten, begonnen leerlingen en medewerkers vanmorgen gezamenlijk. Er werd een filmpje getoond met beelden van Savannah, gemaakt door een klasgenoot. Directeur Henk Koelewijn las Psalm 23 en de mentorklas van Savannah sloot af met het lied De kracht van Uw liefde. De school volgt deze week in overleg met slachtofferhulp zo veel mogelijk het reguliere rooster. Donderdag wordt in Bunschoten een stille tocht gehouden voor Savannah.

‘Onbegrijpelijk en ook zorgelijk’, vindt Bernhard Jens, politiewoordvoerder Midden-Nederland, de onzorgvuldigheid waarmee sommige traditionele media over de vermissing en dood van de veertienjarige meisjes Romy en ­Savannah berichtten. Eind vorige week meldde? De Telegraaf? korte tijd dat het lichaam van Savannah was gevonden, terwijl het om Romy ging. Jens: ‘Dat werd op de site geknald zonder enige vorm van wederhoor. Vervolgens werd de familie van Savannah gecondoleerd door mensen in hun omgeving.’ En een andere journalist meldde maandag dat een van de verdachten in vrijheid was gesteld, zonder dat bij de politie of het Openbaar Ministerie te checken. ‘Je wilt niet weten wie daar allemaal over gaat bellen. Men denkt er totaal niet bij na wat het betekent voor de twee gezinnen die een kind kwijt zijn.’

Op sociale media ging het afgelopen weken veel over vermissingen. Na het dramatische nieuws van de dood van twee jonge meisjes in Hoevelaken en Bunschoten draait de geruchtenmolen in andere delen van het land op volle toeren. Iedere vermissing is voer voor geruchten. In de regio Tilburg zijn twee meisjes, allebei op de fiets, sinds zondag spoorloos. Daarvoor is een burgernetmelding uitgestuurd. En ook in Leeuwarden en Groningen waren er vermissingen.

Op Twitter en Facebook leiden zulke berichten tot grote zorgen. Met name uit het Gooi komen er verhalen. Daar zijn er meerdere meldingen van jonge meisjes die klemgereden zouden zijn door een auto. Er zou sprake zijn van poging tot ontvoering. Een eerste melding kwam uit Soest, waar een meisje is achtervolgd door twee mannen in een kleine donkere auto. En een soortgelijke auto met twee mannen werd bij een vergelijkbare melding uit Bunschoten-Spakenburg gezien.

Of deze meldingen te met elkaar te maken hebben is volstrekt onduidelijk, maar het leidt tot enorm veel ophef en ongerustheid op sociale media. Even terug naar Tilburg, op sociale media is veel verontwaardiging over de vaagheid van de burgernet melding. Waarom geen foto?s van de meisjes, is de vraag die op sociale media wordt gesteld.

Een woordvoerster vertelde eerder op Radio1 dat ze de foto?s van de meisjes niet verspreiden omdat dat de kansen van de meisjes in kwestie op het vinden van werk in de toekomst ?zou verkleinen. ?Werkgevers gaan natuurlijk op internet zoeken als er iemand bij ze solliciteert. En dan wil je dit niet tegenkomen?, zei ze. De politiewoordvoerder liet ook weten deze burgernet melding vooral te beschouwen als een oproep aan de meisjes zelf, zodat ze zien dat het serieus en ze zich zullen melden. ?Volgens heel veel mensen is zo?n alarmerende oproep via de media niet bedoeld voor 2 stoute weglopers.

Aandachtspunten bij het gebruik van social media zijn te vinden op de website van het landelijk initiatief ZoekJeMee. Sociale media goede middelen zijn om een vermist persoon te helpen vinden. Ook geven de sociale mediaberichten steun aan de achterblijver (steuntje in de rug) en aan de vermiste persoon. Die ziet achteraf namelijk welke moeite is gedaan om hem of haar terug te vinden. De punten zijn afkomstig uit een onderzoek van?Wieke de Zwart (VU Amsterdam, MA Criminologie) ?Vermist, een onderzoek naar het aandeel en de impact van het gebruik van sociale media door burgers bij vermissingen?.

Vooraf

  • Het vermelden van de vermissing op de sociale media is een schending van de privacy van de vermiste.
    • Geef niet te veel gevoelige informatie over een vermist persoon, zoals informatie over de toestand (boos of verward). Geef een feitelijke beschrijving van de persoon zodat anderen deze kunnen herkennen
    • De politie kan adviseren over het al dan niet plaatsen van een vermissing op de sociale media. Een andere partij is Stichting ZoekJeMee: specialisten in communicatie rondom vermissingen en voor praktische hulp voor achterblijvers.

Tijdens

  • Naast mogelijk positieve kunnen er ook negatieve reacties gegeven worden, zoals opmerkingen over het uiterlijk of (ongenuanceerde) oordelen, zoals: ?Wie laat nou iemand met Alzheimer alleen op pad gaan??;
  • De bruikbare tips zijn wellicht moeilijk verifieerbaar (zonder hulp van de politie);
  • Meer bekendheid kan soms nadelig uitpakken voor de veiligheid van een vermiste.
    Bijvoorbeeld als deze in handen is van een loverboy of een ontvoerder.

Na afloop

  • Het weghalen van vermissingsbericht lukt niet altijd voor 100%.
    • Er kan een blijvende confrontatie met de vermissing ontstaan, ook lang na afloop.
      Voor de vermiste persoon kan het ook carri?reproblemen opleveren, bijvoorbeeld als nog online staat dat een vermiste in verwarde toestand is weggegaan;
    • Het vermissingsbericht en/of de foto kan door anderen (opnieuw) online worden gedeeld. Het lijkt daardoor dat de vermiste opnieuw o?f nog steeds is vermist.

Bronnen: Nederlands Dagblad, EenVandaag, ZoekJeMee

Moord voorspellen op basis van social media woorden

Geef een reactie

gettyimages-524310122_slide-92ad4da60676965f35e48b2bbe6ec55e5540cc57-s800-c85

Het is een grimmige mijlpaal, maar in Chicago zijn in september van dit jaar al meer dan?500 moorden?gepleegd. De?politie worstelt de laatste jaren met de toename van illegale vuurwapens en de groei van ‘ gang related violence’. Pas nu wordt social media toegevoegd in de aanpak van de vele bendes die al een tijdje gebruik maken van platformen als Facebook, Twitter of YouTube. Het is eenvoudig om daar beelden te vinden over jonge kinderen die geslagen worden of er nog slechter aan toe zijn.

“Je kunt social media ook zien als bron van informatie die cruciaal is om nieuwe inzichten te krijgen”, zegt Desmond Patton, professor aan de universiteit van Columbia en voormalig maatschappelijk werker in Chicago. Patton probeert om een algoritme te ontwikkelen dat kan berekenen?wie het volgende slachtoffer of schutter zou kunnen zijn van een toekomstige moord.

“Ik raakte betrokken bij dit werk, omdat jongeren stierven op basis van wat ze online zeiden:” vertelt hij aan journaliste Audie Cornish van NPR. “Dat is verschrikkelijk.” Patton hoopt dat dit project zal helpen in het identificeren van die jongeren die kwetsbaar zijn en hen kan voorzien met de juiste ondersteuning voordat ze betrokken raken in geweldsdelicten.

“Ik denk dat als we gereedschappen kunnen ontwikkelen die jongeren van dienst kunnen zijn, dat kan helpen voorkomen dat ze in aanraking komen met ons strafrechtelijk systeem,” zegt hij. “We willen echt onderzoeken hoe we jongeren beter kunnen bieden wat ze nodig lijken te hebben.”

Desmond maakt gebruik van kwalitatieve en kwantitatieve methoden- bijv. op basis van samenwerkingsprojecten met data wetenschappers- om te onderzoeken hoe jongeren en jonge volwassenen in gewelddadige stadsbuurten reageren op geweld in hun buurt en wat hun gedrag is op social media platforms zoals Twitter, Facebook en YouTube.

Desmond heeft momenteel twee lopende projecten:

  • Een onderzoek waarin hij?interviews houdt met de jeugd in Chicago om hieruit algoritmes te destilleren om “Internet Banging” en traumatische ervaringen op social media te detecteren; en
  • Een analyse?van social media gegevens uit diverse buurten van Chicago om te onderzoeken hoe het leven op straat zich online manifesteert.

Zijn onderzoeksprojecten hopen het volgende op te leveren:

  • Inzicht in hoe jongeren bedreigingen die gerelateerd zijn aan bendes op social media ervaren.
  • De mate waarin sociale media diverse vormen van geweld faciliteert onder bendeleden en rekruten.
  • Een online tool voor het opsporen van agressie op social media berichten in samenwerking met het Data Science Instituut van Columbia.

Hoe online agressie kan escaleren tot geweld
Er zijn een aantal dingen die Desmond nu al ziet gebeuren. Ten eerste, kunnen online conversaties zich ontwikkelen?tot iets groots. Op Facebook?kun je bijvoorbeeld al zien dat iemand grappen maakt over iemand die vermoord werd. Je kunt er ook video’s over vinden. Zo kun je een video vinden van iemand die op een begrafenis aanwezig is, of op een andere manier zijn respect toont voor iemand die overleden is, waarna anderen weer?commentaar geven op die video.

Emojis en hashtags zijn hierin enorm belangrijk. Het zijn de moderne varianten van tatoeages of symbolen die met de handen (‘hand signs’)?werden geuit. Zo kan de ??n een emoji gebruiken met?biddende handen om bijvoorbeeld verdriet te uiten, waarna anderen bedreigende emojis gebruiken als antwoord daarop, zoals een pistool of het gezicht van de duivel om direct het rouwproces te verstoren.

Wat vooral veranderd is volgens Desmond is dat men nu online opmerkingen maakt die nog bedreigender zijn of zo kunnen overkomen, omdat je online heel makkelijk en snel een gedachte kunt achterlaten. En als die dingen niet alleen gelezen worden door diegene aan wie het gericht is, maar ook anderen dit kunnen lezen, dan kan iets dat niet als bedreigend bedoelt is wel door een ander zo worden opgevat. En juist die interpretaties is wat Desmond wil onderzoeken.

Zo is er bijvoorbeeld?codetaal die niet iedereen begrijpt. Er zijn jongeren die de naam van een straat omgekeerd spellen. Die?spelling van die straat kan een belangrijk symbool van een bekende bende zijn, omdat het bijvoorbeeld tot hun grondgebied hoort. Maar als je niet uit die?buurt komt of deze symbolen niet snapt kun je niet volgen wat er eigenlijk gezegd wordt. In het onderzoek kijkt Desmond?naar de grotere context, dus bijvoorbeeld naar het hele gesprek, niet alleen een zin of een woord. “We kijken naar de hele gebeurtenissen. We kijken naar de toon van de tweets. We kijken naar de werkelijke letters. We kijken naar hoofdletters. We kijken naar de manieren waarop leestekens gebruikt worden. Alles kan symbolische waarde hebben en lading geven of anders opgevat worden. Het is een soort antropologische benadering om te begrijpen wat er online gebeurt”.

“Pas als we echt begrijpen wat er gezegd wordt, hoe men reageert en wat er gebeurt, pas dan kunnen we?tools ontwikkelen die agressie of verdriet kunnen?detecteren.”, aldus Desmond.

Had dit geholpen bij de moord op bendelid Gakirah Barnes?

Gakirah was een zeer prominent bendelid uit South Side Chicago. Zij stond bekend als iemand die meedogenloos?was en iemand in een oogblink kon doden. Toen ze 17 was werden er al 20 moorden aan haar toegeschreven. “Maar toen we nauwkeuriger haar tweets onderzochten leek ze als elke andere tiener. Ze had traumatische ervaringen en veel verdriet en uitte dagelijks de pijn en wrok?die ze in haar hart voelde”.

“We willen hiermee niet ontkennen dat ze niets met deze gruwelijke moorden te maken had, maar ze was ook nog een kind. En de traumatische ervaringen uit haar jeugd vormde haar, waaronder goede?vrienden die werden vermoord. In dit soort situaties zou ze op Twitter zeggen: “De pijn is ondraaglijk. Mensen begrijpen mijn pijn niet.” Maar wat als we haar pijn wel begrepen? Wat als iemand het zou zien en zou zeggen: “Wow Gakirah, je gaat door een hoop ellende nu,?laten we erover praten.”

Er zijn in?diverse media ook?mensen geweest die met haar probeerden te communiceren. Maar ik vraag me af of ze in staat waren om haar diepste, meest emotionele ervaringen te begrijpen, als ze er al van wisten. In plaats van haar te zien als bendelid, keek ik naar haar als een jonge vrouw, die trauma’s en pijn moest verwerken, hoe zou de communicatie met haar anders kunnen? Ik denk dat social media ons de kans geeft om echt meer van dit soort ervaringen te begrijpen.”

Bronnen: NPR

Predictive Policing: te vroeg, te snel of precies op tijd?

Geef een reactie

pp1

Onderstaand onderzoek naar de invloed van de fasen van technologie?n op predictive policing op beleidsvorming bij de Nationale Politie is gedaan door Melissa Kont,?Erasmus Universiteit Rotterdam.

In dit onderzoek is onderzocht of predictive policing zich bevindt in de laatste fase van technologische ontwikkelingen. Filosoof, Alan Drengson, stelt dat technologische ontwikkelingen bepaalde fasen doormaken en dat de menselijke houding tegenover technologie, de fasen onderscheidt. De theorie stelt dat de laatste fase, appropiate technology, leidt tot succesvolle implementatie van technologie?n. Mocht predictive policing zich in deze fase bevinden, dan zou dat kunnen leiden tot een versterkend effect op de Advocacy Coalition Framework van Sabatier en Smith. In dit onderzoek zou dat betekenen dat predictive policing een versterkend effect heeft op advocacy coalities, die betrokken zijn bij predictive policing, invloed uitoefenen op beleidsvorming bij de Nationale Politie. Hiertoe is een documentenonderzoek uitgevoerd en zijn interviews afgenomen met de politie en betrokken actoren. Uit de voortgekomen data blijkt dat predictive policing zich niet in de fase van appropiate technology bevindt. Hierdoor is er geen sprake van een versterkend effect van advocacy coalities op beleidsvorming bij de politie. De betrokken actoren spreken van verschillende voordelen en mogelijkheden rondom predictive policing, maar niet van een systeem dat de menselijke ontwikkeling kan bevorderen en een onmisbaar systeem is in de samenleving. Om vast te stellen in welke fase predictive policing zich dan wel bevindt, vereist vervolgonderzoek.

Hoofdstuk 1: Probleemstelling

1.1.De glazen bol van de politie

?De organisatieontwikkeling bij de politie is een beetje als surfen. Soms is het even wachten op de juiste golf. In sommige coalities zijn die golven klein en is het surfen niet spectaculair. Maar die juiste golf waar op gewacht wordt komt, en dan wordt ervoor gegaan. Dat is niet eenvoudig, maar al die andere, kleine golfjes in de windstille periodes hebben de organisaties gelouterd. Nu staat het getij, de wind en de stroming goed? (Spelier, 2011).

Henk Pethke, senior-adviseur Ministerie Veiligheid en Justitie, doet deze uitspraak op 08 april 2011 over de ontwikkeling van de reorganisatie bij de politie (Spelier, 2011). De politie staat in de huidige, steeds verder globaliserende, informatiesamenleving voor een grote uitdaging. Sinds de invoering van de reorganisatie, kampt de Nationale Politie met moeilijkheden om het nieuwe beleid succesvol uit te voeren. Daarnaast is er sprake van financi?le druk bij de politie; de effectiviteit moet omhoog (Jonker, 2015). De politie moet meer zien te realiseren met dezelfde middelen. Ook zijn er nieuwe vormen van criminaliteit ontstaan door ontwikkeling van nieuwe technologie?n. Criminelen weten elkaar digitaal makkelijker te vinden en kunnen in groten getale criminele activiteiten uitvoeren (Prins, 2004). De aanslagen in Parijs en Brussel zijn hier een treurend voorbeeld van.

?L? o? il n’y a pas de gendarmes, une certaine race d’honn?tes gens est capable de tout.? (Mauriac, 1968). Vertaalt stelt Frans schrijver en Nobelprijswinnaar Mauriac dat waar geen politie is, een bepaald slag ?nette mensen? tot alles in staat is.

Mocht de uitspraak van Francois Mauriac juist zijn, dan is het de vraag of de politie door alle bezuinigingen en nieuwe vormen van criminaliteit wel is opgewassen tegen de huidige criminelen. Nieuwe vormen van criminaliteit vragen om nieuwe vormen van aanpak in de huidige informatiesamenleving. Als altijd en overal aanwezig door de bezuinigingen niet realistisch is, is altijd op de juiste locatie dat dan wel; is criminaliteit voorspelbaar?

Het bepalen waar en wanneer politie inzet ertoe doet is het terrein van predictive policing. Dit wordt bepaald aan de hand van statistische voorspellingen om te kunnen anticiperen op criminele incidenten. De informatie die resulteert vanuit de statistische voorspellingen, kan misdaad voorkomen of de heterdaadkracht vergroten, dat is gebaseerd op harde feiten afkomstig uit data analyses (Noort, 2016). Een voorwaarde voor het succesvol kunnen inzetten van predictive policing is dat gegevens over criminele activiteiten ontgrendeld worden in een datawarehouse, en dat andere data hieraan gekoppeld kunnen worden (Doeleman, 2014).

Momenteel wordt het Criminaliteits Anticipatie Systeem ingezet om criminaliteit te voorspellen en de politie inzet erop te baseren. De toegepaste technologie kan leiden tot verandering in beleid bij de politie. Zo zou succesvolle resultaten van CAS kunnen leiden tot uitbreiding van het systeem naar meerdere Nederlandse steden (Rienks, 2015). Om tot beleidsvorming rondom predictive policing te kunnen komen, moeten verschillende betrokken actoren tot een gezamenlijk besluit komen. In dit onderzoek zal onderzocht worden welke actoren betrokken zijn bij dit proces en wat de invloed is van deze actoren op beleidsvorming. Daarbij wordt onderzocht wat de invloed is van predictive policing op de invloed van de betrokken actoren. Als predictive policing uitgebreid wordt naar andere steden in Nederland, is het van grote waarde om te weten welke actoren die uitbreiding kunnen voorkomen of ondersteunen. Het is daarom interessant onderzoek te doen naar de invloed van predictive policing op beleidsvorming bij de Nationale Politie.

Doelstelling in dit onderzoek is:

Het toetsen van de theorie over de fasen van technologie op predictive policing door interviews en bureauonderzoek bij betrokken actoren.

Vraagstelling in het onderzoek is:

Wat is de invloed van de fasen van technologie op predictive policing op beleidsvorming bij de Nationale Politie?

1.2.Relevantie

Predictive policing is ontstaan door de politie in Los Angeles. De succesvolle resultaten hebben geleid tot uitbreiding naar andere steden en landen. Er is al veel onderzoek gedaan naar de toepassing van dit nieuwe systeem en de voordelen ervan. Echter, betreft dit onderzoek een toetsing door gebruik te maken van al bestaande theorie over technologie. Er is nog geen wetenschappelijke literatuur bekend over de toetsing van de theorie van Drengson op predictive policing. Veelal baseert literatuur over predictive policing zich op de invloed ervan op criminaliteit. Dit onderzoek is wetenschappelijk relevant, omdat het een basis betreft om te kijken of predictive policing zich in de juiste ontwikkelingsfase bevindt van technologie?n. De resultaten kunnen een basis vormen voor verdere wetenschappelijk onderzoek.

Daarnaast is dit onderzoek maatschappelijk relevant, omdat wordt onderzocht in welke fase van technologie predictive policing zich bevindt. Hierdoor kan gekeken of predictive policing wel past in de huidige maatschappij. Predictive policing staat in lijn met het alom bekende dilemma van de rechtstaat: aan de ene kant wil de burger zich zo veilig mogelijk voelen, maar aan de andere kant daar zo weinig mogelijk privacy voor opgeven. Daarom wordt onderzocht of de samenleving klaar is voor dit systeem. Ook biedt predicitive policing kansen voor een veiligere samenleving en kan de effectiviteit van de politie vergoot worden. Dit is een belangrijke kans in tijden van financi?le druk; er kan immers meer met minder worden gerealiseerd.

1.3.????? Structuur

Het onderzoek bestaat uit vijf hoofdstukken, waarbij in het laatste hoofdstuk de hoofdvraag wordt beantwoord. Hiertoe zal in hoofdstuk twee alle gebruikte theorie?n voor het onderzoek worden toegelicht. Het theoretisch kader wordt vervolgens gebruikt om in hoofdstuk drie het conceptueel model te schetsen. De verwachtingen van het onderzoek zullen worden besproken aan de hand van het conceptueel model. Vervolgens zal in hoofdstuk drie, de operationalisatie plaatsvinden. De variabelen zullen in dit gedeelte van het onderzoek meetbaar worden gemaakt aan de hand van indicatoren in het codeerschema. Daarnaast wordt in hoofdstuk drie de methodologie besproken waarbij belangrijke keuzes omtrent het onderzoek worden toegelicht. In hoofdstuk vier worden de resultaten gepresenteerd waaruit vervolgens de analyse volgt in hoofdstuk vijf. Tot slot wordt in hoofdstuk zes aan de hand van de conclusie antwoord gegeven op de hoofdvraag en zal de discussie een kritische reflectie schetsen op het onderzoek.?

pp5

Hoofdstuk 2: Theoretisch Kader
Om in kaart te brengen welke theorie al bestaat omtrent de opgestelde probleemstelling, zullen een aantal theorie?n worden toegelicht. Deze theorie?n zijn zo gekozen om een sterke ondersteuning mogelijk te maken voor het onderzoek.

Het begrip technologie zal allereerst met de theorie van Val Dusek?(Dusek, 2006) worden toegelicht aan de hand van drie karakteristieken over technologie. Vervolgens volgt de theorie van Alan Drengson (Drengson, 1982) waarin vier fasen over technologische ontwikkeling worden toegelicht. Hierin is het meest kenmerkende onderscheid de menselijke houding tegenover technologie. Om beleidsvorming toe te kunnen lichten zal gebruik worden gemaakt The Advocacy Coalition Framework van Sabatier en Smith (Sabatier, 2014).

2.1.????? Val Dusek
Val Dusek noemt drie karakteristieken om technologie te omschrijven, namelijk technologie als hardware, technologie als regels en technologie als systeem. De drie karakteristieken zullen hieronder worden toegelicht:

  • Technology as hardware bevat alle technologie als machines en gereedschap. Hierbij kan gedacht worden aan computers, energiecentrales en fabrieken. Technologie als hardware is concreet en grijpbaar, het is om ons heen (Dusek, 2006).
  • Technology as rules wordt door Jacques Ellul, Frans filosoof en socioloog, omschreven als organisatorische methodes, managementtechnieken en het denken op een mechanistische wijze (Ellul, 1964). Hierbij wordt technologie beschreven als regels in plaats van grijpbare middelen (Dusek, 2006).
  • Technology as system houdt in dat technologie moet dienen als technologisch middel om het begrip technologie eraan toe te schrijven. Zo zijn technologische middelen die honderden jaren geleden werden gebruikt als technologie, maar nu enkel dienen als museumstukken om te bezichtigen, niet als technologie. Binnen technology as system is een samenleving van gebruikers, onderhouders en reparateurs van technologie dan ook een vereiste. Technologie moet immers onderhouden worden om de oorspronkelijke doel te kunnen realiseren (Dusek, 2006).

Dusek licht drie karakteristieken van technologie toe om het begrip technologie te omschrijven. Alan Drengson neemt deze karakteristieken op in zijn theorie. Hierin maakt hij onderscheid in verschillende fasen van technologie, waarin ook de drie karakteristieken van Dusek zijn opgenomen.

2.2.????? Alan Drengson
Alan Drengson beschrijft vier stages van technologie (Drengson, 1982) welke hieronder zullen worden toegelicht:

  1. Technological anarchy houdt in dat technologie en technologische kennis enkel dienen als instrumenten en nagestreefd moeten worden om macht en welvaart te realiseren en om de natuur te kunnen temmen. Technologie dient hierbij als middel en moet ingezet worden waar mogelijk om de doelen na te kunnen streven (Drengson, 1982). De overheid behoort een kleine rol te spelen en zou technologische ontwikkelingen de vrijheid moeten geven om plaats te vinden. Alleen de marktsector bepaalt welke technologie?n blijven bestaan (Drengson, 1982). Technologie krijgt in deze fase zekere autonome kenmerken op een grote schaal. Technologie, oorspronkelijk bedoeld om bepaalde wensen en doelen na te streven, wordt in dit proces een doel op zichzelf. Technolgische anarchie verliest in dit proces haar machtspositie en maakt hierdoor de weg vrij voor technophilia, een structuur met technocratische kenmerken (Drengson, 1982).
  2. Technophilia is de liefde voor technologie, waarbij mensen verliefd worden op hun eigen mechanische kennis, op hun technieken en trucs en de technische apparatuur en processen (Drengson, 1982). Drengson beschrijft technophilia als volgt:

?It is like the love of adolescence (Drengson, 1982).? De producten van technologie worden niet meer enkel gebruikt als productieve instrumenten, maar ook als speelgoed van de mens; technologie wordt een spel van het leven. Als gevolg hiervan, heeft technologie de neiging om de mens te controleren, aangezien de mens niet in staat is om zichzelf van technologie te distanti?ren. De mens kan niet objectief kijken naar technologie (Drengson, 1982). De liefde voor technologie verandert in dit proces naar het streven van technologie in alle vormen van het alledaagse leven, zoals onderwijs, overheid, zorg en seks. In dit geval wordt gesproken van technocratie, aangezien technologie nu een regerende kracht is, waarbij het in de samenleving louter draait om mechanisme (Drengson, 1982).

  1. Technophobia ontstaat wanneer men zich realiseert dat alleen mensen en menselijke waarden de gevaren van technologie kan tegenhouden. Een reactie hierop is dat technophobia tracht om het menselijk leven van alle technologie te ontdoen (Drengson, 1982). Er heerst een onbewust verlangen om terug te keren naar de menselijke controle over technologie, complexe technologie?n worden wantrouwt te en een ?do-it-yourself? houding tegenover technologie is ontstaan (Drengson, 1982). Uiteindelijk is het doel van deze fase om technologie?n op grote schaal te be?indigen en technologie opnieuw onder menselijke controle te houden. De fase technophobia zet de basis voor de volgende fase.

Hoewel in de eerste fase werd gedacht dat maximale ontwikkeling van technologie het leven gemakkelijker zou maken, is onvoldoende rekening gehouden met de innovatie en planning van de technologie. Dit werd namelijk vaak gedaan door personeel dat onvoldoende begrip had van verantwoordelijkheid over complexe en machtige technologie?n. Of omdat personeel in situaties werd gebracht waarbij verantwoordelijkheid uitdragen in moeilijkheden werd gebracht (Drengson, 1982). Hierdoor wordt in de fase van technophobia de autonomie van de mens boven technologische autonomie geplaatst. In de fase van technophobia is het een vereiste de relatie tussen technologie en mens te begrijpen (Drengson, 1982). Vanuit dit gezichtspunt kan technophobia worden gezien als een van de fases, waarin groei inhoudt dat men zich bewust wordt van het gebruik van technologie op een reflectieve, kritische wijze (Drengson, 1982).

  1. Appropiate technology is de laatste fase van technologische ontwikkeling. Deze fase omvat een rijpingsproces van de wederzijdse relatie tussen technologie, mens en wereld. Appropiate technology vereist dat men nadenkt over eigen doelen en waarden, voordat men zich inzet voor de ontwikkeling van nieuwe technologie?n, of zelfs voor de voortzetting en het gebruik van bepaalde oudere technologie?n (Drengson, 1982). In de fase van appropiate technology wordt men steeds beter in het beheersen van technologie als instrument, om eigen doeleinden te bereiken. In deze fase behoren technologie?n volgens Drengson (1982) aan bepaalde eisen te voldoen. Allereerst moet er behoud van diversiteit zijn. Ten tweede moeten technologie?n goedaardige interactie tussen mensen, hun machines en de biosfeer promoten. Tot slot, moet de menselijke ontwikkeling bevorderd worden door het gebruik van technologie, technologie is in deze fase een onmisbaar systeem. Wanneer wordt voldaan aan de bovengenoemde vereisten, worden de technologische processen een leven verbeterend deel van een significante reeks van waarden. Arbeid wordt in dit geval zinvol werk, waarbij technologie wordt ontworpen om individuele personen, ecologische integriteit en culturele gezondheid te verbeteren (Drengson, 1982).

Volgens Drengson (1982) is appropiate technology de meest complete fase, aangezien meer relevante waarden worden aangehaald. Ook brengt deze fase het object en subject samen in een verantwoordelijke, wederzijdse interactie. In deze fase is er de mogelijkheid tot verdere technologische ontwikkeling, op een manier dat de negatieve gevolgen van de moderne geschiedenis van de mensheid kan oplossen (Drengson, 1982). Daarnaast brengt approtiate technology volgens Dengson (1982), technologie dichterbij. De meeste systemen zijn te centraal volgens Drengson (1982), door appropiate technology kan technologie veel meer toegepast worden op een lokaal probleem of situatie.

Dusek en Drengson zijn van belangrijke waarde geweest in theorie over technologie. De theorie van Sabatier en Smith wat hieronder zal worden toegelicht, is een theorie over beleidsvorming wat van groot belang is in de publieke sector.

2.3.????? Sabatier & Smith

Advocacy Coalition Framework is een beleidsvorming model, gebaseerd op het gebruik van diverse instrumenten door concurrerende coalities binnen een beleidssubsysteem (Cairney, 2013). Tijdens dit proces spelen externe actoren een belangrijkere rol dan interne actoren, doordat de externe actoren meer invloed hebben op het beleidsvorming proces. Het model is afkomstig van Sabatier en Smith en volgens het model is beleidsevolutie het product van verschillende coalities om juridische en politieke instrumenten in te zetten om doelen te bereiken en om tot een gewenst beleid te komen (Sabatier, 2014).

Binnen het ACF beleidsmodel is het van belang de belangrijkste concepten van het model te beschrijven om tot een beleidsproces te kunnen komen. Een eerste concept is ?advocacy coalitions?. Dit zijn coalities bestaande uit hele diverse leden met verschillende functies die een gezamenlijk doel willen bereiken binnen het politiek systeem?(Sabtier, 2007). Leden kunnen journalisten of onderzoekers zijn, maar ook vakbonden, ambtenaren of belangenorganisaties. Daarnaast spelen de belangen van de coalities een belangrijke rol binnen het proces, doordat deze belangen diep geworteld zijn binnen de leden van de coalitie. Ieder coalitie binnen het politiek systeem wil de eigen belangen vertalen in beleid en gelijke belangen tussen coalities zorgt ervoor dat er samenwerking plaatsvindt. Om overtuiging van de eigen standpunten te realiseren worden politieke instrumenten en sturende mechanismen ingezet (Cairney, 2013). Voorbeelden hiervan zijn publicaties van evaluatierapporten, technische informatie dat wordt gepolitiseerd, wijziging in wetgeving of participatie in agentschappen. De instrumenten worden bewust en rationeel ingezet door coalities om de eigen belangen te realiseren in subsystemen?(Cairney, 2013) .Subsystemen zijn issue-specifieke netwerken en zijn actief in de regering omdat verkozen ambtenaren verantwoordelijkheid over beleidsvorming overdragen aan bureaucraten, die op hun beurt, regelmatig overleggen met leden van advocacy coalitions zoals belangengroepen. Hierdoor stelt ACF dat externe actoren meer invloed uitoefenen op politieke kwesties dan interne actoren binnen het politiek systeem. Hieronder vallen ook veranderingen in de omgeving zoals veranderingen in de publieke opinie en veranderingen in sociaaleconomische condities (Sabtier, 2007).

m1

Zoals bovenstaand schema toont ontstaat beleid volgens Sabatier doordat coalities, eigen waarden en instrumenten omzetten naar strategie?n. Deze strategie?n be?nvloeden keuzes die gemaakt worden door beleidsmakers. De veranderingen in het beleidsproces komt volgens ACF tot stand, doordat advocacy coalitions invloed uitoefenen op beleid (Sabtier, 2007). Volgens het ACF is bijna altijd sprake van een dominante coalitie die de meeste instrumenten en sturingsmechanismen in bezit heeft. Externe veranderingen kunnen openingen bieden voor coalities om beleidsveranderingen door te duwen in het subsysteem, aangezien actoren dan eerder geneigd zullen zijn om de eigen beleidsvisie aan te passen. Bemiddeling tussen coalities om tot nieuw beleid te komen versoepelt in dit geval. De overheid kan de bemiddelde strategie overnemen, waardoor een beleidsverandering in werking treedt (Sabtier, 2007).

Hoofdstuk 3: Operationalisatie, onderzoeksontwerp en methodologische verantwoording
Om tot een succesvolle analyse te komen van de invloed van de fasen van technologie voor predictive policing op veranderingen van beleidsvorming bij de Nationale Politie zal in dit hoofdstuk allereerst het conceptueel model worden getoond. In dit model worden de variabelen in vereenvoudigde vorm geschetst. Daarnaast blijkt uit dit model wat de verwachte uitkomsten zijn. Vervolgens zullen de variabelen in het conceptueel model meetbaar worden gemaakt, door deze te operationaliseren. Ook zal de strategie van het onderzoek en de methodes die hiertoe worden toegepast, worden beschreven. Tot slot zal beargumenteerd worden in hoeverre dit onderzoek valide en betrouwbaar is.

3.2. ? ? ?Conceptueel model

m2

Bovenstaand conceptueel model toont de concepten die onderzocht zullen worden binnen dit onderzoek. Daarnaast worden verwachte richtingen getoond in het model. De verwachtingen zijn:

Advocacy coalities zoals beschreven in de theorie van Sabatier hebben veel invloed op beleidsvorming. In dit onderzoek is de verwachting dat advocacy coalities invloed uitoefenen op beleidsvorming. De verwachte invloed is sterker wanneer predicitive polcicing zich bevindt in de fase van approtiate technology. Drensgon stelt namelijk dat de fase appropiate technology de beste fase is om technologische ontwikkelingen toe te passen in de samenleving, omdat in deze fase de meeste acceptatie aanwezig is voor technologie. Hierdoor heeft de variabel approtiate technology een medi?rend effect op beleidsvorming.

De verwachting van dit onderzoek volgens de toegelichte theorie?n is:

De invloed van advocacy coalities die predicitive policing nastreven op beleidsvorming, is groter wanneer de fase van appropiate technology van toepassing is op predicitive policing.

 

3.2.????? Operationalisatie
De variabelen in het conceptueel model zullen worden geoperationaliseerd aan de hand van het operationalisatieschema. In dit schema worden de variabelen weergegeven en als subcode worden meetbare indicatoren gepresenteerd. Daarnaast is gebruik gemaakt van subsubcodes, waardoor een variabel verder kan worden gespecifieerd.

m3

3.3. ? ? ?Strategie

In dit onderzoek is gekozen voor het gebruik van kwalitatief onderzoek. Om de hoofdvraag te beantwoorden is namelijk kennis vereist over verschillende inzichten. Daarnaast zijn de uitkomsten van de hoofdvraag minder goed te voorspellen, vergeleken met kwantitatief onderzoek. Er is ook geen sprake van cijfers, waardoor de data ook niet statistisch verwerkt kan worden, wat wel gebeurt bij kwantitatief onderzoek (Doorewaard, 2015).

Tijdens dit onderzoek is er sprake van een deductieve nadruk. In het onderzoek wordt immers empirie getoetst aan wetenschappelijke theorie, waarbij van theorie naar data wordt gewerkt. Daarnaast worden de belangrijkste concepten in de theorie geoperationaliseerd om de betrouwbaarheid en validiteit te garanderen (Doorewaard, 2015).

Het onderzoek betreft een enkelvoudige casestudy, waarbij getracht wordt om diepgaand inzicht te verkrijgen in predictive policing bij de Nationale Politie door middel van methodentriangulatie. Er is sprake van een smal domein, er zullen acht individuele interviews worden afgenomen bij de Nationale politie en betrokken actoren. De respondenten zijn werkzaam bij de politie en zijn selectief gekozen om verschillende inzichten mogelijk te maken, ofwel een strategische steekproef (Doorewaard, 2015). Doordat het afnemen van acht interviews met belangrijke sleutelfiguren bij politie-eenheden niet werd toegestaan door de communicatieafdeling van de Nationale Politie, vanwege de drukte door de reorganisatie en kwesties bij de politie rondom publicaties met gevoelige informatie, is gekozen om vijf interviews af te nemen met betrokken actoren. Hierbij is gekozen voor TNO en Risbo vanwege de kennis over technologie?n, die worden ingezet bij de politie en vanwege kennis over samenwerkingen. Daarnaast is ook gekozen voor een interview met een ICT-jurist vanwege de juridische aspecten rondom predictive policing.

De interviews zijn semi-gestructureerd, waarbij gebruik wordt gemaakt van een vragenlijst dat flexibel wordt gehanteerd. Het is de bedoeling om de respondent zoveel mogelijk aan het woord te laten en als interviewer enkel te sturen in het gesprek, wanneer te veel van de vragenlijst wordt afgeweken. Op basis van de operationalisering zijn interviewvragen en ?topics opgesteld en zijn te raadplegen in bijlage 8.1. Daarnaast zal een bureauonderzoek worden uitgevoerd, wat bestaat uit het boek Predictive policing: kansen voor een veiligere toekomst (Rienks, 2015) en de publicatie van het Inrichtingsplan Nationale Politie (Justitie, 2012) en mogelijk andere relevante literatuur. Rutger Rienks is zelf werkzaam als intelligenceprofessional bij de politie en geeft weer welke kansen en mogelijkheden de auteur ziet omtrent predictive policing. In het Inrichtingsplan van de Nationale Politie gebruikt (Justitie, 2012) wordt beleidsvorming bij de Nationale Politie beschreven en verschillende samenwerkingen met hun doelen beschreven.

  • Validiteit en betrouwbaarheid

Om de kwaliteit van het onderzoek te meten wordt gebruik gemaakt van de indicatoren validiteit en betrouwbaarheid. De validiteit wordt onderverdeeld in interne validiteit en externe validiteit. Vervolgens wordt de betrouwbaarheid van dit onderzoek beoordeeld.

De interne validiteit meet of er wordt gemeten wat gemeten wilt worden. In dit onderzoek wordt voldaan aan de interne validiteit, omdat alle stappen in het onderzoek op elkaar zijn gebaseerd. De belangrijkste concepten in het theoretisch kader leidt tot het conceptueel model. Vervolgens worden de variabelen in het conceptueel model geoperationaliseerd, waaruit de interviewvragen worden opgesteld. De data afkomstig van de interviews, leiden mede tot een antwoord op de hoofdvraag.

De externe validiteit meet of de uitkomsten uit het onderzoek generaliseerbaar zijn over andere organisaties, dan wel andere sectoren. Dit onderzoek betreft een casestudy waarbij wordt getracht diepgaand informatie te verkrijgen over de Nationale politie. De verkregen informatie is daarom niet te betrekken op andere organisaties. De resultaten zijn gebaseerd op data verkregen van de Nationale Politie en betrokken actoren en daarom zijn de resultaten enkel te betrekken op politie in Nederland. Predictive policing wordt in iedere samenleving anders, of niet uitgevoerd. De resultaten zijn daarom niet extern valide.

De betrouwbaarheid meet of dezelfde resultaten verkregen worden, wanneer hetzelfde onderzoek opnieuw wordt uitgevoerd. De betrouwbaarheid is in dit onderzoek gering. Immers worden medewerkers ge?nterviewd en kunnen medewerkers na verloop van tijd van mening veranderen. Ook kunnen ontwikkelingen omtrent predictive policing optreden waardoor het beeld van predictive policing verandert. Om de betrouwbaarheid toch te kunnen waarborgen, worden twee soorten methoden van onderzoek toegepast. Hierdoor wordt uit meerdere bronnen data verkregen, namelijk documenten over predictive policing.

pp3

Hoofdstuk 4: Context en Bevindingen
In dit deel van het onderzoek worden de bevindingen uit het onderzoek gepresenteerd. Allereerst zal er een context beschrijving plaatsvinden en vervolgens zullen de resultaten verkregen uit interviews worden besproken.

4.1.????? Context
Predictive policing is de toepassing van verschillende analytische technieken, met name kwantitatieve technieken om risico?s van criminele activiteiten te kunnen bepalen en criminele activiteiten te kunnen voorkomen door het doen van statistische voorspellingen. De term is in 2008 geintroduceerd door politiechef William Bratton van de Los Angeles Police Department (Perry, 2013, p.1). Inmiddels zijn er vele ontwikkelingen geweest rondom de voorspellingstool. In Amsterdam wordt het Criminaliteits Anticipatie Systeem (CAS) gebruikt om High Impact Crimes mee te voorspellen. Onder High Impact Crimes vallen woninginbraak, straatroof en overvallen (De Vries, 2016). CAS doet voorspellingen op basis van criminaliteitsgegevens, maar ook andere variabelen, zoals de dichtstbijzijnde snelwegenoprit en bekende criminele bedrijven in het gebied, worden gebruikt als input voor de voorspelling (Rienks, 2015, p.23). Daarnaast worden in vier grote steden in Nederland pilots uitgerold, waarbij predictive policing systemen worden gebruikt bij de politie. Het predictive policing model kan een goede duiding kan geven van het risico, maar ook maatregelen voorstellen om deze risico?s zo goed en effici?nt mogelijk te neutraliseren. De komst van predictive policing zou de ?pre-recherche? introduceren, waarbij niet wordt gericht op waarheidsvinding, maar op waarheidsvinding in de toekomst (Rienks, 2015, p.24).

De reorganisatie van de Nationale Politie heeft ertoe geleid dat de politie voor grote problemen is komen te staan?(Lieshout, 2014). In het Inrichtingsplan van de Nationale Politie wordt verwezen naar het doel van de Nationale Politie; bijdragen aan een veiliger samenleving. Hiertoe zijn strategische doelen opgesteld waarbij samenwerking met interne partijen, maar ook met externe partijen van groot belang is, om de doelen te realiseren (Justitie, 2012). In het plan wordt gesproken van samenwerkingen met de gemeente, burgers en politieacademie maar ook van internationale samenwerkingen. Rienks (2015) sluit aan op de voordelen van samenwerkingen door te stellen dat criminaliteit verandert en de ingevoerde data dus moet mee veranderen om de voorspelling up-to-date te houden. Zoveel mogelijk data zou de voorspelling sterker kunnen maken qua impact. Samenerkingen op verschillende gebieden, met verschillende actoren kan dus een grote bijdrage leveren aan predictive policing. Door het volgen van soortgelijke delicten zouden er ook geografische patronen kunnen ontstaan, waaruit verwachtingen kunnen worden afgeleid over een eventueel volgend delict (Rienks, 2015, p.64). Een uitdaging is hierbij het interpreteren van data naar concrete beleidsstappen.

Juridische aspecten om de bevoegdheden van de politie te garanderen zijn vastgelegd in wetten, zoals de Wet Politie Gegevens, die bepaalde vormen van verwerking en verstrekking van politiegegevens mogelijk maakt en hierover waarden en condities vaststelt. Rienks (2015, p.79) stelt het volgende over inbeslagname van gegevens in juridische zin:

?De inbeslagname van gegevens in juridische zin is trouwens nog een lastig geval. Want volgens artikel 94 van het Wetboek van Strafvordering zijn alleen voorwerpen (onder andere die de ?waarheid aan de dag kunnen brengen?) vatbaar voor inbeslagname. Een gegeven is in deze context geen voorwerp. Gegevens zijn een abstract begrip. Gegevensdragers kunnen daarentegen wel in beslag worden genomen. Dus bij het vermoeden dat de gegevens, vastgelegd op een gegevensdrager, kunnen worden gebruikt voor waarheidsvinding, is slechts deze drager vatbaar voor inbeslagname.

?4.2.???? Bevindingen interviews

Om een helder overzicht te bieden van de bevindingen, zullen per actor de bevindingen worden gepresenteerd. Hierbij wordt onderscheid gemaakt tussen de actor politie en onderzoeksinstelling TNO, Risbo en een ICT-jurist als actor.

De medewerkers van de politie zijn te spreken over de voordelen van predictive policing. Het programma CAS zou volgens de innovatiemakelaar ertoe kunnen leiden dat politie inzet wordt gebaseerd op het programma en dit op een effectieve en effici?nte wijze kan gebeuren. De generalist spreekt ook van voordelen voor capaciteitsmanagement. De projectleider zegt hierover kort:

?Ja de voordelen zijn denk ik dat je anders dan gebaseerd op trends, intelligenter met je informatie omgaat.?

De projectleider voegt hier wel aan toe dat tijdens de pilot, dat de echte concrete voorspelling redelijk laat werd gedaan door het programma CAS. De aard van de interventie naar aanleiding van het predictive signaal, wordt daardoor moeilijk om op aan te passen. Daarnaast spreekt de innovatiemakelaar van bepaalde aannames intern bij de politie:

?Dus je kunt bij wijze van spreken uitrekenen waar en wanneer het zal plaatsvinden. Dat is best een gek idee voor politiemensen die uit de praktijk komen. En zeggen: ?Ja het is toch een beetje je instinct want je kijkt naar de omgeving en je denkt dit is mogelijk en dat niet.? Dus die eigen subjectieve invulling maakt ook wel dat ze het lastig vinden om te doorleven, om te denken, ja misschien zit er wel een systeem in, misschien zit er wel een patroon in.??

Ook de andere medewerkers spreken hierover, en stellen dat dit ook voor een deel uit onwetendheid komt. Zo stelt de projectleider dat in de beginfase van de pilot in Hoorn de medewerkers nogal sceptisch waren over de voorspellingen, omdat de variabelen waarmee werd gewerkt, nog onbekend waren. Over andere actoren, betrokken bij predictive policing, stelt de innovatiemakelaar dat het heel goed mogelijk is dat er andere belangen invloed uitoefenen op de samenwerking:

?Een gemeente heeft naast veiligheid natuurlijk ook leefbaarheid. Die moeten ook hun budget rondkrijgen dus die willen ook dingen doen waarvan politie zegt: ?Hey dat vraagt best wel veel inzet van ons voor de veiligheid.? Belangen zijn niet altijd helemaal gelijk. Er kan dan weleens gebeuren dat de gemeente zegt: ?Ik zie hier dat een tool een bepaalde verhoogde onveiligheid voorspelt, maar ik ga het toch doen, want ik wil mijn gemeente die kermis gunnen of die feestweek.??

De projectleider is het hier volkomen mee eens, en voegt eraan toe dat de beste resultaten wellicht ook behaald kunnen worden als het samen wordt gedaan met de gemeente, besturing, handhavers, maar misschien ook wel nog meer als de maatschappij er ook bij wordt betrokken. De innovatiemakelaar bespreekt tevens een ander voordeel van predicitive policing en stelt dat predictive policing niet een totaal nieuw systeem is:

?We weten niet tot op huishoudniveau hoe het zit met de beveiliging, sloten en honden. Dat weten we gelukkig niet, dat hoeft ook helemaal niet. Maar we weten wel: waar zijn de mensen gemiddeld wel thuis en waar zijn ze gemiddeld niet thuis overdag? Maar dat weet een inbreker ook als hij vier keer op een dag rondfietst door een wijk. Zo doen ze die dingen. Predictive policing is dus niet nieuw in die zin, maar het systematisch onderbouwen met data wat we nu op grote schaal kunnen verzamelen en die combineren en naast elkaar leggen. Ja, voor een deel zeggen mensen ja ik herken dit van mijn onderbuik gevoel maar dat is niet overal waar. Want er zijn ook mythes in de criminaliteitsbestrijding en die kunnen we nu mooi ontkrachten.?

Het onderbuik gevoel wordt ook besproken door de andere medewerkers. Er wordt door alle politiemedewerkers veel waarde gehecht aan de inzichten van ervaren agenten. Volgens de generalist, wordt hier zelfs onvoldoende aandacht aan besteedt. De projectleider zegt het volgende erover:

?Wat we gezien hebben bij die pilots van CAS wel hebben gezien dat het wel heel belangrijk is om al die verschillende bronnen van informatie, van onderbuik gevoel tot gewoon de klassieke manier van hotspots, die trendanalyses, te bundelen met de informatie die CAS oplevert. Maar je niet verlaten op 1 bron, dus als in we hebben nu CAS dus we gaan nu alleen daarmee plannen. Ten eerste, stuit je dan ook echt op weerstand, want mensen zeggen dan krijg je: ?Mijn gevoel zegt wat anders en ik vertrouw mijn gevoel meer dan een vaag kaartje wat ik uit de computer krijg.? Dus dat soort weerstanden, maar tegelijkertijd, en ten tweede zie je dat je ondanks het gebruik van big data en intelligentie systemen dat je niet volledig daarop kunt vertrouwen.?

Tot slot zou predictive policing volgens alle politiemedewerkers nog veel meer kunnen bieden dan dat het nu doet en kan het effect van predictive policing veel groter en uitgebreider zijn dan op dit moment. Er zullen hier nog wel een aantal ontwikkelingen vooraf moeten gaan volgens de projectleider. Zo zal data beter aangeleverd moeten worden en is het ook vrijwel onmogelijk om van een causaal verband te spreken tussen predictive policing en het effect op de buitenwereld, omdat vele andere factoren ook van invloed kunnen zijn en het niet altijd duidelijk is welke factor, wat voor invloed speelt. De innovatiemakelaar zegt over de toekomst van predictive policing dat er verwacht wordt, dat intelligenter gestuurd zal worden op de inzet van de capaciteit en dat dit iets vraagt van de operationale medewerker, maar voegt daaraan toe:

?Daarnaast is er een leidinggevende laag, die moet daarop gaan sturen. Dit is wat we zien, daarom verwachten we dat en daarom vragen we jou: ?wil je vooral op die fiets in die wijk?? Daar gaat gewoon ingebroken worden, we kunnen het gewoon uittellen en de meeste inbraken zijn overdag dus fiets vooral overdag als burger. Of met een scootertje, jij ziet er heel jong uit, dus trek lekker kleding aan waarbij je tussen die jongeren in blendt. Ga op dat pleintje zitten en kijk dan of je die kerel te pakken kan krijgen.?

pp4

Maar de innovatiemakelaar ziet hierin ook meer schakels waaronder:

?Welke ketenpartners zijn hier van belang? Want misschien hoef je er niet als politie te zijn. Misschien kun je bij een wijk wat geteisterd wordt door inbraken, de groenvoorziening vragen om juist daar te gaan schoffelen, want ja er moet toch iemand wat zien. Het kan ook zo zijn en nu ben ik misschien wat achterdochtig, dat als wij het patroon weten van de groenvoorziening en we denken nou dat is toch ook toevallig die zijn altijd in de wijk aan het schoffelen waar wordt ingebroken. Dan moet je een andere vraag stellen natuurlijk haha.?

De generalist deelt in het interview ook mee dat de komende vijf jaar predictive policing zich zeker zal uitbreiden naar meerdere delen van het land. Echter, moet er dan nog het een en ander gebeuren. De projectleider spreekt ook over positieve effecten in de toekomst, maar stelt ook dat het programma CAS tegenwoordig ook kaarten aanbiedt in heel veel andere teams in het land. Echter, wordt dit gedaan zonder begeleidende methode van gebruik. Hierdoor gaat ieder team er op zijn eigen manier mee om en dan wordt het vaak gebruikt als een hotspot kaart, terwijl CAS meer zou kunnen bieden. De projectleider zegt het volgende hierover:

?Daarmee doe je iets als predictive policing te kort, want het wordt dan gebruikt als een soort trendanalyse. En dat vind ik te kort en dat is jammer. Er zit meer in.?

De actor onderzoeksinstellingen wijst ook op bepaalde voordelen, die ook worden gedeeld door de politiemedewerkers. Alle respondenten die werkzaam zijn bij TNO wijzen op de voordelen voor politie inzet en de onderzoeker bij Risbo stelt daarnaast:

?Ik denk natuurlijk meteen aan de preventie. Kijk van oudsher is de politie heel erg reactief van aard. Er gebeurt een bepaald incident, mensen doen daar al dan niet aangifte op en de politie gaat dan rechercheren om te kijken kan ik het misdrijf, incident, ect. opsporen. Je loopt daarmee achter de feiten aan. Het grote voordeel van predictive policing is dat je aan die preventieve sfeer wijkt. Dus je probeert incidenten voor te zijn, erop te anticiperen, op gedragingen van burgers, groepen, terroristen.?

Echter, hebben de vier respondenten wel hun bedenkingen van de effectiviteit op dit moment. Volgens de program manager bij TNO, is predictive policing slechts een signaal, waarvan de impact op het moment nog relatief bescheiden ligt. Het signaal is niet dwingend, slechts suggestief en de overige respondenten sluiten zich ook hierbij aan. Daarnaast spreekt de program manager van TNO van belangen die een negatieve invloed kunnen hebben op de ontwikkeling van predictive policing:

?Uh ja, ten eerste kan het natuurlijk stigmatiserend zijn. Als je in een bepaalde wijk, bepaalde tijdsstip veel aanwezig gaat zijn met politiemensen. Dat is het lastige van je baseren op historische data, je bevestigt het, je typeert het. Dus dat kan een effect zijn. Wat ook een effect kan zijn, is dat politiemensen op straat zich heel erg gestuurd voelen. Dat hangt heel erg van de implementatie af, van hoe je dat doet. Als je het ?rescriptief? (voortschrijvend) gaat gebruiken, dan kunnen agenten het als lastig ervaren, het is verlies van vrijheid. Omdat je als een marionet van de ene naar de andere kant moet hollen. Door het systeem geregeerd worden. Dus dat kan een effect zijn.?

Ook is predictive policing volgens een medewerker bij TNO momenteel een hype, doordat heel veel mensen nog niet precies zouden weten hoe die voorspellingen werken. Echter, is volgens de TNO medewerker, men wel al heel snel blij met het programma, zonder echt een goede effectmeting te doen.

Een andere medewerker van TNO spreekt over belangrijke aspecten bij het gebruik van predictive policing:

?Dan liggen er wel maatschappelijk / ethische vragen. Als je nou eigenlijk niet echt begrijpt wat een tool doet en je laat je politiemensen erop inzetten. Je levert je dus over naar artificial intelligence, dus daarmee is een stapje gezet naar een moeilijk te controleren overheidsoptreden. En daarmee verlies je ook als het ware de regie, want machines doen dan het werk. Zo ver is het natuurlijk nog niet. De huidige tool is redelijk eenvoudig. Maar dat zet wel aan het denken.?

De respondenten van TNO en Risbo spreken over samenwerkingen met de politie en de TNO medewerkers stellen dat er sprake is van nauwe contacten. Zo zitten medewerkers van TNO ook bij de politie aan tafel om te overleggen. Echter, door de drukte van de reorganisatie medewerkers er ook voor kiezen om via het ministerie te helpen. Tijdens de interviews spreken de respondenten van verschillende belangen om mee te werken aan predictive policing. Hierbij speelt financieel belang een rol, maar stelt een respondent ook over samenwerkingen met de gemeente en de private beveiliging:

?Zeker, gemeentes zijn heel erg ge?nteresseerd in dit soort ontwikkelingen. Want heel veel dingen die je kunt veranderen om criminaliteit terug te dringen is niet iets wat de politie alleen kan. Dus de gemeente is een hele interessante. Het andere is, heel veel dingen die je doet voor de politie, kun je een op een kopi?ren naar private beveiligers. Ook als je een bedrijventerrein wilt bewaken, is het interessant om te weten of het nu op vrijdagavond populaire tijd is in dat bepaalde gebied. Dus moet ik daar nu een mannetje extra heen sturen? Dus ook met dat soort partners, zijn we ook bezig om te kijken: hoe kunnen we dit voor jullie inzetten??

Belangen kunnen volgens de onderzoeker bij Risbo ook hele andere doelen hebben:

?Maar daarnaast, informatie kan ook een politieke perspectief hebben. Informatie is ook een potentiele bron van macht, er komen allemaal strategische gedragingen uit. Op het moment dat je met verschillende actoren, data, kennis deelt. Dat kan gevoelig liggen, want iedereen heeft een bepaald kennismonopolie. En om dat te delen, ja dat kan bepaalde weestanden oproepen.?

De respondenten spreken allen van bepaalde barri?res. Zo wordt gesproken over juridische barri?res zoals etnisch profileren en het invoegen van bepaalde variabelen aan de voorspellingstool die in een rechtszaak in twijfel getrokken kunnen worden. Zo licht de ICT-jurist toe dat dit soort zaken nieuw zijn en nog vrij onbekend terrein. Een medewerker van TNO vertelt hierover dat er ook geen jurisprudentie bekend is over predictive policing en dat uiteindelijk juridisch zal blijken of wat de politie doet ook wettelijk mag. Tot slot bespreekt de onderzoeker bij Risbo van nog andere mogelijke belemmeringen:

?Dus als je puur uitgaat van de techniek dan denk ik dat je heel weinig barri?res hebt. Maar je hebt natuurlijk ook een andere kant en dat is natuurlijk wat wel een rem kan zijn. Als je kijkt naar de politie, de Nationale Politie, de reorganisatie, heeft geleid tot bepaalde knelpunten, onzekerheden, dingen die niet helemaal goed lopen. Mensen die onzeker zijn over hun baan. Dus zijn er wel een aantal organisatorische belemmeringen om dit soort dingen in de organisatie in te voeren uit te rollen, over alle politie-eenheden. Dat is een barri?re. Je hebt natuurlijk ook een financi?le barri?re, je kan bijvoorbeeld inzetten op predictive policing, maar dat is een aspect en je kunt ook op tal van andere dingen inzetten. En uiteindelijk is er een budget kwestie, waar ga je op investeren??

pp2

Hoofdstuk 5: Analyse
In dit deel van het onderzoek worden de resultaten getoetst aan de theoretische concepten die eerder in het onderzoek zijn behandeld. Hiertoe worden de bevindingen gebruikt om te kunnen reflecteren op het conceptueel model in dit onderzoek.

Uit de bevindingen blijkt dat de verschillende actoren bepaalde belangen delen maar er ook grote verschillen bestaan in een aantal aspecten rondom predictive policing. De interviews tonen aan dat alle respondenten te spreken zijn over de voordelen. Veiligheid wordt tijdens de meeste interviews aangehaald als een gedeeld belang om samen te werken, maar autonomie en kennismonopolie zijn belangen die kunnen leiden tot barri?res in het samenwerkingsproces. Uit de interviews blijkt dus dat er wel degelijk advocacy coalities zijn die predictive policing nastreven. Ook worden verschillende instrumenten aangehaald tijdens de interviews om beleidsvorming bij de politie te be?nvloeden. Hoewel het bij de meeste respondenten blijft bij een adviserende taak, worden verschillende actoren genoemd die wel degelijk politieke en juridische invloed uitoefenen op beleidsvorming bij de politie. Daarnaast wordt gesproken van andere wegen die bewandeld kunnen worden om alsnog enige invloed te kunnen uitoefenen. Het gebruik van gepolitiseerde technische informatie en publicaties van evaluatierapporten is tevens een instrument, dat ingezet kan worden bij onderzoeksorganisaties.

Verschillende actoren proberen dus op verschillende manieren invloed uit te oefenen op beleidsvorming bij de politie. Hiertoe hebben actoren verschillende belangen. Dit kunnen belangen zijn om samenwerkingen omtrent predictive policing met de politie te realiseren, zoals financi?le belangen of het stimuleren van het maatschappelijk debat rondom ethische kwesties. Maar ook kan er sprake zijn van tegenstrijdige belangen waardoor er barri?res optreden in de ontwikkeling van predictive policing.

Daarnaast zou de onderzochte data, getoetst worden aan de laatste fase van de theorie van Drengson. Uit de toetsing blijkt dat predictive policing zich niet bevindt in de fase van appropiate technology, de laatste fase. Om te kunnen spreken van appropitate technology moet sprake zijn van het gebruik van het systeem als instrument om bepaalde doelen te bereiken. Interviews tonen aan dit het geval is; alle respondenten stellen dat predictve policing belangrijke doelen kan realiseren bij de Nationale Politie. Het vergroten van efficiency en effectiviteit is een van de meest genoemde voordelen. De mogelijkheden en diversiteit zijn groot, er worden voorbeelden aangehaald waarbij mogelijke toekomstige terroristische aanslagen voorkomen kunnen worden. Ook blijkt het voorspelbare tool bruikbaar in meerdere organisaties, zoals de Belasting om belastingontduiking effectiever op te sporen. Het systeem zou dus ook, indien verdere ontwikkeling plaatsvindt, lokale en specifieke criminaliteitsproblemen kunnen oplossen. Er is daardoor ook sprake van diversiteit in het gebruik van predictive policing op het gebied van criminaliteit. Hoewel het systeem nu nog vrij simpel wordt gebruikt, tonen de interviews klaarblijkelijk aan dat er grote mogelijkheden denkbaar zijn. De menselijke attitude is kenmerkend voor scheiding tussen verschillende fasen. Wanneer de menselijke attitudes over mogelijke barri?res en gevaren worden besproken in de ontwikkeling van predictive policing, blijkt uit de interviews dat er een bepaalde angst heerst om gestuurd te worden door een technologisch systeem. Verlies van de eigen menselijke autonomie en onvoldoende kennis van het daadwerkelijke programma, heeft hier invloed op. Respondenten zijn momenteel kritisch over de daadwerkelijke effecten van het voorspellende programma en zien predictive policing merendeels als een signaal dat genegeerd kan worden als de politiecapaciteit ontoereikend. In de toekomst is de kans groot, dat predicive policing grote invloed kan hebben op beleid, vanwege de diversiteit en effectiviteit. Echter, kan er aan de interviews momenteel nog niet vastgesteld worden dat predictive policing een onmisbaar systeem is in de samenleving. Het technologisch systeem, wat in dit onderzoek predictive policing voorstelt, is daardoor niet een systeem dat menselijke ontwikkeling bevordert. De data in dit onderzoek toont aan dat de menselijke houding tegenover predictive policing niet overeenkomt met de fase van appropiate technology. Predictive policing bevindt zich dus niet in de laatste fase. Drengson stelt over de fasen waarin technologie?n kunnen worden geplaatst, dat appropiate technology de beste fase is voor implementatie van beleidsvorming. Uit de data in dit onderzoek blijkt dat de implementatie nog niet volledig succesvol is. De belangen van de actoren wegen mee in deze implementatie.

Aan het eind van het conceptueel model werd een verwachting geschetst aan de hand van de theoretische concepten. De verwachting was het volgende:

De invloed van advocacy coalities die predicitive policing nastreven op beleidsvorming, is groter wanneer de fase van appropiate technology van toepassing is op predicitive policing.

Deze verwachting is niet uitgekomen in dit onderzoek. Dit onderzoek heeft namelijk geleid tot resultaten waaruit blijkt dat predictive policing zich niet in de gestelde fase bevindt. Hierdoor kan de verwachting niet worden bevestigd. De fase waarin predictive policing zich bevindt, zorgt er juist voor dat respondenten kritisch kijken naar de toepassing. Een deel van de respondenten geven aan juist door middel van onderzoek, de politie te adviseren een meer terughoudende positie aan te nemen in de ontwikkelingen rondom predictive policing. Er zijn momenteel nog juridische barri?res waaruit moet blijken of de voorspellende technologie wel is toegestaan in de samenleving. Daarnaast zijn er barri?res in de samenleving en intern bij de politie zelf. Draagvlak en sturing door technologie zijn veel aangehaalde argumenten. Een deel van de actoren wenst dat de experimenteerfase wordt verlengd in plaats van uitbreiding plaatsvindt naar meerdere steden, zoals de politie dat wenst. Verschillende instrumenten worden ingezet om de eigen belangen van de coalities te realiseren in dit proces. Zo blijkt uit de interviews dat er sprake is van een eigen website van de onderzoeksinstelling waarin verschillende kritische onderzoeken van de politie aan het licht worden gebracht. Als achterliggende belang van de website wordt gesproken van het stimuleren van het maatschappelijk debat en de zin en onzin rondom predictive policing te onderscheiden. De actoren onderling proberen dus het beleid te be?nvloeden. Echter, bevindt predictive policing zich mogelijk in een fase waardoor actoren niet meewerken aan verdere uitbreiding zoals de politie dat wenst. Er wordt juist invloed uitgeoefend door actoren om een meer terughoudende positie te realiseren bij de politie. De actoren geven verschillende argumenten om het debat te stimuleren, van juridische tot aan organisatorische argumenten.

pp7

Hoofdstuk 6: Conclusie
In dit deel van het onderzoek, wordt antwoord gegeven op de hoofdvraag. De hoofdvraag zal allereerst herhaald worden, waarna aan de hand van de analyse een antwoord gegeven zal worden op de hoofdvraag.

Om tot de conclusie te komen zal allereerst de hoofdvraag hieronder worden geformuleerd:

Wat is de invloed van de fasen van technologie op predictive policing op beleidsvorming bij de Nationale Politie?

Het onderzoek heeft aangetoond dat predictive policing zich niet in de fase appropiate technology bevindt. Er wordt niet voldaan aan alle vereisten om te kunnen spreken van deze fase. Bij de toepassing van het systeem ontbreekt de bevordering van de menselijke ontwikkeling en het ervaren van een onmisbaar systeem tijdens het gebruik. De menselijke houding tegenover het voorspellingstool wijst op een meer terughouding en meer experimenten om effecten te verduidelijken van preditcive policing op de criminaliteit en samenleving. Hierdoor heeft predictive policing niet een versterkend invloed op beleidsvorming bij de politie. Uit de interviews blijkt wel enthousiasme voor voorspelbare programma?s, maar wordt ook gewezen op de gevaren. Predictive policing wordt op dit moment gezien als een programma met veel mogelijkheden maar tevens serieuze ethische kwestie in de huidige informatiesamenleving. De menselijke houding is kritisch naar deze vorm van technologie. Overgeleverd worden aan een technologisch systeem, waarbij de eigen autonomie wordt ingekort, stuit tot veel weerstand bij betrokken actoren. Dit wordt versterkt, doordat er onvoldoende kennis is over de technologie. De totstandkoming van de voorspelling is voor veel gebruikers nog een raadsel en daardoor wordt het enkel als een voorspellend signaal gezien onder de meeste respondenten. Verschillende inzichten zijn hierop mogelijk, de discussie blijven voeren tussen betrokken actoren is dan ook van groot belang om tot gezamenlijk beleid te kunnen komen. De betrokken actoren zijn in staat om invloed uit te oefenen op beleidsvorming bij de politie, door de inzet van verschillende instrumenten.

Uit dit onderzoek blijkt dan ook dat de Advocacy Coalition Framework van toepassing is op beleidsvorming bij de Nationale Politie. Echter, kan er geen versterkend invloed van predictive policing vastgesteld worden op beleidsvorming bij de politie. Er is in dit onderzoek sprake van invloed vanuit de betrokken actoren om de experimenteerfase te verlengen. De theorie van Drengson benoemt vier fasen waarin de laatste fase is getoetst in dit onderzoek. Echter, blijkt uit de analyse dat er sprake is van een andere fase. De eerste fase stelt dat ontwikkelingen worden gediend als instrument om macht en welvaart te realiseren. De tweede fase stelt dat er een liefde ontstaat voor technologie, waarin technologie een spel van het leven wordt. De derde fase technophobia benoemt de angst voor bepaalde technolgische ontwikkelingen en stelt als belangrijk kenmerk dat de mens de behoefte heeft om de technologie zelf te sturen in plaats van dat de mens wordt gestuurd door de technologie. Dit is een overeenkomst met de data en zou kunnen verklaren waarom actoren een verlening van de experimenteerfase wensen. Doordat er geen onderzoek is gedaan naar de eerste drie fasen, kunnen hieruit geen conclusies over worden getrokken.

Om tot deze conclusie te komen zijn er acht interviews afgenomen met betrokken actoren die voldoende kennis hebben van predictive policing om een eigen inzicht te bieden aan de onderzoeker met betrekking tot het onderwerp predictive policing, beleidsvorming bij de politie en betrokken actoren in dit proces. In dit onderzoek is gekozen om enkel de laatste fase te toetsen door gebrek aan tijd en data. Hierdoor kan in dit onderzoek niet worden getoetst in welke fase predictive policing zich dan wel bevindt. De toetsing op andere fasen binnen de theorie van Drengson vereist vervolgonderzoek.

pp6

Hoofdstuk 7: Discussie

In dit afsluitend deel van het hoofdstuk zal een kritische reflectie plaatsvinden op het onderzoek dat is uitgevoerd. Hierbij zullen kanttekeningen worden geplaatst op het onderzoek.

Allereerst kan kanttekeningen worden geplaatst bij het lage aantal respondenten met een functie binnen de politie. Het afnemen van interviews met sleutelfiguren bij de politie bleek een lastige taak. Hierdoor is gekozen betrokken actoren te benaderen. Meer sleutelfiguren binnen de politie op het gebied van predictive policing en beleid, had meer diepgaand inzicht kunnen bieden. Daarnaast kunnen acht respondenten weinig zijn om te onderzoeken welke actoren er zijn betrokken bij samenwerking omtrent predictive policing. Om de belangen van de betrokken actoren allemaal afzonderlijk te meten, zijn meer interviews vereist. Doordat kennisinstellingen veel informatie tot beschikking hadden over de politie en betrokken actoren, is gekozen om deze actor te interviewen. In de samenleving spelen veel meer actoren een rol bij beleidsvorming omtrent predictive policing.

Daarnaast kunnen er bedenkingen worden geplaatst bij de toetsing op louter de laatste fase van de theorie van Drengson. Door beperkte tijd en enkel acht interviews is gekozen om de overige fasen niet toetsen. Echter, had het veel waarde kunnen toevoegen aan het onderzoek als wel gesteld kon worden in welke fase predictive policing zich dan wel bevindt. De invloed op beleidsvorming zou in dat geval beter onderzocht kunnen worden.

Literatuurlijst

Cairney, P. (2013, Oktober 30). Paul Cairney. Opgehaald van Policy Concepts in 1000 words: The Advocacy Coalition Framework: https://paulcairney.wordpress.com/2013/10/30/policy-concepts-in-1000-words-the-advocacy-coalition-framework/

De Vries, A. & Smit. S. (2016, april 25). Predictive policing: een overzicht. Opgehaald van socialmediadna: http://socialmediadna.nl/predictive-policing-overzicht/

Doeleman, D. W. (2014). Predictive policing – wens of werkelijkheid? het Tijdschrift voor de Politie, 29-42.

Doorewaard, P. V. (2015). Het ontwerpen van een onderzoek. Amsterdam: Boom Lemma uitgevers.

Drengson, A. R. (1982, Summer). Four Philosophies of Technology. Philosophy Today, 103-117.

Dusek, V. (2006). Philosophy of Technology: An Introduction. In V. Dusek, Philsophy of Technology: An Introduction (pp. 26-37). USA, UK, Australia: Blackwell Publishing.

Ellul, J. (1964). In The Technological Society (J. Wilkinson, Vert., pp. 333-343). New York: Alfred A. Knopf, Inc. and Random House, Inc.

Jonker, J. (2015, augustus 31). Rem op reorganisatie politie. De Telegraaf.

Justitie, M. V. (2012). Inrichtingsplan Nationale Politie. kwartiermaker Nationale Politie.

Lieshout, L. v. (2014, november 15). De vijf grootste problemen van de politie. Opgehaald van nrcreader: http://www.nrcreader.nl/artikel/7368/de-vijf-grootste-problemen-van-de-politie

Mauriac, F. (1968). Le nouveau bloc-notes 1961-1964. Frankrijk: Flammarion.

Noort, W. (2016, april 15). Slimme stad of dataslurper. NRC.nl.

Paul A. Sabatier, C. M. (2014). Theories of the policy process. Boulder: Westview Press.

Prins, J. (2004). Tehcnologie en de nieuwe dilemma’s rond identificatie. Justiti?le Verkenningen, 1-47.

Rienks, R. (2015). Predictive Policing: Kansen voor een veiligere toekomst. Apeldoorn: Politieacademie Apeldoorn.

Sabtier, W. (2007). The Advocacy Coalition Framework: Innovations and Clarifications. Boulder: Wetsview Press. Opgehaald van The Advocacy Coalition Framework: Innovations and Clarifications: http://collectivememory.fsv.cuni.cz/CVKP-29-version1-priloha_2_FF.pdf

Spelier, R. (2011). Onderweg naar nationale politie?! Utrecht: Department Bestuurs- en Organisatiewetenschap.

Walter L. Perry, B. M. (2013). Predictive Policing: The Role of Crimecasting in Law Enforcement Operations. RAND Corporation.

Bijlage

Bijlage 8.1.: Kwalitatieve vragenlijst

Appropiate technology

  1. Wat is predicitive policing en wat is het doel van het gebruik ervan?
  2. Wat zijn de voordelen van predictive policing?
  3. Hoe wordt predicitive policing gebruikt in het dagelijks leven?

Advocacy coalition framework

  1. Welke coalities zijn betrokken bij beleidsvorming omtrent preventief opsoringsbeleid?
  2. Wat zijn de belangen van die coalities?
  3. Welke instrumenten hebben zij om beleidsvorming te be?nvloeden (zowel meewerken als beleid hinderen)?
  4. Wat is het belang voor de desbetreffende organisatie om mee te werken met de politie?
  5. Op wat voor manier komen de coalities tot een gezamenlijk standpunt?

Veranderingen in beleidsvorming

  1. Hoe is beleid omtrent predictiev policing ontstaan?
  2. Hoe ziet u predictive policing over vijf jaar?
  3. Wat voor invloed heeft predictive policing gehad op beleidsvorming?
  4. Wat voor effect kan het nog hebben op beleidsvorming?

Bekijk, download of print het onderzoek hier:

[slideshare id=69627654&doc=bachelorscriptiemelissakont-161129090425&type=d]

Of bekijk het onderzoek uit Chicago naar de effecten van Predictive Policing daar:

[slideshare id=65229286&doc=predictionsputintopractice-aquasi-experimentalevaluationofchicagospredictivepolicingpilot-160822101738&type=d]

Bronnen: The Verge, Mic

Predictive policing predicts police harassment, not crime

 

In de h200d: een eigentijdse etnografie

Geef een reactie

Robby Roks heeft verslag gelegd van een langdurig etnografisch onderzoek onder (ex-)leden van de Haagse jeugdbende Rollin 200 Crips. Drs. Robby Roks is als universitair docent verbonden aan de sectie Criminologie van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Gedurende het veldwerk heeft de auteur de mogelijkheden van sociale media verkend. Hij laat zien dat de activiteiten van deze jongeren zich in toenemende mate op social media afspelen en dat de grens tussen offline en online steeds moeilijker te trekken is. Posts en foto?s op social media kunnen op eenvoudige wijze door criminologen worden gebruikt voor dataverzameling, terwijl social media ook kunnen dienen als platform om contact te leggen en te communiceren met informanten. Ten slotte staat deze auteur stil bij de ethische dilemma?s en beperkingen die gepaard gaan met het gebruik van deze nieuwe, andersoortige methoden van dataverzameling.

Juan: ?Twitter tripple OG?S? (11-08-2013 17:06)
Fernando: @Juan: ?hahahah Rollin Twitter Crips? (11-08-2013 17:10)

De bovenstaande ?tweets? zijn afkomstig van twee jongeren die ik in?het kader van het veldwerk voor mijn promotieonderzoek vanaf 2011?tot en met 2013 heb gevolgd. Juan en Fernando, twee gefingeerde?namen, hebben allebei deel uitgemaakt van de Rollin 200 Crips, een?Nederlandse ?gang? naar Amerikaans voorbeeld die sinds de jaren?negentig in de media geregeld van zich heeft laten horen. (o.a. in de documentaire Strapped ?n strong uit 2009, maar ook in het boek Crips.nl van Saul van Stapele uit 2003 en diverse artikelen in het tijdschrift Nieuwe Revu, zoals Van Stapele 1998; 2009). Hun tweets?verwijzen naar de toenemende virtualisering van de Nederlandse?straatcultuur. OG, oftewel ?Original Gangster?, is slang die afkomstig is?uit de Verenigde Staten, maar als gevolg van de mondiale verspreiding?van Amerikaanse gang- en straatstijlen ook onderdeel is geworden van?het vocabulaire van jongeren in Nederland. Op Twitter wordt volgens?Juan geclaimd dat mensen ?Tripple OG? zijn: een term die gebruikt?wordt als verwijzing naar een hoge hi?rarchische en respectabele positie?op straat. Fernando lacht uitbundig om de opmerking van Juan en
maakt van Rollin 200 Crips de ?Rollin Twitter Crips?, implicerend dat?de activiteiten van de Crips zich in toenemende mate op social media?afspelen.

In deze bijdrage wil ik laten zien dat social media een relatief onontgonnen?bron van criminologisch relevante data kunnen opleveren. In?het bijzonder wil ik daarbij het belang van deze online praktijken illustreren?voor eigentijds etnografisch onderzoek. Ten slotte sta ik stil bij?de ethische dilemma?s en beperkingen die gepaard gaan met het?gebruik van deze nieuwe, andersoortige methoden van dataverzameling.

Etnografisch onderzoek
Sinds de Chicago School kent etnografisch onderzoek een stevige verankering?in de historie van de criminologie. Door de jaren heen lijkt er?een wisselende belangstelling te bestaan voor deze onderzoeksbenadering,?mede als gevolg van discussies over ethiek (Adler & Adler 1998)?en het tijdsintensieve proces van dataverzameling. In toenemende?mate wordt echter gewezen op de meerwaarde van dit methodologische?perspectief voor de criminologie (Ferrell & Hamm 1998), ook in?Nederland (Schuilenburg e.a. 2011, p. 13-14).

Etnografisch onderzoek vormt niet zozeer een methode van onderzoek,?maar dient gezien te worden als een onderzoeksbenadering die?meerdere methoden behelst. Naast participerende observatie, wordt?veldwerk gekenmerkt door het gebruik van diverse methoden en technieken,?zoals interviewen, maar ook het verzamelen en analyseren van?allerlei persoonlijke documenten. De kern van het verrichten van?etnografisch veldwerk is gelegen in het ?being there?: het langdurig?deelgenoot worden van een gemeenschap, cultuur of setting om deze?leefwereld van binnenuit te begrijpen en te beschrijven (Zaitch e.a.?2010, p. 262-274). Er valt een aantal ontwikkelingen waar te nemen die?inwerken op het centrale uitgangspunt van ?being there?. Allereerst?hebben processen van mondialisering invloed op de betekenis die?wordt gehecht aan de notie van lokaliteit (Wittel 2000). Hannerz pleit?om die reden voor zogenaamde ?multi-sited ethnographies? om recht?te doen aan het feit dat personen, verhalen en objecten steeds mobieler?worden (Hannerz 2003). Een hieraan verwante ontwikkeling betreft?de komst van het internet en de toenemende virtualisering van het?dagelijks leven.

Het internet biedt voor onderzoekers interessante uitdagingen, vooral?in methodologische zin. Ook binnen de criminologie is aandacht voor?het gebruik van internet bij het verrichten van kwalitatief onderzoek?(vgl. Flick 2010). In een themanummer van het Tijdschrift voor Criminologie?(2013) wordt daarbij onder andere gewezen op het gebruik van?online dader- en slachtofferenqu?tes, de opkomst van Big Data, digitale?of virtuele vormen van participerende observatie of het gebruik?van computertechnologie als aanvullend hulpmiddel waarmee respondenten
aan virtuele situaties kunnen worden blootgesteld (Van?Erp e.a. 2013, p. 332-333). Wat opvalt wanneer de mogelijkheden van?de gedigitaliseerde wereld worden verkend, is dat er over het algemeen?een (te) strikte scheiding wordt aangebracht tussen het verrichten?van online en offline onderzoek. Het is de vraag of een dergelijke?binaire scheiding voldoende recht doet aan de werkelijkheid (vgl. o.a.?Leander & McKim 2003; De Jong & Schuilenburg 2006; Murthy 2008;?Ferrell e.a. 2015). Online en offline praktijken raken immers in toenemende?mate verweven met elkaar, een ontwikkeling die nadrukkelijke?consequenties heeft voor het ?being there?. Etnografisch onderzoek?zou anno 2016 niet enkel aandacht moeten hebben voor wat respondenten
offline doen en zeggen, maar tevens proberen te incorporeren?wat zij online doen en zeggen. De mogelijkheden en moeilijkheden die?daarmee gepaard gaan, wil ik illustreren aan de hand van mijn veldwerk??in de h200d? (Roks 2016).

Offline in de h200d
Het startpunt voor mijn onderzoek naar de inbedding van criminaliteit?en identiteit was een kleine wijk in Den Haag, die in de volksmond?bekendstaat als het Vergeten Dorp. Sinds eind jaren tachtig van de?vorige eeuw claimen de Haagse Crips deze buurt als hun territorium?en noemen ze het hun ?h200d?.

?H200d? (uitgesproken als ?hood?) vormt een verbastering van het Engelse ?neighborhood?. Het vervangen van de letters ?O? in het woord door het getal ?200? vormt een verwijzing naar de volledige naam van deze Haagse Crips, de Rollin 200 Crips. Het gebruik van de term ?h200d? dient te worden gezien als een manier waarmee de Rollin 200 Crips de fysieke ruimte van het Vergeten Dorp claimen als hun territorium.

In januari 2011 begon ik mijn veldwerk?in de h200d met het intensiveren van de contacten die ik daar?had opgedaan in een eerder onderzoek (Roks 2007). Omdat mijn gatekeeper?Keylow, de leider en oprichter van deze Haagse Crips, op dat?moment in detentie verbleef, zocht ik naar plekken in de buurt waar?het sociale leven zich afspeelt. In navolging van anderen (o.a. Van
Gemert 1998; De Jong 2007) begon ik in het lokale buurthuis. Daar?bezocht ik, na overleg met de jongerenwerker, een paar keer per week?de inloop van het jongerenwerk. Ongeveer vijftig jongeren tussen de?12 en 20 jaar uit het Vergeten Dorp en omringende buurten kwamen?daar op vaste tijden bijeen in een kleine ruimte van het buurthuis.

Omdat deze inloop alleen werd bezocht door jonge buurtbewoners,?besloot ik ook contact te zoeken met de actieve bewonersorganisatie?die het Vergeten Dorp van oudsher kent. Een halfjaar en een flink aantal?e-mails later kwam ik in contact met de voorzitter en penningmeester?en werd ik uitgenodigd om de maandelijkse vergaderingen?van de bewonersorganisatie bij te wonen.

Toen Keylow een halfjaar na de start van mijn veldwerk weer in vrijheid?werd gesteld, besloot ik meer te investeren in het opbouwen van?relaties met leden van de Crips. Een direct gevolg hiervan was dat ik?minder tijd stak in het onderhouden en uitbouwen van contacten met?jongeren uit de buurt en oudere buurtbewoners. Omdat het buurthuis?bovendien in de zomermaanden gesloten bleef, zorgde dit voor een?extra complicerende factor voor mijn relaties met jongeren uit de?buurt. Ook het contact met de Crips verliep in het begin moeizaam,?ook al had ik al enkele jaren geleden het vertrouwen van mijn gatekeeper?Keylow weten te winnen. Bij afwezigheid van Keylow in de h200d?werd ik niet gegroet en op tijden zelfs opzichtig genegeerd wanneer ik?een gesprek probeerde aan te knopen. Het duurde bij sommige respondenten?meer dan een jaar, waarin ik de buurt meermaals per week?bezocht, voordat ze mijn aanwezigheid in hun nabijheid tolereerden?en mij actief betrokken in gesprekken. Na een jaar waarin vooral de?nadruk op observeren lag en ik bewust niemand van de Crips heb?ge?nterviewd, was ik gedurende de zomermaanden van 2012 in staat
om mezelf te midden van de Crips te begeven. Langzaamaan begon ik?met het systematisch verzamelen van informatie over de individuele?leden van de Crips. Mijn rol verschoof hierbij gradueel richting participerende?vormen van onderzoek in de vorm van gezamenlijke sportactiviteiten?en het luisteren van muziek, maar hoofdzakelijk het hele?dagen rondhangen in de h200d.

Het leggen van contacten in het buurthuis verliep in het begin eveneens?uiterst moeizaam. Tijdens mijn bezoeken aan het buurthuis trof?ik dezelfde jongeren die ik eerder in 2007 had gezien in de buurt, maar?die toen nog hooguit 10 of 11 jaar waren. Bovendien herkende ik een?deel van de bezoekers van het buurthuis van gezicht omdat zij naar?voren komen in de documentaire Strapped ?n strong (2009) over de?Rollin 200 Crips. Naarmate ik vaker in het buurthuis kwam, werd het?contact met sommige jongeren beter. In de periode dat ik meer tijd op?straat met de Crips doorbracht, zag ik deze jongeren echter steeds?minder. Slechts sporadisch trof ik ze nog op straat of in de wijk en het?contact met een deel van hen dreigde te verwateren.

Online in de h200d
Tijdens mijn eerste bezoeken aan de inloop sprong in het oog hoezeer?de jongeren gebruik maakten van sociaalnetwerksites als Hyves en?Twitter via de internetverbinding op de vaste computers in het buurthuis?of op hun mobiele telefoons. Op momenten dat ik niet in het Vergeten?Dorp of in het buurthuis was, probeerde ik de jongeren online te?vinden. Een probleem daarbij was dat lang niet iedereen onder zijn of?haar eigen naam actief is op social media. Na het nodige zoekwerk en?het systematisch doorzoeken van zogenaamde ?followlijsten? en hun?online ?vrienden? vond ik het grootste deel van de jongeren uit de?buurt online. Uiteindelijk heb ik van veertig jongere respondenten die?actief gebruik maken van social media als Twitter, Facebook en Instagram?gedurende drie jaar hun online activiteiten gemonitord, opgeslagen?en geanalyseerd.

Social media bieden mogelijkheden voor verschillende rollen, analoog?aan de methode van participerende observatie in bredere zin. De?nadruk tijdens mijn bezoeken aan de inloop in het buurthuis lag op?observeren. Onder de noemer ?lurking? (Leander & McKim 2003) of??cyberstealth? (Murthy 2008) is dit ook mogelijk online. De socialmedia-accounts?van de jongeren uit de buurt bevatten een scala aan relevante?informatie. Demografische gegevens, zoals leeftijd, afkomst en?woonplaats, waren te vinden op de openbare profielen. Op ?timelines??op Twitter stond daarnaast informatie over school, bijbanen, werk,?hobby?s en andere activiteiten in hun vrije tijd. De interactie tussen?jongeren op social media leerde mij bovendien veel over welke jongeren?met elkaar in contact staan en online veel contact met elkaar?onderhouden.

Door het volgen van hun online praktijken op social media kreeg ik op?een eenvoudige manier veel te weten over deze jongeren. Enigszins tot?mijn verbazing stuitte ik op social media bovendien op informatie?waarvan ik op voorhand niet direct had verwacht deze online te vinden.?In het buurthuis en op straat gingen gesprekken tussen jongeren?onderling geregeld over hun criminele betrokkenheid of hun aanrakingen?met politie. In het begin vonden dergelijke conversaties niet in?mijn aanwezigheid plaats en vielen jongeren stil of deden ze geheimzinnig?wanneer ik in staat was om delen van een gesprek op te vangen.?Met de jongeren sprak ik hoofdzakelijk over meer neutrale onderwerpen,?in het bijzonder omdat ik door enkele jongeren uitgemaakt was?voor ?po-po? of ?scotoe?. Dezelfde jongeren leken op social media veel?minder bezig met het afschermen van hun activiteiten op straat. Sterker?nog: social media werden expliciet gebruikt om de indruk te wekken?van criminele betrokkenheid.

Het eerste thema dat op social media valt waar te nemen, is geweld, in?het bijzonder in de vorm van het tonen van (vuur)wapens of kogels?(zie figuur 1 en 2).

Figuur 1

hood1

Figuur 1 is een beeldfragment dat afkomstig is uit de documentaire?Strapped ?n strong (2009), waarop twee jongeren uit de buurt, gehuld?in de voor de Crips kenmerkende blauwe kledingstijl, een volautomatisch?machinegeweer dragen. Het onderschrift ?hoodmovement? verhult?bovendien de mate van trots en identiteit die ontleend wordt aan?het feit dat de jongen afkomstig is uit de wijk waar de Crips hun wortels?hebben. Ondanks de symboliek van de Crips die hier gecommuniceerd?wordt, maakt de jongen in kwestie geen onderdeel uit van de?Rollin 200 Crips. Sterker nog: tijdens mijn onderzoek stond hij lange?tijd op gespannen voet met enkele jongere leden van de Crips.?Figuur 2 is een voorbeeld van een post waarop een vuurwapen wordt?getoond. Er bestaan hierbij verschillen tussen jongeren wat betreft

Figuur 2

hood2

hun herkenbaarheid wanneer ze afbeeldingen met vuurwapens of?kogels plaatsen op social media. Gedurende mijn veldwerk viel hierin?een ontwikkeling waar te nemen en verschenen de jongeren steeds?minder met hun gezicht in beeld. Deels was dit het gevolg van verhalen?die er op straat verteld werden over jongeren die door de politie?opgepakt werden vanwege het posten van dergelijke foto?s. Bovendien?bleven afbeeldingen met vuurwapens over het algemeen slechts een?beperkte tijd online staan en werden ze vaak nog dezelfde dag, nadat?de foto?s tientallen likes hadden gekregen, weer verwijderd.?Een tweede veelvoorkomend thema betreft het tonen van grote hoeveelheden?contact geld. Railey toont op figuur 3 dat hij in zijn zak een??bom? heeft bestaande uit diverse gekleurde bankbiljetten.

Figuur 3

hood3

Reynaldo plaatste een video op Instagram, waarvan figuur 4 een?snapshot vormt, waarop hij gedurende enkele seconden demonstratief?een stapel geld aan het tellen is. Naast het tentoonspreiden van?hun weelde, laat een deel van deze jongeren er op social media geen?misverstand over bestaan wat de herkomst van deze verdiensten is. In?tweets bieden zij onder andere scooters, televisies, tablets of telefoons?te koop aan, maar wordt er eveneens geadverteerd met diensten op?het gebied van de verkoop van drugs.

Social media worden ook gebruikt om uitdrukking te geven aan het?feit dat de politie op straat beschouwd wordt als ?de natuurlijke vijand?

Figuur 4

hood4

(De Jong 2007, p. 67). Met tweets als ?Fuck the Cops?, ?Fucc a popo? en??Fuck de 5?0??presenteren sommige jongeren op wekelijkse basis ? en?een enkeling zelfs dagelijks ? hun aversie tegen de politie.?Over de ontstaansgeschiedenis van deze denigrerende termen voor de politie doen op?internet diverse verhalen de ronde. Door populaire Amerikaanse films, series en (rap)muziek hebben deze termen?een mondiale verspreiding gekregen.

Een enkeling?heeft dit in de vorm van een tatoeage met ?FTP? ? oftewel Fuck The?Police ? zelfs vereeuwigd op zijn lichaam. Een specifiek thema waarin?de relatie met de politie naar voren komt, is ?snitchen?: het geven van?belastende verklaringen bij de politie over anderen, onder andere tijdens?verhoren (Roks 2015). Naast scheldkanonnades richting het?adres van politie, plaatsen de jongeren foto?s online van vrienden die?staande worden gehouden, worden gearresteerd, vrienden die vastzitten?en zich laten fotograferen tijdens hun gevangenisstraf van achter?de tralies (figuur 5), en ook verdachte vrienden worden tijdens rechtszaken?in de beklaagdenbank op de gevoelige plaat vastgelegd.

Figuur 5

hood5

Ook de afwikkeling van strafzaken valt online te volgen. Zo doet Jack?eigenhandig verslag van zijn rechtszaak. Hij begint op 11 mei 2011 met?de tweets ?Dood zenuw8tig main?, gevolgd door ?Morgen voorkomen?.?Een dag later brengt hij uitvoeriger verslag uit:

?@paleis van justesie? (12-05-2011 08:49)
?Fuck rechtzaken? (12-05-2011 09:55)
?Fuck werk school allleS !? (12-05-2011 09:55)
?Nu rechtzaak? (12-05-2011 10:33)
?Nu w8ten op uitspraak? (12-05-2011 11:14)
?Vrij kkk gesproken mossssssss !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!? (12-05-2011 13:00)
?Moss eerst 90 dagen zitten nu gewooon vrygesproken? (12-05-2011?13:08)

De eerdergenoemde Fernando plaatst eerst ?OMW rechtzaak?, om vervolgens?figuur 6 op Instagram te plaatsen. De foto, genomen voor het?Paleis van Justitie in Den Haag, is zo bewerkt dat er staat ?Eis van Justitie?,?terwijl de print op de rode trui van Fernando leest: ?FOKDEMCOPS?.

Naast inhoudelijk relevante informatie bieden social media eveneens?mogelijkheden tot het benaderen en werven van respondenten. Zo?werden telefoonnummers en e-mailadressen genoemd in berichten,?geplaatst onder afbeeldingen of gepubliceerd op gebruikersprofielen.?Daarnaast maakten veel jongeren gebruik van social media om met?elkaar af te spreken. Op die manier kreeg ik zicht op locaties in de stad?of buurt waar respondenten zich bevonden of openbare plekken waar?zij veel tijd doorbrachten. Bovendien bieden diverse sociaalnetwerksites?functies die gebruikers in staat stellen om priv?berichten of een?zogenaamde ?DM? (Direct Message) te sturen. Deze mogelijkheden?gebruikte ik om af te spreken met jongeren die ik offline langere tijd?niet had gezien of die ik wat langer een-op-een wilde spreken. Toch?was deze laagdrempelige manier van het leggen van contacten niet?altijd even succesvol en heeft een aantal respondenten nooit gereageerd?op mijn verzoeken, ondanks herhaaldelijke berichten. In die?gevallen probeerde ik hen offline te benaderen.?Ook offline verliep het benaderen van respondenten niet zonder problemen. De centrale?bevindingen in mijn proefschrift baseer ik op een netwerk van 150 respondenten. Van zestig?van deze respondenten heb ik gedetailleerde informatie verzameld, ofwel op basis van
??n (of meerdere) interview(s), ofwel omdat ik ze gedurende drie jaar meermaals op informele?basis heb gesproken en heb geobserveerd.

Beperkingen en dilemma?s: selectie, het gebruik van beelden en?performance
Social media bieden diverse mogelijkheden voor criminologisch?onderzoek, maar het gebruik van deze data dwingt ook tot een reflectie?op de beperkingen en brengt bovendien een aantal ethische
dilemma?s met zich mee. Een aantal van deze methodologische vertekeningen?is vergelijkbaar met de problemen en dilemma?s die inherent?zijn aan de meer klassieke, offline kwalitatieve methoden. Etnografisch?onderzoek kent als evident nadeel dat de nadrukkelijke aanwezigheid?van de onderzoeker en zijn of haar ?selectieve oog? invloed?kunnen hebben op de resultaten van de studie. Naast de beperkte?externe validiteit, gaat het gebruik van deze onderzoeksbenadering

Figuur 6

hood6

gepaard met diverse morele, juridische en ethische dilemma?s (Zaitch?e.a. 2010, p. 282-284). De toevoeging van een online dimensie aan?offline praktijken roept een aantal nieuwe vragen op.

De eerste beperking ten aanzien van online vormen van kwalitatief?onderzoek betreft selectiviteit. Tussen de respondenten in mijn studie?bleek een verschil te bestaan in de mate waarin zij actief waren op?social media. Vrijwel iedere jongere maakte gebruik van (meerdere)?social media en plaatste dagelijks meerdere foto?s of berichten. De?online praktijken van respondenten boven de 30 vielen veel minder?goed waar te nemen.?Wel viel er een opmerkelijke gelijkenis waar te nemen tussen wat jongere respondenten?op social media plaatsten en de profielfoto?s op BlackBerry ?Ping? en WhatsApp van?oudere respondenten.

Daarnaast bestond er een duidelijk verschil tussen?welke informatie online werd geplaatst. Sommigen plaatsten allerlei?facetten van hun dagelijks leven online, inclusief (de suggestie van)
hun criminele betrokkenheid, terwijl anderen zich beperkten tot het?reageren op berichten en foto?s van anderen. Als onderzoeker heb ik?hierdoor (slechts) zicht gekregen op een deel van de activiteiten van?deze veertig respondenten op social media. Dit geldt overigens eveneens?voor de offline praktijken van mijn respondenten: ondanks dat ik?getracht heb zo veel mogelijk deelgenoot te worden van hun dagelijks?leven, is er onherroepelijk een deel aan mijn oog onttrokken gebleven.?Het is immers onmogelijk om altijd en overal in het veld aanwezig te?zijn. Daarnaast hebben respondenten, ongeacht hoe hecht of vriendschappelijk?onze relatie in de loop der jaren werd, ook altijd een deel?van hun leven voor mij weten af te schermen.?Een bijkomende uitdaging op social media was dat jongeren zich in?toenemende mate?bewust leken van hun zichtbaarheid en privacy op?internet en zodoende hun profielen en accounts afschermden met de?mogelijkheden die sociaalnetwerksites daartoe bieden. Rond de start van mijn veldwerk was hier nauwelijks sprake van. Tegen het einde van mijn?onderzoek leken respondenten echter veel meer gebruik te maken van de mogelijkheden?die sociaalnetwerksites bieden om hun profielen af te schermen. Om toch toegang?te krijgen tot de inhoud van iemands online profiel of timeline,?dient dan een vriendschaps- of volgverzoek te worden verstuurd. Aan?de veertig respondenten die ik op social media gedurende drie jaar?heb gevolgd, heb ik allemaal een vriendschaps- of volgverzoek verstuurd.?Daarbij kwam het overigens ook voor dat respondenten mij een vriendschaps- of volgverzoek?stuurden.?Op een enkel geval na werden deze verzoeken vrijwel direct?geaccepteerd, naar alle waarschijnlijkheid omdat ik hen, op een enkeling na, ook offline ken of wel eens ontmoet heb. Daarbij was ik online?transparant over mijn identiteit als onderzoeker. Naast persoonlijke
foto?s valt in de profielen van mijn eigen socialmedia-accounts te?lezen dat ik als criminoloog verbonden ben aan de Erasmus Universiteit?Rotterdam.

Het gebruik van de berichten, afbeeldingen en video?s op social media?roept vervolgens de vraag op hoe deze informatie gebruikt kan worden,?in het bijzonder als het gaat om publicatie. Een dergelijk dilemma?doet zich ook voor als het gaat om offline vormen van etnografisch?onderzoek. Het gaat daarbij om ethische afwegingen rondom herkenen?herleidbaarheid, waarbij het de taak van de onderzoeker is om er zo?veel mogelijk zorg voor te dragen dat respondenten geen nadelige?gevolgen ondervinden van hun participatie aan het onderzoek (Van de?Bunt 2015). Op social media spelen deze overwegingen evenzeer,?maar wordt het complexer vanwege de visuele component: veel jongeren?maken immers foto?s en video?s van zichzelf, en elkaar, en plaatsen
deze in veel gevallen op openbaar toegankelijke profielen op internet.?Over de manier van het gebruiken van visuele data woeden discussies?over ethiek (Vanderveen 2010, p. 406-408). Allen (2015) werpt?de terechte vraag op of het anonimiseren van afbeeldingen, iets dat?gemeengoed is als het gaat om de verslaglegging van offline onderzoek,?geen farce maakt van de visuele dimensie van het onderzoek,?omdat het de respondent diens ?stem? ontneemt wanneer foto?s worden?geretoucheerd of ?geblurd?. In deze bijdrage, en in mijn proefschrift,?heb ik tweets geanonimiseerd en gezichten onherkenbaar?gemaakt. Een belangrijke overweging daarbij was dat het gaat om?afbeeldingen waarop strafbare feiten worden gepleegd, afgebeeld of?verbeeld. Ik heb ervoor gekozen om wel de verbeelding van deze?gedragingen, zoals wapens, kogels, grote hoeveelheden contant geld,?drugs en gestolen goederen te tonen, maar zonder gebruikersnaam of?gezicht. Herkenbaarheid van de respondent in kwestie had in dergelijke?gevallen geen meerwaarde of functie.

Een laatste beperking hangt samen met het voorgaande thema. Op?social media is het lang niet altijd duidelijk of afbeeldingen ?echt? of?authentiek zijn. Van Erp e.a. stellen daarnaast de terechte vraag ?of?online beweringen ook offline worden waargemaakt? (Van Erp e.a.?2013, p. 333). Social media bieden een dankbaar podium voor vormen?van ?impression management? (Goffman 1959), iets dat in het bijzonder?zichtbaar wordt als het gaat om online uitingen van straatcultuur?(Van den Broek 2013). In het geval van de voorbeelden in deze bijdrage?is het moeilijk om te achterhalen of we van doen hebben met echte?wapens of echt geld en of diegene die de afbeelding plaatst ook diegene?is die gefotografeerd is, behoudens de gevallen waarin gezichten?of andere duidelijk herkenbare persoonskenmerken zichtbaar zijn. De?informatie op social media lijkt in eerste instantie meer te zeggen over?de indrukken die respondenten willen overbrengen. Dit vormt een?beperking in het analyseren van online praktijken, maar dit geldt in?het bijzonder wanneer enkel wordt afgegaan op wat respondenten?online doen. Over het algemeen is kwalitatief onderzoek in staat om?zicht te geven op het bestaan van verschillen tussen wat mensen zeggen?en wat ze doen. In het geval van etnografisch onderzoek kan dit?bijvoorbeeld door het combineren van gesprekken met het observeren?van gedrag. Social media kunnen hierbij een extra dimensie aanbrengen,?die de onderzoeker in staat stelt om een inschatting te maken van?de manier waarop posts en poses zich verhouden tot offline praktijken,?maar ook andersom.

Conclusie
De prominente plaats van internet in ons dagelijks leven dwingt tot?een reflectie op de rol van online praktijken in wetenschappelijk?onderzoek. Het centrale punt dat ik in deze bijdrage heb willen maken,?is dat social media diverse relatief laagdrempelige, aanvullende mogelijkheden?bieden voor het verzamelen van data en het leggen van contacten?met respondenten. De toenemende mobiliteit en virtualisering?van het dagelijks leven hebben gevolgen voor het klassieke etnografische?uitgangspunt van ?being there?. Het gebruik van social media?kent daarbij beperkingen die in het verlengde liggen van discussies?rondom selectiviteit en ethiek die opgeld doen in offline vormen van?etnografisch onderzoek. Maar bovenal hoop ik dat deze bijdrage heeft?laten zien dat het incorporeren van online praktijken onderzoekers in?staat stelt om beter recht te doen aan het gegeven dat verhalen, ook?criminologisch relevante verhalen, zich niet langer enkel offline afspelen.

Literatuur
Adler & Adler 1998
P. Adler & P. Adler, ?Foreword:?Moving backward?, in: F. Ferrell?& M. Hamm (red.), Ethnography?at the edge: Crime, deviance and?field research, Boston: Northeastern?University Press 1998, p. xiixvi.

Allen 2015
L. Allen, ?Losing face? Photo-anonymisation?and visual research?integrity?, Visual Studies (30)?2015, afl. 3, p. 295-308.

Van den Broek 2013
J.B.A. van den Broek, Van de?straathoek naar Facebook. Een?onderzoek naar het gebruik van?social media door jongeren binnen?de straatcultuur (ongepubliceerde?masterscriptie). Erasmus
Universiteit Rotterdam 2013.?Van de Bunt 2015?H.G. van de Bunt, ?Ethische?dilemma?s bij criminologisch?onderzoek?, Tijdschrift over Cultuur?en Criminaliteit (5) 2015, afl.?1, p. 55-70.

Van Erp e.a. 2013
J. van Erp, D.W. Stol & J. van?Wilsem, ?Criminaliteit en criminologie?in een gedigitaliseerde?wereld?, Tijdschrift voor Criminologie?(55) 2013, afl. 4, p. 327-341.

Ferrell & Hamm 1998
J. Ferrell & M.S. Hamm, Ethnography?at the edge. Crime, deviance,?and field research, Boston:?Northeastern University Press?1998.

Ferrell e.a. 2015
J. Ferrell, K. Hayward & J. Young,?Cultural criminology: An invitation,?Londen: Sage 2015.

Flick 2010
U. Flick, ?Kwalitatief onlineonderzoek:?gebruik van internet?,?in: T. Decorte & D. Zaitch (red.),?Kwalitatieve methoden en technieken?in de criminologie, Leuven/Den?Haag: Acco 2010,?p. 407-431.

Van Gemert 1998
F.H.M. van Gemert, Ieder voor?zich. Kansen, cultuur en criminaliteit?van Marokkaanse jongens,?Amsterdam: Het Spinhuis 1998.

Goffman 1959
E. Goffman, The presentation of?self in everyday life, Harmondsworth,?Middelsex: Penguin Books?1959.

Hannerz 2003
U. Hannerz, ?Being there? and?there? and there! Reflections on?multi-site ethnography?, Ethnography?(4) 2003, afl. 2, p. 201-216.

De Jong 2007
J.D. de Jong, Kapot moeilijk. Een?etnografisch onderzoek naar?opvallend delinquent groepsgedrag?van ?Marokkaanse? jongens,?Amsterdam: Aksant 2007.

De Jong & Schuilenburg 2006
A. de Jong & M. Schuilenburg,?Mediapolis. Populaire cultuur en?de stad, Rotterdam: Uitgeverij?010, 2006.

Leander & McKim 2003
K.M. Leander & K.K. McKim,??Tracing the everyday ?sitings? of?adolescents on the Internet: A?strategic adaption of ethnography?across online and offline?spaces?, Education, Communication
& Information (3) 2003, afl. 2,?p. 211-240.

Murthy 2008
D. Murthy, ?Digital ethnography:?An examination of the use of new?technologies for social research?,?Sociology (42) 2008, afl. 5,?p. 837-855.

Roks 2007
R.A. Roks, ?Het is hier toch geen?Amerika?? Reconstructie van de?criminele carri?re van een Nederlandse??gangsta? (ongepubliceerde?masterscriptie), Erasmus?Universiteit Rotterdam 2007.

Roks 2015
R.A. Roks, ?Never snitch broertje,?want de straat hoort het?, Ars?Aequi (64) 2015, afl. 5, p. 422-425.

Roks 2016
R.A. Roks, In de h200d. Een eigentijdse?etnografie over de inbedding?van criminaliteit en identiteit,?Rotterdam: Erasmus School?of Law 2016.

Schuilenburg e.a. 2011
M. Schuilenburg, D. Siegel,?R. Staring & R. van Swaaningen,??Over cultuur en criminaliteit?,?Tijdschrift over Cultuur & Criminaliteit?2011, afl. 1, p. 3-17.

Van Stapele 1998
S. van Stapele, ?Crips?, Nieuwe?Revu (15) 1998, afl. 3, p. 42-47.

Van Stapele 2003
S. van Stapele, Crips.nl: 15 jaar?gangcultuur in Nederland,?Amsterdam: Vassallucci 2003.

Van Stapele 2009
S. van Stapele, ?Papa is een Crip?,?Revu (45) 2009, afl. 14, p. 22-28.

Vanderveen 2010
G. Vanderveen, ?Visuele data en?methoden in de criminologie?, in:?T. Decorte & D. Zaitch (red.),?Kwalitatieve methoden en technieken?in de criminologie, Leuven:?Acco 2010, p. 380-413.

Wittel 2000
A. Wittel, ?Ethnography on the?move: From field to net to Internet?,?Forum: Qualitative Sozialforschung/Forum:?Qualitative?Social Research (1) 2000, afl. 1,

Zaitch e.a. 2010
D. Zaitch, D. Mortelmans &?T. Decorte, ?Participerende?observatie in de criminologie?, in:?T. Decorte & D. Zaitch (red.),?Kwalitatieve methoden en technieken?in de criminologie.?Leuven: Acco 2010, p. 257-309.

Bron: Justiti?le verkenningen, jrg. 42, nr. 1, 2016

Online dreiging universiteit Leiden

Geef een reactie

Op maandag 5 oktober dreigde een anonieme gebruiker van het internetforum 4Chan met een schietpartij op de Universiteit Leiden. ‘Morgen om 10.05 open ik het vuur op de Universiteit Leiden. Ik vertel niet op welke faculteit, dat moet je zelf maar raden.’ De politie spreekt dit?tegen en?zegt te hebben gehandeld op basis van andere berichten, niet alleen internet. Agenten werden in ieder geval preventief ingezet bij de universiteitsgebouwen, ook in Den Haag. De?gebouwen zijn niet?ontruimd.?De lessen in beide steden gingen?gewoon door. Rond 12.00 werd de beveiliging opgeheven. De website van de universiteit werd ook geraakt door een DDoS-aanval, waarbij servers worden overbelast met massaal internetverkeer.

Het bericht stond?niet in het altijd dubieuze /b/ board van 4Chan (bekend als /b/astard board) maar in r9k?waar vooral unieke content wordt geplaatst (geen reposts). 4Chan zelf snapt ook niet waarom autoriteiten de dreigingen serieus nemen en noemt dreigingen op 4Chan artistieke uitingen. 4Chan werd in 2003 opgericht door New Yorker Christopher Poole en geldt sindsdien als het afvoerputje van het web. In deze krochten worden dagelijks honderden miljoenen berichten geplaatst door circa zeven miljoen bezoekers. 4Chan staat erom bekend dat alles kan en alles mag. Het is een vrijplaats voor internetgebruikers, maar wordt eigenlijk door niemand serieus genomen. Diverse mensen (meestal uitgemaakt voor ‘moralfags’) deden dappere pogingen om de anonieme gebruiker (anon/anonymous) tot andere gedachten te brengen (en ook de DDOS aanvallers), zoals “Onschuldige mensen vermoorden is niet goed. Ik begrijp dat je je heel slecht voelt nu en denkt dat je letterlijk iedereen haat, maar er is beterschap aan de horizon. Ik weet waarover ik spreek want ik heb me ook vele jaren zo gevoeld, maar medicatie heeft me zeer sterk geholpen en ik voel me super nu. -?Sterkte Anon en doe niks stoms.” ?Of “Can you fucks stop already? University in Leiden, the Netherlands, has been shut down because some fuck is making threats on ‘social media’, police scared of a school shooting. And I think we all know where this shit originated from. -?Just quit this shit.”

dreiging Leiden2

4chan2

Het is niet de eerste keer dat onderwijsinstellingen in Leiden het doelwit zijn van gebruikers op 4Chan.?In?2013 sloten?alle middelbare en mbo-scholen een dag hun deuren?in verband met de dreiging van een schietpartij. Dat dreigement was gericht tegen een leraar. Lees een uitgebreid verslag van dat incident.

Agenten bewaakten de schoolingangen nog dagen.?Later werd een?Nederlandse?man van 19?veroordeeld tot?een werkstraf van 150 uur. Via zijn laptop was het dreigement vanuit Costa Rica?verstuurd. Volgens de man had een Amerikaanse toerist dat gedaan.

Bronnen: Volkskrant, NOS, 4ChanWebcache

Social Media censuur als antwoord op terrorisme?

Geef een reactie

In het meest recente magazine nationale veiligheid en crisisbeheersing schrijft Mirko Tobias Sch?fer over ‘het onzinnige sociale mediabeleid in de integrale aanpak van Jijadisme’. Mirko is universitair docent op de universiteit van Utrecht, Instituut Media en Cultuurwetenschap en medeoprichter en directeur van de Utrecht Data School. Hij doet onderzoek naar de impact van sociale media op burgerparticipatie, politiek en democratie. In 2011 is zijn boek ?Bastard Culture! How User Participation Transforms Cultural Production? verschenen bij Amsterdam University Press. Hieronder?zijn stuk en de reactie van de NCTV daarop:

censored

Sinds de zogenaamde Arabische Lente staan sociale media bekend?als instrumenten voor politiek activisme en massamobilisatie.?Na de rellen in Haren omtrent Project X hadden sociale media in de ogen van politie en openbaar bestuur hun onschuld verloren.?Tweets die vergelijkbare evenementen in Hoorn, Amsterdam of?Arnhem aankondigden, leidden toen tot wanhopige en overhaaste?reacties van de kant van de politie en overheid. De reacties waren?op zijn zachtst gezegd g?nant (Hoorn). In het ergste geval waren?ze een inbreuk op de burgerrechten (Arnhem). De aanwezigheid van terroristische groepen op sociale media leidt nu tot vragen?over de noodzakelijkheid van een verscherpt beleid en de expliciete?oproep tot censuur.

In het Actieprogramma Integrale Aanpak Jihadisme wordt voorgesteld?om propaganda op sociale media te bestrijden. De auteurs?vestigen hoop op een ?notice and take down? procedure waarbij ze zich baseren op het wetsvoorstel computercriminaliteit III. Het is?hierbij de bedoeling dat een team van de Nationale Politie haatzaaiende?(jihadistische) content verwijdert. Het actieprogramma verwijst naar een ?vrijwillige gedragscode? die internetbedrijven?moet stimuleren om ?radicaliserende, haatzaaiende, jihadistische?content? te verwijderen. Het gebruik van het woord ?vrijwillig? in verband met de gedragscode is dubieus, wat blijkt uit het vervolg?van de tekst: “bedrijven die aan deze gedragscode tekortkomen,?zullen worden gedwongen om twijfelachtige content te verwijderen door de toepassing van verschillende bestaande of nog te cre?ren?wetten”.

De voorgestelde aanpak is op verschillende punten zorgwekkend.?Hij laat zien dat er een schrikbarend gebrek heerst aan kennis bij?politici en bestuurders wat betreft internettechnologie en het?gebruik daarvan.

Het is het niet verwonderlijk dat iedereen gebruik maakt van de?goedkope communicatiekanalen van sociale media. Ook terroristische?groeperingen zijn geen uitzondering op de regel. Vrijwel alle?partijen die een rol spelen in het conflict in het Midden-Oosten zijn?te vinden op sociale media. Ook andere media worden ten behoeve?van propaganda ingezet: het Amerikaanse leger maakt bijvoorbeeld gebruik van de online-game America?s Army om op een speelse manier soldaten te werven. Hezbollah tracht de moraal van haar jonge achterban te bevorderen door de computer game Special Force, en de Islamitische Staat haalde onlangs het nieuws met een gemodificeerde versie van Grand Theft Auto die zij voor propagandadoeleinden gebruiken.

gta ISIS

Tevens verspreiden niet alleen jihadisten hun haatzaaiende berichten via internet; ook de racistische Stormfront, de Ku Klux Klan, diverse linksradicale groeperingen, nationalisten en chauvinisten van elke etnische minderheid en nationaliteit verspreiden hun radicale opvattingen via dezelfde kanalen. Op websites zoals 4chan is een oneindige stroom aan vernederende, haatzaaiende en politiek meer dan incorrecte uitingen te vinden. Moet deze content niet ook allemaal gecensureerd worden? Een les die te leren valt uit het proces tegen politicus Geert Wilders is dat het niet makkelijk is om te bepalen wat haatzaaiende content is. Maar als het actieplan omgezet wordt, zal deze definitie in toekomst zonder tussenkomst van een rechter in handen van de politie zijn.

Het actieplan suggereert dat jihadistische content doelgericht verwijderd kan worden. Er wordt echter met de internationale dimensies van deze klus ? de verschillende regelgevingen van de landen waar de content uiteindelijk ligt opgeslagen ? geen rekening gehouden.

Hoewel de auteurs benadrukken dat het actieplan ondersteuning?moet bieden voor een actieve maatschappij waarin diverse?stemmen gehoor krijgen, wordt er geen enkele moeite gedaan om?elke burger het recht op vrije meningsuiting te garanderen. Er wordt?met geen enkel woord benoemd, wie de procedure van censuur ? en?dit is waar het verwijderen van content op neerkomt ? zou moeten?controleren. Tevens wordt niet duidelijk welke criteria voor het?censureren gehanteerd zullen worden of hoe de censuur gedocumenteerd?zal worden. Is het de bedoeling dat een politieagent zelfstandig de opdracht geeft om content te verwijderen zoals dat?nu in Turkije het geval is?

De affaire omtrent de samenwerking van de AIVD met buitenlandse?diensten heeft duidelijk laten zien dat onze gekozen volksvertegenwoordigers,?die de controle over dergelijke procedures zouden moeten uitoefenen, hooguit een symbolische functie hebben. Ze?bleken zelfs uitermate slecht over de gang van zaken ge?nformeerd.?Is het in dit licht verstandig om het verwijderen van willekeurige content onder het mom van terrorismebestrijding ongecontroleerd?over te dragen aan de executieve? Zonder enige juridische of?parlementaire controle? Het zal een kwestie van tijd zijn voordat copyright-houders, politici of bedrijven druk uitoefenen om?ongewenste content zonder tussenkomst van een rechter te laten?verwijderen.

Met een censuur van het internet plaatsen we ons land in hetzelfde?schuitje met landen zoals Turkije, Wit-Rusland, Rusland, China,?Egypte en talloze andere landen. Deze landen staan terecht elk jaar opnieuw op de lijst van de onderdrukkers van het internet en de vrije meningsuiting. Censuur blijkt echter vooral de civiele maatschappij te onderdrukken, in plaats van dat deze maatregel terroristen effici?nt in het nastreven van hun doelen belemmert.

Het actieplan suggereert dat door het verwijderen van haatzaaiende content de radicalisering van internetgebruikers tegengehouden zou kunnen worden. Deze suggestie geeft blijk van een incorrect begrip van media-effecten. Radicalisering is nooit het effect van het?lezen van twijfelachtige content hetzij op online media of in de printmedia. De Britse cultuurtheoreticus Stuart Hall ontkrachte dit idee al in de jaren ?70 van de vorige eeuw op basis van zijn beroemde encoding-decoding-model. Politieke opvattingen formeren zich als gevolg van de individuele situatie en de sociale context van een individu.

Ook om andere redenen is een extreme en nauwelijks gecontroleerde?censuur van sociale media een volledig ineffectief middel. Aan de?ene kant worden alle activiteiten in de context van sociale media al?nauwkeurig gecontroleerd door de platformaanbieder zelf. Verder?zijn deze activiteiten openbaar toegankelijk voor analyse door social?media monitoring, welke niet alleen door marketingbedrijven maar?ook door politie en AIVD toegepast wordt. Een censuur zal voor deze?diensten echter betekenen dat waardevolle informatie verloren gaat.

Aan de andere kant betekent de censuur van bepaalde online media?niet dat de communicatiestromen zullen afbreken. Terroristische?groeperingen zullen andere, wellicht minder goed te monitoren platformen vinden om hun opvattingen te verspreiden. Internet?Relay Chat of het TOR-netwerk zijn slechts twee voorbeelden van?media die moeilijker te traceren communicatievormen voor?gebruikers aanbieden. Er kan voorondersteld worden dat veel?bestuurders niet eens weten hoe deze software te vinden, te?installeren en te gebruiken is. Volgens onderzoek van het Oxford?Internet Institute gebruiken in Nederland dagelijks tussen de?100.000 en 200.000 mensen het TOR-netwerk. Sociale media?en het door Google te doorzoeken web stellen maar een kleine?percentage van het internet voor.

Tor_Hexagons

Wat echter wel een oplossing kan bieden, is de inzet van goed?ge?nformeerde en meertalige rechercheurs met kennis van?interculturele aspecten. Tegenwoordig doorzoekt al een aantal?rechercheurs openbaar toegankelijke bronnen online om strafbare?handelingen op te sporen. De afdelingen binnen de politie die zich?met deze waardevolle taak bezighouden, verdienen de steun van de?politiek en de waakzame toezicht van de rechterlijke macht. De?censuur van sociale media is slechts symboolpolitiek en bovendien?gevaarlijker voor de democratische samenleving dan de haatzaaiende?content die op sociale media te vinden is.

De reactie van het NCTV, programmadirectie Contraterrorisme, ten aanzien van de bestrijding van jihadistische content online:

Internationaal ? en in Nederland ? spelen het internet en?sociale media een belangrijke rol bij jihadistische radicalisering.?De jihadistische content biedt een platform om de?gewelddadige jihadistische ideologie te verspreiden en?draagt bij aan verdere radicalisering en het binnen halen van?nieuwe aanwas. Zoals geconcludeerd door de AIVD in zijn?rapport Transformatie van het jihadisme in Nederland hebben?sociale media de jihadistische beweging in Nederland?gestimuleerd. Waar voorheen propaganda verticaal?verspreid werd via vrij ontoegankelijke webfora (van?enkelen naar velen), gebeurt dit nu op horizontale wijze (van?velen naar velen). Dit heeft de professionalisering van?vervaardigers en verspreiders doen toenemen, waardoor de?propaganda een groter bereik en meer impact heeft.?Hierdoor is de jihadistische boodschap toegankelijker en?makkelijker te verspreiden. Het internet en sociale media?spelen daarmee een belangrijke rol bij jihadistische?radicalisering. Er zijn websites en sociale mediakanalen die?Nederlandstalige jihadistische propaganda verspreiden, de?strijd verheerlijken en oproepen tot jihadgang. Het is?onacceptabel dat terroristische organisaties propaganda?vrijelijk verspreiden via onder andere Nederlandse?websites en social media. Ook tegen uitingsdelicten online?dient opgetreden te worden.

Onderdeel van het actieprogramma Integrale Aanpak?Jihadisme is de bestrijding van online jihadistische propaganda?met als doel het reduceren van de impact, hoeveelheid?en toegankelijkheid van jihadistische propaganda.?Hiervoor wordt ingezet op samenwerking met sociale media?bedrijven en Internet Service Providers, hosting partijen etc.?die de door hun aangeboden internetdiensten misbruikt zien?worden voor jihadistische doeleinden. De NCTV is in gesprek?met sociale media bedrijven, internet service providers en?hosting partijen over de wijze waarop zij, binnen hun?bestaande (juridische) mogelijkheden, kunnen bijdragen aan?het bestrijden van de online jihadistische content. De NCTV?ervaart deze gesprekken als zeer constructief. Sociale media?bedrijven kennen en erkennen het probleem en ook internet?service providers en hosting partijen denken mee over het?verbeteren van bestaande (juridische) procedures.

Anoniem internetmeldpunt

Geef een reactie

anoniemHet anonieme meldpunt op het internet, een alternatief voor Meld Misdaad Anoniem via de telefoon, is zo anoniem nog niet. Technisch is anonimiteit niet te waarborgen, zeggen onderzoekers.

De anonimiteit van melders van misdaden via een internetmeldpunt is niet te garanderen. Technisch moeilijk uitvoerbaar, organisatorisch een uitdaging en er zijn mogelijke schadelijke neveneffecten. Dat staat in?een onderzoek naar een dergelijke meldpunt?door Privacy & Identity lab in samenwerking met de Radboud Universiteit.

Bang voor misbruik data

“In een klimaat waarin politiebestanden op tamelijk intransparante wijze ook voor andere doeleinden dan opsporing worden ingezet, is het belangrijk om terughoudend te zijn met het voeden van dergelijke databanken met ongecontroleerde informatie. Dit pleit voor terughoudendheid bij het faciliteren van anonieme meldingen.”

De onderzoekers pleiten voor “een brede reflectie” op deze ontwikkelingen, “die zouden moeten leiden tot het opstellen van een proportionaliteitstoets voor anonieme meldpunten.”

Technisch en organisatorisch moeilijk

De quickscan is gedaan in opdracht van het ministerie van Veiligheid en Justitie om de haalbaarheid van een anoniem internetmeldpunt in kaart te brengen,?een wens van de VVD. Daarbij is gekeken naar de technische en organisatorische uitvoerbaarheid en het juridisch perspectief. Met name de eerste twee aspecten bieden obstakels.

Om het meldpunt technisch zo anoniem mogelijk in te richten en toch een dialoog tussen melder en steunpunt mogelijk te maken, denken de onderzoekers dat een app voor de smartphone of een webgebaseerde chat het beste is. Maar, zo zeggen ze, die kennen weer technische beperkingen. “Vanwege de complexiteit verwachten wij dat de kosten van het inrichten van zo’n meldpunt hoog zijn. Nader onderzoek naar die inrichting is gewenst.”

De onderzoekers hebben het kort over anonimiseringsinrichtingen, zoals Tor. “Echter, voor een normale gebruiker is het niet eenvoudig om Tor correct op te zetten en te gebruiken. Daarnaast is de aanwezigheid en het gebruik van Tor op zichzelf mogelijk verdacht.”

Beginnen met een pilot

De technische uitdagingen maakt het organisatorisch ook moeilijk. Daarnaast moet het kennisniveau van de medewerkers omhoog en hogere eisen worden gesteld aan het beheer. Regelmatig moeten audits worden gehouden om de anonimiteit van de melders te blijven garanderen. Vanwege de onzekerheid over het aantal meldingen dat gaat binnenkomen, adviseren de onderzoekers een gefaseerde invoering, te beginnen met een pilot en een nulmeting.

Bronnen: Webwereld, WODC

App: Rave Guardian

Geef een reactie

Students at UCLA.

In september is in de VS altijd de Nationale Awareness Campus Safety Month, als studenten aan het nieuwe jaar beginnen en hun weg weer moeten vinden. Dan is er extra aandacht voor veiligheid op de?campus. En voor de studenten van vandaag de dag moet dat met moderne middelen.

Rave Guardian is een app (Apple, Android) die met name gericht is op?universiteiten, en?is niet alleen studenten, maar ook docenten en medewerkers.

Studenten kunnen docenten en personeel met een druk op een knop bereiken, de universiteitspolitie bereiken (bellen of berichten sturen)?of 911 bellen.

“Als je bang bent voor iemand kun je soms beter een berichtje sturen dan bellen, en in sommige gevallen werkt een?foto’s beter,” zegt David Dugatkin, hoofd van de politie bij State University uit?New York. “We zien de berichten kunnen?hen aanwijzingen teruggeven. Of we komen ze helpen, omdat ze ook hun positie met GPS kunnen delen. ”

Op Rave Guardian bestaat het concept “voogd”, dat is iemand die de gebruiker wordt aangewezen om op hem of haar te letten voor voor een bepaalde in te stellen periode. Het voogdijschap is?wederzijds, zodat de gebruiker ook andersom let op zijn of haar voogd. “Het is als een beschermengel”, zegt Emil Fioravanti, hoofd van de politie aan de Universiteit van Massachusetts in Dartmouth.

“Er zijn een aantal andere programma’s die er die op dezelfde manier werken, maar we zijn erg blij met Rave Guardian,” zegt Fioravanti. “Reageren op noodsituaties was uiteindelijk foutloos en betrouwbaar. Dat is iets heel belangrijks. ”

“De veiligheid op de campus is niet iets waarvoor de universiteit of de politie verantwoordelijk voor kan zijn” zegt Bruce Pitman, decaan. “Het moet iets zijn waarvoor?de gemeenschap samenkomt en waar men gezamenlijk aan werkt. We hebben allemaal een rol.”

Bekijk deze video

De functies van de app zijn o.a.:

  • Panic Button – directe alertering?met GPS-locatie en delen van persoonlijke profiel informatie.
  • Tip Texting -Anonieme misdaadtips rapporteren en 2-weg communicatie via SMS of de?app
  • Persoonlijke Guardians – Studenten kunnen vrienden, huisgenoten en familie als ‘Guardians’ aanmerken. Ze kunnen een Rave Guardian Timer instellen voor als je naar huis loopt in de avond bijvoorbeeld. Als de Rave Guardian timer niet wordt uitgeschakeld voordat het verloopt, wordt proactief een bericht gedeeld met de Guardian en de campus veiligheidsdienst.

iPhone Screenshot 1iPhone Screenshot 2iPhone Screenshot 3iPhone Screenshot 4iPhone Screenshot 5

Bronnen: USAToday, RaveMobileSafety, WTVM