Tagarchief: Smaad

De terreur van de trollen

Sociale media raken steeds meer vervuild door verlakkerij

Zanger Dotan is niet de enige die het spookaccount heeft ontdekt als middel om zichzelf te promoten. Van boze exen tot grote bedrijven en de Russen: steeds vaker duiken trollen, nepaccounts en sokpoppen op. De bot is big business. ?Straks kan niemand meer zien wat echt is of nep.?

Door: Silvan Schoonhoven

Dotan maakt zichzelf tot held met een zielig verhaal over een doodzieke fan. Partij Denk bestreed PvdA?ers in online-discussies. En China maakt critici van de Communistische Partij online het leven zuur. Artiesten, lobbygroepen, politici, tech-reuzen en regeringen: allemaal zetten ze nepaccounts in. Je denkt dat je op Facebook of Twitter wordt aangesproken door een mens van vlees en bloed, maar in werkelijkheid is het een marionet waarbij een of andere onzichtbare poppenspeler aan de touwtjes trekt. Steeds vaker is zelfs dat niet het geval en praat je nietsvermoedend met een slim computerprogramma.

Pesten

?Het fenomeen neemt toe en de techniek schrijdt voort?, zegt Arnout de Vries. Voor TNO, politie en veiligheidsdiensten onderzoekt hij het verschijnsel. Volgende maand vliegt hij naar een grote politieconferentie in Londen over dit onderwerp. Daar gaat het bijvoorbeeld over ?trollen?, het onder een vals account treiteren, uitlokken of negatief be?nvloeden van discussies. ?Trollen begint met pesten, maar kan eindigen in intimideren, stalken of zelfs tot zelfmoord drijven. Als het de veiligheid schaadt, komt het als verschijnsel in beeld bij de politie of de diensten.?

De drempel om een nepaccount in te zetten is laag. Wie heeft er niet ooit een e-mailadres aangemaakt met een andere naam? Zelf een vals account aanmaken op Facebook of Twitter doe je ook in een handomdraai. Je kiest een veelvoorkomende naam, rooft een portret van internet en klaar is je handpop. Die zet je in als juichaapje voor je eigen zaak of om bagger uit te gieten over een tegenstander.

Zanger Dotan maakte gebruik van een ?trollenleger?.

Sociale media raken steeds meer vervuild met dit soort nepperij. Naar schatting tien procent van Facebook is vals. Honderdduizenden Twitter-accounts zijn van niet-bestaande mensen. Af en toe houdt een platform grote schoonmaak. ?Dan heeft Miley Cyrus opeens weer een paar duizend volgers minder?, zegt De Vries. Maar dat groeit wel weer aan. Twitter-directeur Jack Dorsey beklaagde zich er deze maand over hoe fictieve accounts zijn berichtendienst misbruiken. Hij wil weer een gewoon gezond debat met echte mensen, maar heeft geen idee hoe de klok terug te draaien.

Deze week kwam Dotan in opspraak, vorig jaar viel de partij van Kuzu en ?zt?rk door de mand. Denk viel met zo?n twintig nepaccounts de PvdA?ers Marcouch en Asscher lastig. ?De affaire met Denk was maar klein?, zegt De Vries. ?Maar een politieke partij met een groot budget kan helemaal losgaan. Die kan data inkopen van mensen om hen vervolgens te be?nvloeden met bots. Bij Denk heb ik me erover verbaasd dat er geen enkele instantie is die hier toezicht op houdt.?

Legaal

Het is ook lastig om dit soort sokpopperij aan te pakken. Zolang je niet dreigt, is het legaal om op internet onder een andere naam je mening te ventileren. Trollen kunnen hun gang gaan. Het hek lijkt daarmee van de dam.

Denk en Dotan zijn nog maar kinderspel in vergelijking met hoe grote bedrijven of landen het aanpakken. Die sturen hele legers van spookaccounts aan. In Rusland staan trollenfabrieken waar het personeel onafgebroken nepnieuws produceert.

Algoritme

Een stap professioneler zijn de geautomatiseerde nepaccounts, die op nog grotere schaal invloed uitoefenen. Het wordt steeds moeilijker om te zien of je aan het chatten bent met een echt mens of met een algoritme. De Vries: ?De techniek gaat verder. Ze zeggen dat 2018 het jaar wordt van de ?social bot?. Straks genereert een computer niet-bestaande namen bij kunstmatig aangemaakte portretfoto?s. Accounts worden dan aangedreven door kunstmatige intelligentie. Je kunt een bot maken die praat als Trump en nieuwe Trump-uitspraken doet op basis van wat hij eerder heeft gezegd.?

De partij van ?zt?rk, Denk, gebruikte nep-accounts

Facebook en Google zetten ook zwaar in op social bots, nu nog met tekst, straks met spraak. ?Die brengen jou een reisje of nieuwe schoenen onder de aandacht als dat bij jouw profiel past. Iedereen vindt het wel handig om met een social bot te kletsen. Onder kinderen is het enorm populair aan het worden. Opeens kunnen ze chatten met minions, die precies praten zoals in de film. En die producten aanbieden: ?Heb je al aan papa en mama verteld dat er een nieuwe Minion-film uitkomt?? Maar het is ook bekend dat Chinese kinderen hun diepste geheimen toevertrouwen aan dit soort bots. Dat is ideaal voor inlichtingendiensten.?

Een remedie is niet voorhanden. Het enige wapen tegen het nepaccount is om consumenten in te prenten dat op internet niet alles echt is. Maar het is de vraag of die boodschap ooit aankomt.

?Straks kan niemand meer zien wat echt is of nep?

?We gaan naar het kantelpunt toe waar we vrijwel geen onderscheid meer kunnen maken tussen echt of nep. Veel marketingafdelingen van bedrijven vinden dat alleen maar fijn en ik denk dat burgers het ook wel best vinden. Het is toch leuk om met Justin Bieber te kunnen praten? Je weet dat hij het niet zelf is, maar toch hoor ik daar niemand over zeuren.?

Bronnen: De Telegraaf

Getagd voor het leven

youve-been-tagged

Wat zou jij er van vinden als je tijdens je werkt wordt gefilmd? En waarbij je (niet zeker) weet of een deel van de video online komt. Verschillende professionals hebben dit al eens meegemaakt. En, het lijkt steeds vaker te gebeuren. Wat is het effect van het opnemen en online plaatsen van beelden van publieke handelingen op sociale media, voor publieke professionals en organisaties? Het eerste verkennende studie over dit thema, uitgevoerd door Stichting Impact met mijn medewerking staat nu online. Deze verkenning biedt voldoende stof om over door te praten en voldoende onderwerpen om verder te (laten) onderzoeken. .

Een intrigerende vraag uit dit?onderzoek is de vraag: waarom doen mensen dit? Helaas is er (nog) geen onderzoek gedaan onder de filmers en diegene die het materiaal online plaatsen. De verschillende professionals geven vier motieven waarom mensen mogelijk filmen (en al dan niet plaatsen):Als een video online verschijnt dan is het proces dat volgt redelijk ongrijpbaar. Als het binnen korte tijd vaak gedeeld of geliked wordt, en al dan niet door andere (sociale) media wordt opgepikt, dan kan een olievlek ontstaan. Het is lastig om op dat moment de verspreiding in te perken. Het is moeilijk om een filmpje volledig van het internet te verwijderen, wanneer het zo vaak wordt gedeeld. Organisaties worden bij vergaande verspreiding van (video)materiaal gedwongen om te reageren. Want: of het nu waar is of niet, als organisatie moet je wel reageren als het breed is verspreid. Al was het maar voor diegene die op de video negatief wordt neergezet.

  • het uiting geven aan onmacht en frustratie.
  • het be?nvloeden van het proces van de organisatie (dossiervorming).
  • sensatiezucht (inclusief persoonlijk gewin).
  • verveling.

Het is essentieel om deze motivaties te weten, zodat passende reacties zijn te geven. Aanvullend onderzoek op filmers en plaatsers is zeer zeker nodig.

Vanuit persoonlijke ervaring weet een van de onderzoekers Roy Johannink dat een opvallend filmpje miljoenen views kan genereren. Dit kan de plaatser ? wat niet de filmer hoeft te zijn ? ook een bron van inkomsten betekenen. Het wegnemen van deze bron van inkomsten maakt het voor sommige plaatsers, denk aan de treitervloggers, al een stuk minder interessant om (video)materiaal online te plaatsen. Want: als je er geen geld mee verdiend, waarom zou je het dan nog doen?

Maar aan de hand van welke criteria bepalen we of een video al dan niet negatief is. Wat is de rol van YouTube ?n Facebook? Beide kunnen natuurlijk de advertenties weglaten rondom de video?s. Ze kunnen plaatsers ook (tijdelijk) blokkeren. Maar ze gaan dan ook zelf advertentie-inkomsten mislopen van dergelijke succesvolle video?s.

Het is dus allemaal niet zo eenvoudig. De problematiek en de oplossing(en) zijn complex. Dat maakt dit eerste onderzoek inzichtelijk. Er moet wel nog wat veranderen, dat is duidelijk. Alleen wat dan? Suggesties voor vervolgonderzoek en oplossingen zijn zeer welkom, reageer hieronder of laat je idee achter bij Roy Johannink.

Het onderzoek is hier te vinden: Getagd voor het leven; een verkennende studie naar de effecten op professionals van het filmen en online plaatsen van (beeld)materiaal van professioneel handelen, Jurriaan Jacobs, MSc Merel van Herpen, MA Dr. Hans te Brake mmv Drs. Roy Johannink MCDm, Stichting Impact Diemen, december 2016.

of lees het hieronder:

[slideshare id=72267052&doc=getagdvoorhetlevensocialemediaenweerbareprofessional-26-14871693771568867560-170217110954&type=d]

[slideshare id=78262205&doc=getagdvoorhetlevensocialemediaenweerbareprofessional-170726072049&type=d]

Bronnen: RoyJohannink

Nazi-jagers nagelen rechts-radicalen aan digitale schandpaal

nazi jagers

Op sociale media in Duitsland woedt al een tijdje een oorlog. Links tegen rechts. Voorstanders van de komst van asielzoekers tegen rechts-radicalen, die zich in krasse termen uitspreken tegen buitenlanders.

“Zodra onze identiteit bekend wordt verkeren wij in groot gevaar. Maar we zijn niet bang.”

In de haatberichten duiken Hitlers concentratiekampen, de gaskamers, de ovens en de ‘jodentreinen’ telkens weer op. ‘Ik steek zelf de ovens aan’, ‘In Dachau is nog plaats!’, ‘Snel: meertalige kortingsbonnen voor de gaskamers invoeren!’: het zijn maar enkele voorbeelden. Het nazisme is in sommige Duitse milieu’s een levende ideologie.

Om dergelijke ‘mensenverachtende’ bijdrages aan de kaak te stellen struinen medewerkers van de website ‘Perlen aus Freital‘ het internet af. Christopher en Frederik noemen ze zich. Interviews gaan alleen via e-mail want de beheerders van ‘Perlen aus Freital’ worden massief bedreigd.

Virtuele schandpaal
De twee net-activisten plaatsen screenshots van haatberichten op hun website, die dient als virtuele schandpaal. De namen en profielfoto’s van, zoals zij ze ironisch noemen ‘bezorgde burgers die zich van hun beste kant laten zien’, laten ze staan, evenals links naar de originele bronnen en eventuele links naar werkgevers. Regelmatig worden haataccounts door gebruikers gewist nadat ze door ‘Perlen aus Freital’ zijn ontmaskerd.

‘Pareltjes uit Freital’ verwijst naar recente rellen rond een asielcentrum in het Oost-Duitse Freital. Bijna dagelijks hebben in de Bondsrepubliek aanslagen plaats op vluchtelingenonderkomens. Die worden op extreem-rechtse internetfora met instemming begroet.

Omdat Facebook nauwelijks optreedt tegen haatzaaiers, besloten Christopher en Frederik dit te gaan doen. Zij namen de site over van de oprichter, die zich wegens ernstige bedreigingen terugtrok. ,,Zodra onze identiteit bekend wordt verkeren wij in groot gevaar,” schrijven de twee, die ’tussen de 20 en 30 jaar oud zijn’. ,,Maar we zijn niet bang.”

Ontslag
Er zijn activisten die verder gaan. David bijvoorbeeld – wiens achternaam om veiligheidsrenen eveneens niet wordt genoemd – geeft ‘haters’ aan bij justitie en bij hun werkgevers. Met als gevolg dat sommige auteurs van haatberichten op staande voet werden ontslagen. Tegen een aantal werd aangifte gedaan.

David, die honderden screenshots van Facebook-commentaren en -profielen heeft opgeslagen, ziet dit als een succes. Met vier vrienden speurt hij dagelijks naar racistische uitingen op internet. Hun aangiftes hebben ook voor hen gevolgen. Nadat hij een radio-interview had gegeven over zijn activiteiten, werden Davids autobanden kapot gestoken. Op de muur van zijn huis werd in rode letters het woord ‘Verr?terschwein’ (‘Smerige verrader’) gespoten. ‘De volgende keer snijden we andere dingen open,’ luidde het bericht,. ,,Maar ik laat me niet monddood maken,” zei David tegen de S?ddeutsche Zeitung.

Geen berouw
Juridisch kan door haatzaaiers tegen de ‘virtuele schandpalen’ weinig worden ondernomen. Christopher en Frederik doen zelf geen aangifte ‘omdat we dan niet meer anoniem kunnen blijven’. Maar lezers van hun blog doen dit wel. Dat leidde in een enkel geval zelfs tot een huiszoeking.

Soms voelen Christopher en Frederick zich schuldig over de gevolgen van hun activisme. ,,Maar op ??n geval na heeft niemand berouw getoond. Integendeel, ze dreigen zelfs met aangifte. We ondernemen ook alleen actie als mensen bij voortduring tot geweld oproepen.”

Bronnen: AD

Respectloze honden?

Rachel_Dolezal_speaking_at_Spokane_rally_May_2015

Op 11 juni 2015 was Rachel Dolezal (37) een tamelijk onbekende activiste uit de Verenigde Staten. Als dochter van een zwarte man en blanke vrouw had ze haar leven gewijd aan het bestrijden van racisme via kunst en onderwijs.?Op 12 juni was alles wat ze had opgebouwd in ??n klap verwoest. Dolezals vader bleek namelijk niet zwart, maar lelieblank. En haar getinte huid had ze niet te danken aan zwarte voorouders, maar aan de zonnebank. Een lokale tv-zender gooide haar diepste geheim op straat – inclusief jeugdfoto’s van Dolezal met blond, sluik haar – en onmiddellijk rees de vraag of haar levenswerk nog wel geloofwaardig is nu haar raciale afkomst een leugen bleek.?Het Twittertribunaal wachtte Dolezals antwoord niet af en besloot diezelfde dag nog haar reputatie te vernietigen.

Ook vice-premier Asscher heeft het online niet makkelijk. Hij zou heulen met de vijand, een zionistenhond zijn en liever in een moslimhol kruipen dan achter zijn eigen volk staan. Lodewijk Asscher is de hatelijke berichten zat die hij dagelijks via de sociale media ontvangt. Hij gaat tenslotte ook over sociale zaken. De PvdA’er gaf zijn belagers vandaag daarom een koekje van eigen deeg met een publieke schandpaal op Facebook.?Asscher rekent in de paginalange tekst een voor een af met zijn meest onfatsoenlijke critici. Vooral de joodse achtergrond van de vicepremier blijkt een onuitputtelijke bron voor beledigingen.?De vicepremier vult de sneren aan met zijn eigen snedige kanttekeningen. Hieronder zijn brief aan de “respectloze hond”:

OnTheInternetNoOneKnowsYoureADog


Respectloze hond.
Beste reageerders,

Ik merk dat ik dankzij jullie te vaak niet meer reageer als mensen me via social media benaderen. Daarom nu een antwoord- ik weet dat jullie op zoek zijn naar dialoog – daarna richt ik me weer volledig op diegenen die het echte gesprek zoeken.

In de eerste plaats wil ik al diegenen die erin geslaagd zijn een grapje te maken over mijn achternaam complimenteren. Niet alleen vind ik ASS cher heel knap gevonden, het is ook nog internationaal. Seth leeft in jullie voort. Nog spitsvondiger vond ik aSScher, omdat daarin ook een subtiele verwijzing naar de beruchte Duitse SS schuilgaat. Altijd even lachen.
Nu we het toch over de Oorlog hebben: onder jullie bevinden zich velen met een groot geschiedkundig inzicht. Zo zijn jullie erachter gekomen dat de Abraham Asscher die ??n van de voorzitters van de Joodsche Raad was, familie van mij is. Chapeau. Voor de muggenzifters onder ons: hij was mijn overgrootvader. Mijn grootvader en naamgenoot Lodewijk Asscher was diamantair en hield van schaken, fietsen en klassieke muziek. In die zin is de verzuchting “Jammer dat de opa van Asscher de opa van Plasterk niet heeft ingedeeld voor het transport!” moeilijk te rijmen met de geschiedenis. Ik bespreek het met ome Roon.

Ik begrijp dat jullie na het ontdekken van dit delicate aspect van mijn familiegeschiedenis een verklaring hebben voor mijn politieke opvattingen. Misschien dat @tonysoprano272 het nog het dichterlijkst heeft verwoord: “Asscher kruipt liever in een moslim hol dan achter eigen volk te staan! Net zijn opa, die werkte ook graag met de bezetter mee.” Voor degenen die de boodschap niet in ??n keer hebben begrepen, voegt Tony ook nog “De viezerik” toe.

Ook mijn standpunt over zwarte Piet ( tijd voor verandering ) weten jullie te koppelen aan de familiegeschiedenis. “Asscher is precies zijn opa! Heulen met de vijand! Fuck you Asscher! Respectloze hond!”, aldus wederom @tonysoprano272. Laat ik voorop stellen dat ik ook niet houd van respectloze honden. Honden moeten respect tonen.

Intussen adviseert Rico Schuurman me “rot toch op man asscher met die kut kop van je. Haal die echte pieten maar uit het land kijk wat zij niet hoeven te betalen en wat ze allemaal krijgen ik stem pvv. ik was ooit trotse nederlander nu niet meer”. Velen van jullie zijn begaan met onze cultuur en beschaving. Dat geeft een goed gevoel. Eddy vindt het erg dat onze cultuur het onderspit moet delven om wat migranten met lange tenen ter wille te zijn. Anderen vragen zich af van welk ras Piet eigenlijk is?

Mijn joodse achternaam is voor velen van jullie een plausibele verklaring voor mijn gedrag en opstelling. Zo geef ik tegelijk te veel en te weinig om moslims. Neem @Holladiejan: “Zionistenhond @LodewijkA laat verstek gaan bij VN. Gaat over racisme i.p.v. antisemitisme daar heeft hij niets mee.” Farid is tot de conclusie gekomen dat ik als jood de mond vol heb van moslims, maar dat ik me vreemd genoeg muisstil hou over zionisme. Flip heeft blootgelegd dat je mij nooit over racisme hoort, want racisme bestaat alleen onder moslims, nooit onder joden. Volgens Peter Breedveld cs ben ik zelfs de gevaarlijkste racist van Nederland.

Uit alles spreekt jullie zorg over de toenemende verruwing. Neem @Brabantia: “Wilders heeft allang afstand genomen van geweld. Verder zijn Jij en je klote partij de oorzaak van dit geweld. Niet Wilders.”

Mathijs Koenraadt combineert scherpzinnig alle bovenstaande feiten: “@LodewijkA is joods en viert helemaal geen Sinterklaas thuis. Hij wil zwarte piet afschaffen omdat hij volkscultuur veracht.”
Boem. Ik geef onmiddellijk toe dat ik thuis de schijn ophoud; ik vier wel Sinterklaas met mijn kinderen, maar ik geloof er zelf niet echt in.

Lieve jongens, ik stop – hoewel ik velen van jullie nog steeds niet beantwoord heb. Het gewone werk roept. Mag ik jullie voorzichtig aanraden voor de volgende keer dat je zo’n reactie plaatst de tweet of post eerst even aan je moeder te laten zien? Of aan je dochter, for that matter? Als zij het ook een goed idee vindt, vooral plaatsen. Blijf er niet mee rondlopen.

Groeten,
Lodewijk (achternaam bij jullie bekend)
PS: Ik ben niet ingegaan op doodsbedreigingen, daarvan doe ik altijd aangifte.
PS2: Natuurlijk zijn er heel veel mensen die hun ongenoegen over mij, de politiek of het beleid op een gewone manier kenbaar maken. Waar en wanneer het werk het toelaat, zal ik daar proberen serieus op in te gaan.


Boos

‘Ik wilde Asscher absoluut niet kwetsen’

rico

Rico Schuurman heeft heel veel spijt van zijn scheldkannonade aan het adres van minister Lodewijk Asscher.

,,Rot toch op man Asscher, met die kut kop van je. Haal die echte pieten maar uit het land. Kijk wat zij niet hoeven te betalen en wat ze allemaal krijgen. Ik stem PVV. Ik was ooit een trotse Nederlander. Nu niet meer?, plaatste Rico in september vorig jaar op Facebook.

Aanleiding was een Facebookpost waarin de vicepremier uitlegt waarom hij vindt dat zwarte Piet moet veranderen. ,,Achter Piet als symbool ligt een ongemakkelijke waarheid van vooroordelen en stil racisme?, schrijft Asscher. Rico, hulppiet in Oosterwolde, was klaar met alle commotie rondom Piet.

,,Ik was boos op de mensen die tegen zwarte Piet zijn. Dus daarom bedacht ik mij niet en reageerde ik op het bericht van minister Asscher.” Rico gebruikte in zijn reactie niet al te nette woorden, maar flapte ze eruit voordat hij er erg in had. ,,Ik was boos en zonder na te denken plaatste ik het op Facebook.”

Rico was eigenlijk allang weer vergeten dat hij had gereageerd op het bericht van de vicepremier. Daarom schrok hij toen hij zijn naam zag opduiken in de Facebookpost van Asscher. Rico’s bericht wordt daar als voorbeeld gebruikt om te laten zien wat voor narigheid de vicepremier allemaal over zich heen krijgt.

,,Ik zat op school toen ik zag dat iemand mij had getagd in het bericht. Vervolgens las ik het verhaal en zag ik mijn naam staan. Ik dacht echt ?Wat is dit nou?’ Potverdrie zei ik nog tegen mezelf”, vertelt Rico. Hij krijgt meteen spijt en plaatst wel drie keer zijn excuses onder het bericht van Asscher: ,,Ik bedoelde het niet zo en wilde de minister absoluut niet kwetsen.”

rico2

Rustige jongen

Normaal gesproken is de student Helpende Zorg en Welzijn aan ROC Friese Poort in Drachten een rustige jongen die naar eigen zeggen nooit iemand zou kwetsen. ,,Ik scheld nooit iemand zomaar uit. Maar toen zat ik alleen achter mijn computer en dan is de drempel lager om verkeerde woorden te gebruiken. Achteraf had ik mijn mening genuanceerder willen vertellen. Zonder scheldwoorden. Of misschien had ik helemaal niks moeten plaatsen”, bedenkt de Oosterwoldiger zich.

Het bericht van Asscher wordt duizenden keren gedeeld en krijgt meer dan zestienduizend likes. Als Rico ’s avonds naar RTL Nieuws zit te kijken, ziet hij zijn eigen reactie weer voorbijkomen. Zelfs in RTL Late Night wordt zijn bericht besproken.

Eigen fout

Rico krijgt berichten van vrienden die hem er op attenderen. ,,Dan baal je wel als ze het zo over je hebben. Maar ik begrijp het wel. Het is mijn eigen fout geweest.”

De tiener heeft zijn lesje wel geleerd. ,,Voortaan denk ik tien keer na voordat ik iets op Facebook zet. En schelden is laf. Helemaal op internet. Ik zal het echt nooit weer doen”, zegt Rico vol berouw.

Kapot maken

Jon Ronson, die een boek schreef over naming en shaming in de sociale media “So you’ve been publicly shamed“, ondervond het?aan den lijve.?Ronson bezocht enkele slachtoffers van virtuele bedreigingen, sarcasme of digitale lynchpartijen en tekende hun ijzingwekkende getuigenissen op. Hij wilde weten wat een twitteraar, die doorgaans als keurig mens door het leven gaat, drijft om met honderden anderen iemand aan de schandpaal te nagelen wegens een misstap of ongelukkige uitspraak.

Ronson blikt terug op de begintijd van Twitter, rond 2006. In zijn herinnering bestonden de virtuele vervolgingen nog niet. Het sociale medium was vooral een platform voor geestige en eerlijke uitwisselingen. Dat veranderde toen ook invloedrijke mensen als Donald Trump een account aanmaakten. ‘Voor het eerst in de geschiedenis hadden we min of meer rechtstreeks toegang tot dat soort ivoren-toren-oligarchen’, schrijft Ronson in zijn boek. En zo konden machtige mensen dus ook rechtstreeks afgestraft worden voor foute opmerkingen.

Daarna veranderde er iets, meent Ronson. Gebruikers van sociale media raakten gespitst op alles wat niet door de beugel kon. Er ontwikkelde zich een naargeestige focus op ?lle uitspraken, ook die van doodgewone, onbeduidende twitteraars. Ronson schrok van de wreedheid van de afstraffingen, maar meer nog van de onwil om iemand een uitspraak te vergeven.

Een vriend van Ronson, de Britse documentairemaker Adam Curtis, vergelijkt Twitter met een machine. ‘Hij zei: twitteraars zijn de ingenieurs van deze gesmeerde machine. En waar houden ingenieurs het meest van? Van stabiliteit en conformisme. Iedereen moet het met elkaar eens zijn. En dan komt iemand met een foute tweet het systeem destabiliseren.’

Ronson is ook geen heilige, geeft hij direct toe. Ook hij heeft in het verleden mensen op Twitter bespot of genoten van een publieke afgang van iemand die hij niet sympathiek vond. Maar hij vindt de rechteloosheid op sociale media zorgelijk. ‘Zodra individuen samenkomen op Twitter, vormen ze een groot machtsblok. Als we willen dat iemand wordt ontslagen, dan wordt die persoon ontslagen.’

Mensen laten zich makkelijk leiden door massahysterie, zegt Ronson. De vrije wil verdwijnt, waanzin wint het van de rede. In het echte leven is die dynamiek het sterkst te zien bij rellen, op sociale media komt die tot uiting met publieke vernederingen. Maar waar in het echte leven de mobiele eenheid rellen kan stoppen, is op internet een dergelijke ordedienst nauwelijks aanwezig. Daarmee schetst Ronson onbedoeld het weinig hoopgevende beeld dat virtuele lynchpartijen amper nog te stoppen zijn.

In april 2015 was Jon Ronson zelf aan de beurt. De reden: in de ongeredigeerde versie van zijn boek stond een onhandig geformuleerde passage over de hoogste vorm van vernedering die een man of vrouw kan ondergaan. Ronson: ‘Ik had iets geschreven in de trant van: voor een vrouw is verkrachting het ergste wat haar kan overkomen, voor mannen is dat ontslag.’ Hij besloot de vergelijking te schrappen toen vrienden hem waarschuwden dat het stukje al dan niet kwaadwillig verkeerd ge?nterpreteerd kon worden.

Maar de lynchmob op Twitter wist de gewraakte passage toch op te duikelen en begon een screenshot driftig te retweeten. Want hoe d?rfde hij te stellen dat ontslag erger is dan verkrachting?

Hij kwam net aan in Wisconsin om zijn boek te promoten toen Twitter ontplofte. Volgens Ronson was het nota bene een twittertrol – een twitteraar die ervan geniet om anderen op te jagen als diegene iets onwelgevalligs twittert – die met die vergelijking aankwam toen hij haar interviewde over schaamte. ‘Ik vond het aanvankelijk treffend, want inderdaad: ik hoef nooit bang te zijn dat iemand mij verkracht en de gedachte dat ik plots zonder werk kom te zitten is ondragelijk. Maar ik heb er nooit mee bedoeld dat ontslag erger is dan verkrachting.’

Ronson, ziek van de grove aanvallen, probeerde nog uit te leggen hoe het werkelijk zat. ‘FUCK YOU’, was het antwoord van een twitteraar. ‘Je had niet eens mogen overwegen om de vergelijking in je boek verwerken.’ Een hopeloze zaak. ‘Alsof ik getroffen werd door bliksem’, zegt Ronson terugblikkend op die ervaring.

Ronson krijgt regelmatig het verwijt dat hij als bevoorrechte witte man over publieke vernederingen schrijft. Radicale sociale activisten vinden het frappant dat hij, van alle mensen die er ooit slachtoffer van zijn geweest, uitgerekend iemand als Justine Sacco verdedigt, de vrouw die een grap over aids en Afrikanen maakte.

‘Ik had een zogenaamd racistische vrouw niet mogen verdedigen, maar ik heb haar intensief gesproken en van dichtbij gezien hoe een verwoest leven eruit ziet. Sacco’s carri?re was voorbij, ze kon niet meer slapen en als single vrouw waren haar kansen op een date ook geslonken. En de ironie van dit alles is dat ze met die onhandige grap juist de geprivilegieerde positie van blanke westerlingen wilde aankaarten.’

Heeft het publiekelijk afstraffen van een foute opmerking ook niet ergens een beetje nut als twitteraars daarmee bijvoorbeeld het alledaags racisme aankaarten? ‘Absoluut niet’, zegt Ronson ge?motioneerd. ‘Het is wreed om een individu eruit te pikken en die verantwoordelijk te maken voor sociale misstanden. Het is diep traumatiserend voor slachtoffers en het cre?ert een beangstigend conformistische wereld.’

Hoewel hij zich ervan bewust is dat het ijdele hoop is te denken dat publieke vernederingen voorkomen kunnen worden, gelooft hij wel dat het noodzakelijk is mensen bewuster te maken van de desastreuze gevolgen voor slachtoffers. ‘We kennen nu de afschuwelijke verhalen als die van Justine Sacco, maar we hebben het nog nauwelijks gehad over rehabilitatie.’

Om die reden heeft Ronson een hoofdstuk ingeruimd om het leven n? de schandpaal te beschrijven. Hij schrijft over zijn bezoek aan James Gilligan, een gepensioneerde gevangenispsycholoog die jarenlang met ernstig getraumatiseerde gevangenen had gewerkt. De gevangenen waren zonder uitzondering als kind stelselmatig vernederd en konden alleen nog met de schaamte omgaan door al hun emoties uit te schakelen. Dat de gedetineerden vervolgens ook door het gevangenispersoneel regelmatig werden vernederd, droeg niet bij aan de verwerking.

Gilligan voerde een simpel experiment uit. Hij gaf het gevangenispersoneel de opdracht om gedetineerden humaan te behandelen en paste intensieve therapie toe. De resultaten waren verbluffend: het geweld in de gevangenis nam direct af en de gevangenen leerden langzaam weer hun emoties toe te laten. Ronson: ‘Ik hoop dat die rehabilitatie ook mogelijk is voor slachtoffers van publieke vernederingen op sociale media, want dit kan iedereen overkomen.’

Maar zijn publieke vernederingen hoe dan ook fout? Ok?, vooruit, Ronson moest onlangs stiekem lachen om de virtuele vervolging van de Times-journaliste Camilla Long. ‘David Bowie was net dood. Hij was ook mijn held, verdorie. Iedereen was collectief aan het rouwen op Twitter. En toen twitterde Camilla Long opeens: ‘Wat een onoprecht vertoon van massarouw, stelletje aanstellers, doe het lekker thuis.’ Een horde Bowie-fans sprong er direct op. En eerlijk? Ik dacht: lullig, misschien heb je het wel ergens verdiend. Je hebt het wel over David Bowie, ja.’

jonronson

Bronnen: Facebook, De Volkskrant, De Volkskrant, Leeuwarder Courant

S – Smaad

Aangerand meisje aangeklaagd om noemen daders op Twitter

Na het plaatsen van een gefrustreerd bericht op Twitter waarin een 17-jarig meisje de namen noemde van twee jongens die haar hadden aangerand, moet ze nu zelf voor de rechter verschijnen. Het meisje verstuurde de tweet omdat ze het niet eens is met de strafeis tegen de verdachten.

De 17-jarige?Savannah Dietrich?uit de Amerikaanse staat Kentucky werd in augustus aangerand door twee jongens, nadat ze op een feestje het bewustzijn had verloren. De daders namen foto?s van de aanranding. Het meisje ontdekte pas later wat er was gebeurd, nadat de jongens de foto?s aan vrienden hadden laten zien.

De twee jongens bekenden schuld in ruil voor strafvermindering. Er is nog geen vonnis uitgesproken, maar Dietrich vindt dat ze er met de huidige strafeis te makkelijk vanaf komen. Ze uitte haar boosheid op Twitter en noemde daarbij de namen van de verdachten. Haar Twitterpagina is inmiddels gesloten.

Volgens de advocaat van de jongens schendt Dietrich met haar tweet het spreekverbod dat is verbonden aan het strafrecht voor minderjarigen. Ze kan hiervoor een celstraf krijgen van maximaal 180 dagen en een boete van 500 dollar. Op 30 juli moet het meisje voor de rechter verschijnen. Er is een?online petitie?gestart tegen de aanklacht.

Lord McAlpine trekt de grens in virtuele vrijstaat Twitter

De Britse smaadwet strekt zich ook uit tot Twitter. Duizenden twitteraars die tekeer gingen over een van pedofilie betichtte politicus wacht een gang naar de rechter.

De sheriff is gearriveerd in de virtuele vrijstaat. Hij heeft geen pistool bij zich, maar een dikke stapel dagvaardingen, afkomstig van de Britse politicus Lord McAlpine die op Twitter genadeloos is belasterd. De wet, inclusief de beruchte Engelse ‘libel laws, geldt ook voor de wereld van 140 tekens. Twitter is ge?mancipeerd.

De eerste stap in het emancipatieproces van Twitter vond een jaar geleden plaats toen een Engelse rechter had bepaald dat de kranten geen letter mochten publiceren over het gevarieerde seksleven van de voetballer Ryan Giggs, die voorheen bekend stond als een brave huisvader. Bang te worden aangeklaagd voor ‘contempt of court’, het negeren van een gerechtelijke bepaling, maakten de Engelse kranten geen gewag van diens naam, maar dankzij het twitterpubliek wist iedereen over wie het ging. Giggs probeerde nog om de twitterati aan te klagen. In theorie maakte hij een goede kans op succes, maar in de praktijk bleek het onbegonnen werk te zijn.

Wie zich niet achter de macht van het getal kan verschuilen, is kwetsbaar. Sally Bercow, de vrouw van de Lagerhuisvoorzitter, twitterde onlangs de naam van een minderjarig meisje dat van huis was weggelopen om met haar docent een romantisch avontuur te beleven in Frankrijk. Omdat de docent zal worden vervolgd wegens ontvoering, heeft de rechter bepaald dat de media de naam van het meisje niet mogen noemen. Hoewel hij het niet expliciet zei, bedoelde de rechter ??k de sociale media. Volgens advocaten zal Bercow weinig succes hebben met de onwetendheidsverdediging. Er is geen principieel verschil tussen ‘Twitter-volgelingen’ en ‘krantenlezers’.

Ook op andere juridische terreinen zijn twittergebruikers in de problemen gekomen. Zo kreeg de 21-jarige student Liam Stacey afgelopen voorjaar een gevangenisstraf van 56 dagen opgelegd na het maken van racistische en hatelijke opmerkingen aan het adres van de zwarte voetballer Fabrice Muamba, nadat deze op het het veld een hartaanval had gehad. Hij zei in een dronken bui en zonder na te denken te hebben zitten tweeten. Met dat laatste gaf Stacey precies het probleem aan. Juist door de eenvoud van ‘publicatie’ is het voor twitteraars verleidelijk om gratuit en gedachteloos hun hart te luchten. Zo gezien is het een virtuele uiting van de kortelontjesmaatschappij.

Hoe serieus twitteriaanse borrelpraat door de autoriteiten kan worden genomen, merkte de 27-jarige Paul Chambers. Na w??r een vertraging te hebben opgelopen op het vliegveld van Nottingham, stuurde hij de volgende tweet de wereld in: ‘Robin Hood Airport is closed. You’ve got a week and a bit… otherwise I’m blowing the airport sky high!’ Het duurde niet lang eer hij in de boeien was geslagen.

De rechter veroordeelde de accountant op basis van terrorismewetgeving, maar het hof sprak hem vrij omdat de lagere rechters hun gezonde verstand niet hadden gebruikt. Chambers kreeg onder meer steun van Stephen Fry, de ongekroonde koning van het Twitter-broederschap.

De acteur is nu opvallend stil bij de McAlpine-zaak. Zijn panellid bij QI, de komiek Alan Davies, is ??n van de tienduizend twitteraars die de 70-jarige Conservatief valselijk van pedofilie hebben beschuldigd. Davies heeft inmiddels zijn excuses aangeboden, in de hoop een kostbaar proces te vermijden. De advocaten van McAlpine bereiden namelijk het grootste proces uit de Engelse geschiedenis voor. Waar twitteraars met minder dan 500 volgelingen kunnen ontsnappen door het aanbieden van excuses en het doneren van vijf pond aan Children in Need, moeten veelgelezen Twitteraars, onder wie de onvermijdelijke Bercow, rekening houden met een smaadproces.

Het is niet de eerste keer dat een twitteraar wegens smaad wordt aangeklaagd. Die twijfelachtige eer gaat naar de Indiase cricketbobo Lalit Modi, die de voormalige aanvoerder van het Nieuwzeelandse cricketteam Chris Cairns van wedstrijdvervalsing had beschuldigd. Een Engelse smaadrechter bepaalde dat de Indi?r 90 duizend pond aan smartengeld moest betalen. Dat Cairns in Londen procedeerde heeft te maken met de Victoriaanse smaadwetten, die sterk in het voordeel wegen van degene die aanklaagt. Immers, de gedaagde moet zijn onschuld bewijzen. Vandaar het gerechtshof in de Britse hoofdstad is uitgegroeid tot een attractie voor smaadtoeristen.

De zaak-Cairns bewijst dat ook Nederlandse twitteraars op hun hoede moeten zijn. Het is denkbaar dat ze in Londen voor de rechter worden gesleep, wanneer ze iemand op Twitter hebben belasterd. Of op Facebook. Sociale media, immers, kennen geen grenzen. Volgens de Engelse privacy-advocaat Christopher Hutchings moet er wel aan ??n belangrijke voorwaarde worden voldaan. ‘De reclamant moet aantonen dat hij een reputatie te verliezen heeft in Engeland. Als Dennis Bergkamp bijvoorbeeld door een landgenoot op Twitter belasterd wordt en dit kan worden gelezen door zijn fans in Engeland, dan heeft hij een sterke zaak.’

Ook Nederlandse Twitteraar heeft geen vrijbrief
Ook in Nederland heeft gebruik van Twitter voor een aantal aanhoudingen of rechtszaken gezorgd. De afgelopen jaren is een aantal scholieren gearresteerd na tweets waarin ze een bloedbad dreigden aan te richten op school. Dreigtweets aan personen zijn ook strafbaar. In december 2011 werd een persoon vervolgd (en vrijgesproken) van bedreigingen aan het adres van de Koningin.

Ook als het niet gaat om je eigen tweet, loop je risico. Bert Brussen werd in 2010 door de politie verhoord, omdat hij een bedreiging aan het adres van PVV-leider Geert Wilders had doorgestuurd. Het ging om een tweet waar Brussen een ironische tekst boven had geschreven. Media-advocaat Jens van den Brink: De politie begrijpt blijkbaar niet dat je kunt knippen en plakken op Twitter.’ De zaak werd in 2011 geseponeerd.

Rechtszaken om smaad via Twitter zijn in Nederland minder talrijk. In juli 2012 werd een vrouw veroordeeld omdat ze zich schuldig maakte aan smaad, laster en identiteitsdiefstal via Twitter. De benadeelde personen waren Amerikaans, maar omdat de verdachte Nederlands is, moest de rechtszaak in Nederland gevoerd worden. Volgens Van den Brink maakt het niet uit in welk land getweet wordt of waar de twitteraar vandaan komt. Een zaak moet plaatsvinden in het land waar de schade optreedt.

Advocaat Willem-Jan Tielemans voegt toe: ‘Bij smaad gaat het erom dat de eer en goede naam van iemand met opzet wordt geschonden. Daarbij telt mee hoe ernstig die bewering is.’

Bronnen: RTL Nieuws, De Volkskrant, Guardian, Mirror

B – Bangalijsten online

Woman

Wat zijn bangalijsten?
Bangalijsten circuleren steeds vaker op internet. Op de lijsten worden de namen van meisjes genoemd die bepaalde seksuele handelingen verrichten.?’Banga’ is straattaal voor ‘slet’.?In sommige gevallen staan personen er?zelfs op met achternaam en bijbehorend?Twitter-account.?In veel gevallen gebeurt dit om anderen te?pesten of te?chanteren.

Politie laat online bangalijsten verwijderen

De politie Groningen heeft een bangalijst van twitter laten verwijderen. Dit meldt jeugdagent Inge Warringa.?De directe aanleiding is het nieuws van vandaag. Gisteren zou een dertienjarig meisje in Pijnacker zelfmoord hebben gepleegd omdat ze op een bangalijst zou staan.?Een bangalijst is een nieuw fenomeen onder jongeren, waarbij scholieren elkaar lijstjes doorsturen met een top 10 van meisjes, die volgens hen de grootste sletten zijn. De meisjes op de lijsten balen ervan, want ze hebben vaak geen enkele aanleiding gegeven en het is moeilijk van zo?n stigma af te komen.?Warringa wijst er op dat het twitteren van zo?n Bangalijst strafbaar is: ?Jongeren begin er niet aan en werk er niet aan mee!? Wijkagent Peter?Boekweg: ??Als je op een bangalijst staat, kun je aangifte?doen bij de politie. Het verspreiden van een bangalijst is strafbaar, omdat je niet zomaar iets mag roepen over iemand waarmee je iemands eer of goede naam aantast. Dit heet smaad.Het expres verspreiden van een bericht waarvan de dader weet dat het een leugen is, heet laster. Voor smaad en laster kan de dader dus een straf krijgen.

Bij het doen van aangifte is het belangrijk dat je zoveel mogelijk bewijsmateriaal verzamelt. Laat de politie altijd weten waar de bangalijst online te vinden is. Wanneer deze verspreid wordt via een fotosite, noteer dan het webadres (de URL) en de accountnaam van diegene die de lijst online gezet heeft. Daarnaast is het slim om ook een ?print screen? te maken van de lijst die online staat. Je kunt deze lijst printen of digitaal meenemen (bijvoorbeeld op een USB-stick) naar het politiebureau.

Wordt de bangalijst via mail verstuurd, dan is het mailbericht zelf belangrijk. Gooi deze dus niet weg. Meld aan de politie dat je de mail nog in jouw bezit hebt. Het bewijsmateriaal wordt aan je aangifte gekoppeld. ?

Laster en smaad
Bangalijsten worden meestal door scholieren opgesteld.?Zij stellen lijsten op met namen van klasgenoten en medescholieren. Deze lijsten worden vervolgens verspreid?op internet. Jongeren die bewust publiekelijk schade toebrengen aan andermans reputatie, maken zich schuldig aan laster en smaad. Het samenstellen van bangalijsten is dus een strafbaar feit.?Wat de samenstellers van de lijsten zich daarnaast niet beseffen is dat dergelijke informatie jarenlang op internet blijft rondzwerven.?Overal in het land wordt aangifte gedaan van bangalijsten. Scholengemeenschap Stad en Esch in Meppel is naar de politie gestapt omdat ze is gestuit op een bangalijst en adviseert ouders aangifte te doen.

Voorbeeld: VUmc roept studentes op tot aangifte om ?bangalijst?
Studentes van de Vrije Universiteit in Amsterdam die op een bangalijst op facebook staan, moeten aangifte doen bij de politie. Dat zegt onderwijsdirecteur Gerda Croiset van de VU School of Medical Sciences. Op de opleiding geneeskunde circuleert zo?n lijst,meldt journalist Ton F. van Dijk. Croiset spreekt in een interne mail van een ?juridisch strafbaar feit?. De lijst wordt ?moreel en maatschappelijk onaanvaardbaar? genoemd. Ze kondigt ook ?gepaste? maatregelen aan tegen de makers van de lijst, die sinds november op facebook circuleert. Volgens Van Dijk is ??n dader-naam inmiddels bekend. De VU zegt echter meerdere daders te zoeken.

Hulpdiensten
De Raad van Korpschefs raadt slachtoffers aan eerst op sites als Meldknop.nl en Mijnkindonline.nl te kijken wat voor actie tegen bangalijsten kan worden ondernomen. Een gesprek op school over het onderwerp kan veel problemen al verhelpen. Blijft het probleem zich voordoen dan kun je altijd nog naar de politie stappen om?aangifte?te doen.

Overzicht van gerelateerde berichten, met dank aan Mediawijsheid:

Bronnen: Mediawijsheid, Harener Weekblad